Global Nomad

Elf blarentocht

2012-02-12T17:56:00.000+03:00

Genoeg gemopperd over ons inburgeringsproces in Nederland. Het helpt als we leuke dingen kunnen doen, zoals schaatsen. Vorige week zetten we (na Calgary) onze eerste stapjes op de vijver naast ons huis. Waar lagen de schaatsen ook al weer? Op zolder ja, maar in welke doos? Dat ik van de zolderladder afviel, stond niet in ons script die dag. Gelukkig viel de verwonding (aan mijn polsen) erg mee.

Op zondag vertrokken we, na een tip van de buurman, naar de Vogelplas langs de A4. Ook Onno en Noëlle schaatste flink zelf mee. Zoiets verleer je niet.
Donderdag, toen ik niet hoefde te werken en Noëlle extra vroeg thuiskwam, nam ik haar nog maar eens voor een klein tochtje mee.
"Voor een expatkind schaatst ze aardig," merkte mijn (expat)vriendin uit Tokyo op toen ze het filmpje op Facebook zag.

Ook onze Portugese schoondochter moet maar inburgeren vinden we, dus gisterochtend vertrokken we met haar en Niels (die met haar een weekend uit Maastricht kwam) naar Bergambacht voor een 25 kilometer schaatstocht. Van de buurman leende ik zijn schaatsen zodat schoondochter lief op die van mij kon. En daar kreeg ik na de eerste bocht al spijt van: de schaatsen waren uiteraard niet (door mij) ingereden en ik schaatste mijn voeten kompleet kapot. Na de eerste kilometer was het afzien al begonnen...

Maar de sfeer was geweldig. Galante mannen die bij het klunen hielpen; boeren die langs de tocht stoelen buiten hadden gezet waarop je even kon pauzeren, hulpvaardige mannen in wiens armen ik kon vallen als ik met mijn pijnlijke schaatsen, tijdens het klunen op mijn plaat ging. Geduldige automobilisten die het overstekend wild rustig alle tijd gaven.

Vorst en de mogelijkheid te kunnen schaatsen haalt het beste in Nederlanders naar boven. Heel Nederland veranderde in een gezellig koek-en-zopie-land, de beurs leefde weer op en de speculaties over de Elf Stedentocht verdrongen elk ander wereldnieuws. Nederland vergeet even dat er dagelijks 100en burgers in Homs door Assad worden afgeschoten en dat in Bahrein de herdenking van 14 februari wordt voorbereid.
Op mij had het een opmerkelijk geneeskrachtige werking tijdens het dieptepunt van ons inburgeringsproces.

Nederlanders zijn het leukst als het kwik onder het vriespunt daalt.
Jammer dat het weer dooien gaat....

eerste blaar

Filipa, Niels, Mary en Thijs na de finish

Filipa en Niels

baby-losers

2012-01-30T11:58:00.000+03:00

illustratie: de Groene Amsterdammer

We dachten er goed aan te doen om met onze kinderen naar Nederland terug te keren. Na 10 jaar buitenland, 3 landen, waarvan de laatste wel behoorlijk 'pittig', vonden we het een goed idee dat ons thuisland Nederland op het lijstje van 'assignments' voor onze kinderen toegevoegd werd. Zo leren ze hun thuisland weer een beetje kennen, kunnen ze deelnemen aan hun oorspronkelijke cultuur en in het kader van het maken van een 'weloverwogen keus' dan kan Nederland wel of juist niet een studie optie zijn.

We bereidde onze terugkeer zorgvuldig voor. De kinderen gaan naar een Internationale school. Ook zo'n bewuste keus want het leek ons een goed idee dat ze in hun dagelijks leven, welliswaar in Nederland, in een voor hun bekende omgeving verkeren. Ze krijgen in het Engels les, zijn omringt met allerlei nationaliteiten en leren zo een diverse nieuwe groep vrienden kennen.
Huisje gekocht, poes naar Nederland gevlogen, container ingepakt en met de auto 10.000 kilometer terug naar Nederland gereisd. Op de dag dat Onno 16 werd, waren we in Nederland terug.
Khalas expatbestaan...

Als ik had geweten wat ons als gezin te wachten stond, was ik omgekeerd en terug naar onrustig Bahrein gereden... wat zeg ik? Dan had ik geheel vrijwillig een abaya aangetrokken en was ik in Al Jubail in Saudi Arabië gaan wonen!

De bescherming van ons expatbestaan verdwijnt als sneeuw voor de zon in Nederland als onze kinderen na tien jaar buitenland op hun eigen fiets de stad in mogen kunnen. Daar wacht een valkuil van verleidingen...

Kinderen vanaf 16 mogen namelijk in dit land al alcohol drinken en de Nederlandse regering faalt in de bescherming van deze fragiele leeftijdsgroep. Feit dat de discussie rond de verhoging van de leeftijdsgrens van 16 bij politiek Den Haag blijft steken en men 'goedkeurt' dat jongeren 'licht alcoholische' mogen drinken (alsof dat minder schadelijk is) is diep teleurstellend. Ondanks de overvloed aan bewijs over de schadelijkheid van vroeg alcoholgebruik, blijkt de drankenlobby sterker dan de politiek en staat Den Haag toe dat grote groepen jongeren hun hersens en dus hun toekomst kapotzuipen.
Hetzelfde verhaal met de sigarettenindustrie; politiek Den Haag biedt, met gebrek aan beschermende wetgeving, de sigarettenindustrie alle ruimte jonge potentiële klanten te rekruteren.
En dan heb ik nog niet gehad over het soft-drugs beleid...

We gaan er allemaal doorheen en worden als terugkerend gezin voor enorme uitdagingen geplaatst. We zijn vast leuk voer voor sociologen en expat-psychologen. Van geslaagd expatgezin naar 'ontspoorde ouders' met 'afglijdende jeugd.'
Zonder andere landen te verheerlijken en zonder een beschuldigende vinger uit te steken naar anderen, mag ik als mondiale zwerver best concluderen dat het in sommige landen echt veel beter geregeld is dan hier.

In Hoorn ontmoette ik vorige week een interessante beroepsgroep; docenten en jeugdhulpverleners op speciaal onderwijs en jeugdinstellingen. Ik leer van alle gesprekken ontzettend veel en mijn teleurstelling en moedeloosheid wordt er niet minder van. We staan erbij, we kijken er naar. Politiek Den Haag laat zich inpalmen door de lobby en de jeugdhulpverlening dweilt met de Haagse kraan open.

Waar zijn we godsnaam terecht gekomen? Nederland creëert door het toestaan van overmatig alcoholgebruik, de afschaffing van de basisbeurs en het loslaten van de tandartstarieven een complete tandeloze generatie die we over twintig jaar de 'Baby-losers' gaan noemen.

Om het hoofd te kunnen bieden aan de uitdagingen, besloot ik vorige week dat het hoog tijd werd voor een stevige work-out in het zwembad. Ik pakte mijn spullen in, trok mijn badpak aan en stapte een 'sport en recreatie centrum' binnen. De receptie van het zwembad ligt naast de kantine. De dranklucht slaat me in mijn gezicht zodra ik binnenstap, aan de bar zitten twee mannen (om 11 uur 's morgens) bier te drinken, en de drankenkast puilt uit naast de receptie.

"Is dit een café of kan ik hier ook sporten?" vroeg ik toch maar voor de zekerheid aan de receptioniste.

Welkom in Nederland...
Ik kan wel janken.

M.

Mooi uitzicht

2012-01-16T16:00:00.001+03:00

Als we Niels van Schiphol halen vrijdagavond vraagt hij droogjes: "Wanneer is de laatste keer dat je hebt gezwommen?" De informerende opmerking kwam pijnlijk hard aan want ik moet bekennen dat ik erg weinig zwemkilometers heb gemaakt de laatste tijd...
"Worden jullie niet gek van mama?" vroeg hij er nog maar eens overheen. Alle mannen in de auto werden stil.
Ik ook...

Omdat ik een ernstige allergie voor de Gym heb en baantjes zwemmen in een bad vol bejaarden met bloemetjesbadmutsen me op dit moment een beetje tegenstaat, heb ik de fiets maar weer eens gepakt de afgelopen paar dagen. Ik heb nooit geweten dat we zulke prachtige parken vlak bij ons in Leiden hebben...
Bijgaand twee foto's die ik vanmorgen nam toen ik de week met een prachtige tocht begon.
Zo vind ik Nederland wel leuk!

Kopvoddenblog

2012-01-12T14:27:00.000+03:00

Beste Meneer Geert, Henk en Ingrid,

Ik begrijp dat het uw handelsmerk is om zo nu en dan flink te schreeuwen.
Toch vergist u zich wel eens, zoals eerder deze week toen u over onze lieve, verstandige Koningin, die gepast gekleed een moskee in het Midden Oosten betrad, begon te schreeuwen
Dit blog schrijf ik vandaag speciaal voor u en Henk en Ingrid, met veel foto's en uitleg, ter lering en vermaak.

Weet u nog dat ik u een tweet stuurde op 16 juli 2011 vanuit Dubai, een dag voor vertrek naar Iran?

Het was geen grapje hoor; we moesten echt even onze hoofddoekjes passen want wij hadden ons namelijk, ter voorbereiding, verdiept in de gewoonten van het land. Je past je namelijk altijd aan als je ergens op bezoek komt; uit respect doe je dat.

Ik wens u veel kijkplezier.

Vriendelijke groet,
Mary

dit is mijn dochter, zij is 14 jaar en moet dus ook een hoofddoekje om. Let u even op de lokale dames achter mijn dochter; deze dames in Shiraz (Iran) dragen ook allemaal een hoofddoek. Staat best mooi he?

Hier ziet u mijn dochter met haar vader op straat in Shiraz. Zoals u ziet is zij niet de enige met een hoofddoekje

Ook als we water bijvullen (overal in Iran gratis verkrijgbaar) heeft mijn dochter een hoofddoekje om

en zoals u ziet heb ik er ook eentje op (de man die naast mij staat is mijn echtgenoot). Hij hoefde geen hoofddoekje om, maar een korte broek mocht hij ook niet aan dat is namelijk ook not-done in Iran...

dit is de eerste familiefoto in Iran (Shiraz). We beginnen inmiddels al wat aan onze hoofddoeken te wennen.

en natuurlijk houden we netjes onze hoofddoeken op als we in een lokaal restaurant eten. Weet u dat er allemaal mensen bij ons aan tafel kwamen om met ons te praten en ons te verwelkomen in hun land? Heel vriendelijk allemaal!

deze foto nam ik in een Moskee. Natuurlijk heeft daar mijn dochter haar hoofddoek op.

ook als we even water drinken, heeft mijn dochter haar hoofddoek op

of in de bazaar

deze foto heb ik speciaal voor u genomen: het is een winkelcentrum met alleen maar hoofddoekjeswinkels, een soort kopvoddenmall, zeg maar. Als u goed kijkt, kunt u zien dat ik met mijn dochter in de winkel ben, want we hadden behoefte aan een ander kleurtje hoofddoek.

Ook in prachtig, historisch Persepolis hebben we natuurlijk ons hoofddoekje op

als mijn dochter met haar vader over het historisch terrein loopt

en in de auto ook, natuurlijk.

zelfs toen ze in slaap viel had ze haar hoofddoekje nog op, braaf he?

of als we op de hotelkamer nog even snel de emails lezen.

of als we bij het graf van Darius gaan kijken (hij ligt daar al heel erg lang, die Darius)

en als ik met mijn zoon bij de auto sta te wachten.

of hier, vlakbij Yazd, als ik met mijn dochter bij de auto sta

Omdat mijn dochter Nederlands is, wilde ze graag een Oranje hoofddoekje hebben. Staat haar mooi he?

ook als we een kleedje gaan kopen in de bazaar

of brood eten op straat (kregen we trouwens gratis van de bakker, omdat hij ons zo aardig vond)

en uiteraard geheel overbodig te zeggen: in de moskee heb je een hoofddoek op. Maar dat weet u na deze week nu ook, neem ik aan

Mooi he? Oranje

we zijn nog steeds in de moskee en we praten met lokale mensen die nieuwsgierig zijn naar onze reis

en dit ben ik dan, inclusief hoofddoek

mijn dochter kijkt naar het middaggebed met haar vader

en hier ziet u mijn dochter bij de Towers of Silence in Yazd

ik zit daar beneden met mijn zoon te wachten. Als u goed kijkt, ziet u dat ik ook nog steeds mijn hoofddoek draag

zelfs deze meneer heeft een hoofddoekje op

hier ziet u mijn man en dochter in gesprek met Iraanse studenten.

en dit ben ik dus nog maar eens

en ook als we de auto weer gaan inpakken om de grens naar Turkije over te steken, heeft onze dochter haar hoofddoekje om

eye opener

2012-01-08T19:12:00.000+03:00

Ik heb tijdens mijn expatbestaan zo nu en dan eens een lijk gezien. Dan heb ik het niet over een mooi lijk in een kist, met kaarsjes eromheen, mooie muziek en allemaal rouwende mensen die straks allemaal koffie gaan drinken met een plakje cake. Nee, lijken op straat bijvoorbeeld. Die na een ongeluk dood liggen te wezen. Of lijken die na een schietpartij dood zijn. Of, dat was eigenlijk wel grappig: een lijk alleen herkenbaar omdat slechts de voeten uit een berg met zand staken. Beetje slecht begraven dus, maar dat kwam de politie (uit de Dominicaanse Republiek) wel weer uitzoeken.
Dat lijk lag trouwens op 50 meter van ons huis in onze straat, toen we daar nog woonden... Je hoefde dus niet ver te gaan om ellende te zien, zullen we maar zeggen.

Recentelijk heb ik ook in Bahrein regelmatig lijken gezien. Van bijvoorbeeld Indiërs en Pakistanen die de snelweg willen oversteken maar dat niet halen (want in Bahrein moet het concept van een voetgangerstunnel of loopbrug nog uitgevonden worden). En tijdens de Arabische Lente toen ik (heel stout) tweemaal naar de Pearl-Roundabout ging, hingen de posters van opengeschoten schedels (want de Bahreinse oproerpolitie denkt dat je met traangasgranaten gericht op demonstranten mag schieten) uitvergroot op het plein.
Het went nooit, een lijk zien. Vooral niet als je te gast bent in een ander land en je realiseert je dat jij misschien het volgende lijk kunt zijn. Erg kwetsbaar dus.

Inmiddels zijn we in de 5e maand van ons repatriatieproces en we worstelen ons er dapper doorheen. Gelukkig regent het elke dag, zodat we fijn ons huis eerst van binnen kunnen afmaken. Twee maal per week stort ik me in het feestgewoel der openbaar vervoer waarmee ik mijn repatriatieproces een extra impuls geef.

Als ik afgelopen vrijdag uit kantoor langs een kraakpand loop, ligt daar een lijk. Het regent, het is vies weer en het waait. Vol in gedachte maak ik me los van mijn werk en denk ik vooruit aan het aanstaande weekend. "Daar ligt een lijk," denk ik droogjes. Heel normaal, zo'n lijk op de trap van een kraakpand, in Amsterdam. Wel vervelend dat het zo koud is. En ik loop rustig verder want ik moet er langs. Dan begint het langzaam te dagen: wacht even, we zijn in Nederland. Waarom loopt die man voor me zomaar door? En die man voor hem, heeft hij het ook niet gezien?
Ik loop er langzaam naar toe en het duurt even voor ik uit de vreemde houding van het lijk een verloren dikke winterjas zie. Er zit geen lijk ik. Het is niets meer en niets minder dan een verloren, dikke donkergroene winterjas.

Ik staar naar de plek waar die jas een jas ligt te wezen en ik dus dacht dat dat een lijk was... Als door met een honkbalknuppel geslagen, raak ik ineens van streek; want waarom was dat mijn eerste gedachte? Waarom denk ik meteen aan een lijk en die mannen die voor mij liepen niet? Waarom zien zij meteen dat het een dikke, donkergroene winterjas is? Waarom ik niet?

Ik heb teveel lijken gezien en het went kennelijk wel...

Ik loop maar weer snel door maar draai me nog eenmaal om: mooie jas trouwens. Lekker dik en warm, welke activist kraakt er nu een doorgewaaid koud pand maar laat z'n jas buiten liggen?

M.

Happy 2012!

2011-12-31T13:47:00.000+03:00

Goede Doelen Moe

2011-12-24T01:06:00.000+03:00

mensenrechtenactivist wordt gearresteerd in Bahrein

Een jaar geleden woonden we nog in Bahrein, moest de Arabische Lente nog beginnen en kwam Paul gezellig kerstmis bij ons vieren. Het zou ons laatste jaar in het Midden Oosten zijn en we hadden niet kunnen vermoeden dat ons laatste half jaar zo turbulent en event-vol zou zijn. Op 15 februari begon ook de Arabische Lente voorzichtig in Bahrein en na bijna een jaar is Bahrein, samen met Syrië het enige land waar de pro-democratische demonstranten weinig tot geen resultaat hebben behaald. Sterker nog: in beiden landen is de onderdrukte bevolking slechter af. Ze zullen een lange adem nodig hebben, veel moed, veel geduld en heel veel geloof in Allah, want zolang de Amerikanen en Engelsen het regime in Bahrein blijven beschermen, zal de demonstrerende Shia bevolking weinig resultaat behalen.
Het geweld in Bahrein is inmiddels stevig toegenomen, ondanks het onlangs gepubliceerde rapport en onlangs de eeuwige beloften van Koning Hamad. Het is volkomen terecht en begrijpelijk dat het vertrouwen in de goede bedoelingen van het koningshuis begint te verdampen en dat de bevolking de straat weer opgaat.
Ik voorspel dat de strijd zich verhard en de demonstranten hun vreedzaam protest gaan inruilen voor meer geweld. Geweld dat ontstaat uit wanhoop...

Eerder deze week, op het thuisfront in het regenachtig klein kikkerlandje, moesten de kinderen van school weer zo nodig voor het goede doel geld inzamelen. Ik hou er niet van als ik niet zelf mag bepalen waar ik mijn energie (en geld) in steek en ik begin inmiddels aardig allergisch te raken van de Glazen Huis hype hier in Leiden.
Noëlle bedenkt met haar vriendinnen dat ze voor het goede doel haar haar gaat verven en ik verzet me er als moeder tegen. Het boeit me allemaal niet zo want ik ben een beetje goede-doelen-moe. Noëlle wint haar strijd en papa gaat haar haar verven. Zijn vingers zijn nog vies van het beton want hij is ook deze week even een badkamer aan het bouwen. Dankzij lieve familie en vrienden, haalt ze nog behoorlijk wat geld op. Zelfs haar studentenbroer kan een tientje missen uit zijn toelage!

Naast de collectieve huilbui van de Noord Koreanen eerder deze week, blijft het nieuws uit Bahrein me echter onophoudelijk bezighouden; een 14 jarige jongen komt om, de Shia dorpen worden ~~weer~~ nog steeds dagelijks bestookt met steeds agressiever traangas, de noodkreten uit Bahrein klinken steeds wanhopiger en als een actief mensenrechtenactivist van de rotonde bij de Country Mall wordt gearresteerd, gaat de wereld weer een kijkje in Bahrein nemen. Nick Kristof van de New York Times was ook voor een bliksembezoek in Bahrein en ik vond zijn reportage een mooie belichting van 'beiden kanten'. Het is wel duidelijk aan wiens kant hij staat overigens.

En ook journalisten moeten uitkijken, getuige deze sprekende foto die in mijn Timeline terecht kwam.

We gaan de kerstdagen weer in. Dit keer vanuit herfstachtig Nederland. Onze gedachte zullen dit weekend bij Bahrein zijn. Meer dan een kaarsje branden kunnen we niet.
Want wat Bahrein nodig heeft is steun en aandacht. Van de hele wereld!
Meer niet...

Bij deze, op mijn bescheiden blog...

M.

Before and after

2011-12-13T22:42:00.002+03:00

Toen we in Canada woonden keken we graag naar ons favoriet programma: "Flip that house!" Het was een leuk programma van enthousiaste kopers die een vervallen huis kochten en dat opknapten. Zoveel lef hebben we niet, maar een beetje durf hebben we achteraf wel gehad.
We kochten een huis (geen bouwval, maar wel 100 jaar oud) en hadden al snel ideeën wat we zoal anders wilden. Zo vond ik de keuken wel leuk (met een authentieke schouw erin, lees dit oude blog maar en deze die ik tijdens de verbouwing schreef) maar de keuken mocht wel wat groter. We houden van leefkeukens. Waar iedereen gezellig aan tafel zit en je als gastvrouw/man niet in je eentje achter de potten staat te roeren.
Dit blog gaat even alleen maar over de benedenverdieping: de bovenverdieping hebben we ook aangepakt en is een 'work in progress'. To be continued dus....

We maken van de benedenverdieping maar even een plaatjesblog, dan klets ik je er wel doorheen...

Onderstaand een foto van de situatie voor de aankoop van ons huis:

de muur tussen de kamer en de keuken

zo was het: de (gesloten) keuken met twee deuren (de keuken is daardoor erg klein)

deze muur wilden we er dus uit, maar met behoud van de oude schouw (ombouw). Die krijgt een nieuw plekje in de keuken.

Er zat niets anders op: breken...

en weg is de muur!

het huis is vroeger in opdracht van de gemeente Leiden als 'leerlingen-project' gerenoveerd. We vermoeden dat de hoofdaannemer en opzichter ook leerlingen waren...

voorbereidend werk voor de stukadoor

de inmiddels open doorgang naar de kamer vanuit de keuken

En dan hebben we pech: er blijkt lekkage in de woonkamervloer te zijn, maar we moeten onze container gaan uitpakken. We gaan dus noodgedwongen wonen in een half-af huis... Dat stond niet helemaal in ons goed doorgedachte script...

Stof, stof, stof. GEK werd ik van de stof in ons huis... Hoewel de reparatie snel kon worden uitgevoerd, moesten we echt 3 weken wachten tot de vloer droog genoeg was voor een nieuwe parketvloer. We konden de dagen wel uit de kalender afkijken...

dus wat doe je met zo'n ruimte die nog wacht op een vloer? Daar blijft het dus altijd troep....

en dan betrap je Thijs op zondagochtend die een plank op mijn keukentafel doormidden zaagt... (let even op de achtergrond op de nieuwe plek van de oude schouw)

Eindelijk, meer dan anderhalve maand later dan gepland: de vloer wordt gelegd!

dan kunnen we eindelijk onze meubels een plekje geven!

de grote open ruimte die door het weghalen van de muur is ontstaan. De keuken gaan we nog een klein stukje uitbreiden.

we zijn nog niet klaar, maar het begint ergens op te lijken!

Met dank aan aannemer Paardekoper (diplomatieke Arjen, gezellige Mohammed en de immer relaxte en optimistische Marcel) maar ook vooral onze lieve nieuwe buren die met eindeloos geduld onze verbouwperikelen hebben aangehoord...

We hebben er geen spijt van; we beginnen ons langzaam maar zeker thuis te voelen...

M.

Elke dag een beetje beter

2011-11-27T22:28:00.001+03:00

Elke dag wordt het huis leefbaarder dan de dag ervoor. En zo proberen we het positieve gevoel van 'verbetering' maar vast te houden. Soms zakt de moed me in de schoenen, bijvoorbeeld als ik een doos met 'Nic-Nacs' heb geopend. Perfectionistisch als ik ben zal ik de doos nooit leeggooien of wegzetten maar elke Nic-Nac (soms nog uit de Dominicaanse Republiek waar ik talloze lades in de keuken had) krijgt een nieuw plekje. Kleren opruimen kan pas als de inloopkast gebouwd is, wassen kan pas als je door de huizenhoge stapel dozen hebt geworsteld, de keuken opruimen kan pas als alle 25 dozen met keukenspullen zijn opgeruimd. En ieder zijn talent: ik ben erg goed in uitpakken en opruimen. Thijs is handig en bouwt inloopkasten, hangt lampen op, zet stellingen in elkaar (zodat ik er weer dozen in kan uitpakken).
Vorige week, toen ik naar mijn werk moest, kostte het me uren om de deur uit te komen: ik kon de handdoeken niet vinden, mijn kleren zaten nog in een doos, de shampoo was onvindbaar en de schoenen zaten in twee verschillende koffers. Nu ligt alles op de plek en is op de bovenverdieping het belangrijkste georganiseerd.
Beneden is het parket nog niet gelegd, staat er tot het plafond in de werkkamer nog dozen, en is de kelder een enorme georganiseerde puinbak.
De Repatriation Blues slaat inmiddels ook toe. Wat niet helpt is het rotweer in Nederland, dat Onno met een slecht rapport thuiskomt, dat ik twee keer per week met openbaar vervoer naar Amsterdam moet, dat de belastingdienst ons blauwe enveloppen blijft sturen, dat nutsbedrijven (voor elektriciteit, stadsverwarming, internet en telefoon) niets in een keer goed lijken te kunnen verwerken.

Wat is de verbetering ten opzichte van vorige week?
Als ik naar bed ga, kan ik mijn bed vinden;
Ik heb een nachtlampje naast mijn bed;
De badkamer staat niet meer vol met dozen;
Mijn kleren liggen niet meer in een doos of koffer maar hangen netjes in een inloopkast;
Waar inmiddels (sinds gister) mooie inbouwspotjes boven hangen;
Onno's kamer is klaar;
Noëlle's kamer bijna;
De wasmachine draait op volle toeren (achterstand wegwerken);
Ik heb de stofzuigerslang gevonden;
Ik kon vandaag in een keer de paperclips vinden!
De keuken is nog steeds erg stoffig (omdat er nog geen parket in de woonkamer ligt);
Maar boven de keukentafel hebben we sinds gister een leuke lamp!

Sinterklaas slaan we dit jaar maar over; voor mij is het nog elke dag pakjesdag...

M.

Verhuisd!

2011-11-21T10:50:00.001+03:00

Onno's kamer

Noelle's kamer

Wanneer ben je eigenlijk verhuisd? Als je 10.000 kilometer naar Nederland rijdt? Als je maanden lang aan het renoveren bent? Als je de container gaat uitpakken? Nee, dat telt allemaal niet. Je bent pas echt verhuisd als het ene huis steeds leefbaarder wordt, en het andere huis juist minder. Dat proces hebben we nu achter de rug: afgelopen zaterdag sliepen we ons eerste nachtje in ons nieuwe huis.

Thijs reed in totaal 5 keer heen en weer met een volgeladen auto. Ik bleef achter in het appartement om de boel in te pakken en na het tweede ritje bleef ik achter in het nieuwe huis om daar diezelfde boel weer uit te pakken.
De grootste nachtmerrie is het down-sizen. We zijn prima in staat om op een kleiner oppervlakte te wonen, maar waar laat je al je (dubbele) keuken spullen als je gewend bent aan een keuken ter grote van een gemiddelde woonkamer in Nederland en de inhoud van het appartement moet er ook nog bij? Dan open je een doos, kijk je naar de inhoud, haalt eens diep adem, begint met uitpakken tot letterlijk de kasten uitpuilen. Gelukkig hebben we een studerende zoon op kamers; die mag al het dubbele serviesgoed overnemen.
En anders is er altijd nog de kringloopwinkel in Leiden, die zijn er ook altijd blij mee...

Gister twitterde ik: "the secret of moving: look at improvement, not at the mess" en dat is ons motto voor de komende maanden. Omdat we allergisch voor verhuisdozen zijn, pakken we alles zo snel mogelijk uit en hopen we dat het verhuisbedrijf het afval snel komt ophalen.
En je bent natuurlijk van alles kwijt, dat hoort ook bij een verhuizing. Dan wil je douchen maar moet je eerst de douchezeep nog vinden. Kom je zeiknat uit de douche vandaan, ben je de handdoeken vergeten uit te pakken. Ga je naar de slaapkamer, kun je je pyjama nergens vinden. Waar liggen mijn pantoffels? Ga je ontbijten, liggen de messen nog ergens in een doos. Wil je stofzuigen, kun je de stofzuigerslang nergens vinden. Ga je naar bed (Noëlle), kan ze Meneer Brouwer (beer) nergens vinden.

Tijdens elke verhuizing starten we altijd met de kamers van de kinderen: Thijs zette voor Onno en Noëlle een kast in elkaar, en al op zaterdagavond was Onno's kamer helemaal klaar. Hij speelt sindsdien in de bedstee met zijn gitaar. Genietend van zijn nieuwe plekje.
Noëlle kon ook gister eindelijk beginnen en haar kamertje begint heel gezellig te worden.

De laatste rit was gistermiddag: met z'n allen naar het appartement en terug fietsen naar ons nieuwe huis. Ik fietste met Onno via het station, zodat ik hem kon laten zien wat de kortste route naar school zou zijn.
Het was koud en enorm mistig, dus navigeren op 'landmarks' was een beetje lastig; "kijk Onno, zie je die toren daar?"

Hij is zojuist naar school vertrokken: een uur voor zijn eerste les: "Just to be sure."
En ik weet zeker dat hij vanmiddag snel weer thuis is; "het is fijn thuiskomen in dit gezellige huis." zei hij eerder deze week.

En zo schreef ik zojuist mijn eerste blog vanuit ons nieuwe stekkie. Zit ik aan een tijdelijke tafel op een vloer die nog openligt omdat het parket er nog niet in ligt (wegens lekkageproblemen).
Maar het huis is warm, ik kan koffie zetten, de koelkast staat vol met eten, de oven en het fornuis doet het, de pannen zijn uitgepakt, de borden en messen ook en er staan twee prachtige mooie bossen met bloemen in huis!
Zoals ik al zei: look at improvement, kijk vooral niet naar de troep...

Lekker eten aan onze eigen tafel!

Container uitpakken

2011-11-16T21:48:00.001+03:00

Gisteravond, een half etmaal voor we de container gingen ontvangen, inspecteerden Thijs en ik (na een werkdag) nog even het huis. Van alle keren dat we containers hebben uitgepakt ben ik nog nooit zo niet klaar geweest: de vloer lag nog open (lekkage in de woonkamer), de bovenverdieping eigenlijk nog niet overal klaar, lagen met stof overal en ongeverfd stucwerk. We vlogen door het huis, wierpen een laatste blik op de kamers, veegden de laatste laag stof zo goed als het kon van de (onafgewerkte) vloer en net als we op het punt staan om naar 'huis' te gaan, stapt Thijs in een opengehakt stuk vloer en ligt vloekend van de pijn op een stapel lege dozen. Zijn enkel doet behoorlijk pijn en hij ligt even rustig met z'n voet omhoog. Ik zie een scenario langskomen: naar het ziekenhuis (oh nee, dat mag in Nederland niet he? Dan moet je via een dienstdoende arts), röntgen laten maken, poot in het gips, krukken, wie brengt dan de motor weg (want die moet na een klein ongeluk gerepareerd worden), hoe gaan we dan verhuizen? etc.etc.etc... Na een kwartiertje zakt de pijn wat weg en kan Thijs weer op z'n voet staan. We zijn in ernstige denial: we gaan naar huis, we leggen een verbandje aan en pas daarnet hebben we gezien hoe dik en blauw zijn voet is...

Om half 7 gaat de wekker, om iets voor 7 gaat Thijs naar het nieuwe huis, ik help de kinderen naar school en ga tegelijkertijd met hen de deur uit. De container is er al en het uitpakken kan beginnen.
Eindelijk: in juli ingepakt, in november uitpakken; het is maar goed dat ik niet van te voren wist dat het zo lang zou duren...
Halverwege de dag steken er 4 zwanen over: papa, mama en twee jongen. Ze lopen op hun dooie akkertje over het zebrapad vlakbij ons huis, de auto's in de straat wachten geduldig, de zwanen glijden behoedzaam door de berm naar de sloot af en zwemmen met z'n viertjes naar de vijver vlakbij ons huis. Het tafereel speelt zich af in onze achtertuin.
Het hele verhuisteam keek ademloos toe. Wat een prachtig moment, op onze verhuisdag...

Thijs checkt de paklijst

de aannemer werkt de vloer af

Meel in de mond

2011-11-10T13:13:00.000+03:00

Sinds ik gister las dat meneer Dion Graus (PVV) liever niet met 'meel in de mond' wil praten, vraag ik me af hoe dat voelt, meel in de mond? Daar krijg je vast een droge bek van.
En als het meel van je speeksel nat wordt, dan gaat het heel erg plakken en klonteren, stel ik me zo voor. Praten met een mond vol meel zal wel niet goed lukken. Je hebt je bek vol met troep en erg verstaanbaar zal je niet zijn, lijkt mij.

Toch wil ik ook graag weten waar de uitdrukking vandaan komt, want ik heb hem nooit eerder gehoord. Uitdrukkingen zijn nooit met sterkste kant geweest en een langduring verblijf in het buitenland helpt dan ook niet, natuurlijk.
Een korte google-ronde brengt me naar een dialecten-site, waar de uitdrukking zowel in het Twents als in het Gronings voorkomt maar twee totaal verschillende betekenissen heeft. In het Gronings ("Poesten en meel ien mond holden") wil men zeggen "de kool en de geit sparen." In het Twents ("He wil poezen, mer 't mel in de moond holn." betekent dat je geen twee dingen tegelijk kunt doen.

Ik neem aan dat meneer Dion Graus refereert aan de Twentse variant; het lijkt me inderdaad knap lastig om twee dingen (zoals PVV'er zijn en intelligente vragen stellen) met elkaar te combineren. U heeft gelijk, dat gaat niet samen. Dan wil je inderdaad niet met meel in de mond praten.

Tot slot een tip voor meneer Dion Graus: weet je wat je ook kunt doen met meel? Koekjes bakken! Heel gezellig, quality time met uw gezin, want ik zag op het NOS journaal dat zij tijdens al uw voorbereidende jaren voor deze enquête commissie heel wat familie-tijd tekort zijn gekomen.

Vergeet het zout niet!

M.

Verhalenwedstrijd

2011-11-02T23:20:00.001+03:00

Ik loop al lange tijd met een plan rond om onze 10 jaar buitenland ervaring eens te bundelen in een samenvatting. Het moeten korte, bondige verhalen worden die als anekdotes aan elkaar geknoopt kunnen worden. Wie weet kan ik daarvoor een uitgever vinden.
Ik begon er jaren geleden eens vol goede moed aan maar door drukte raakte het weer in achterop. Mijn grote vraag bleef ook: vinden mensen het eigenlijk wel leuk om iets over onze expatervaringen te lezen? Krijg ik het wel goed op papier? Een blog schrijven is toch wat anders dan echt een short-story in elkaar zetten (inclusief cliff-hangers en een spanningsboog). Mijn blog is vooral therapeutisch en bedoeld als document. De Wereldomroep riep onlangs op tot een fictie-schrijf-wedstrijd. Vereiste: Je moet wel expat (of zijn geweest) en je moet een van je locaties kiezen waar je zelf hebt gewoond voor je verhaal. Ik besloot aan de wedstrijd mee te doen en hoefde niet lang na te denken over de locatie: natuurlijk wordt dat de Dominicaanse Republiek!
Ik schreef een verhaal wat waargebeurd is, maar gooide er het 'fictie-sausje' overheen. Literaire vrijheid, zoals dat zo mooi klinkt, maar de essentie heb ik helaas nooit verzonnen.
"Lege handen" heet het, en stuurde het tijdens mijn eerste maand na terugkeer in Nederland in.
Gister werd bekend wie genomineerd zijn (drie finalisten) en tot mijn verbijstering zit ik daar tussen!

'Lege handen' van Mary Broekhuijsen
'De aanval' van Loes Masseree
'Professor George en Attah' van Katja Pronk

Nu de jury de drie kanshebbers heeft geselecteerd, mag het grote publiek gaan stemmen. Je moet je daarvoor wel op de Expat Magazine abonneren en als je die dan als Nieuwsbrief in een email krijgt, dan kun je rechtsonderaan je stem uitbrengen.

Lees de verhalen en stem op het verhaal die jij het mooist vindt!

Als ik win, ga ik die bundel schrijven, beloofd!

M.

Inhaalslag

2011-10-26T16:56:00.002+03:00

Een expatriate vader van teenagers zei eens jaren geleden tegen me: Als je kinderen zijn opgegroeid in de beschermende omgeving van je expat-bestaan en je neemt ze mee terug naar Nederland, dan mag je verwachten dat ze een 'inhaalslag' gaan maken. Wat ie dan met die 'inhaalslag' bedoelde? Wil ik weten. "Dronken worden, roken, domme dingen doen, je kent het wel."
Ik moest deze week weer aan zijn uitspraak denken...

Inmiddels zijn we twee maanden terug in Nederland. Onno heeft een grote groep vrienden op zijn nieuwe school. Aan sommige kan hij een voorbeeld nemen, van sommige hoop ik niet hij zich erdoor laat inspireren...
In het weekend gaat hij graag uit. Beetje hangen in de stad, kletsen met vrienden, 'chillen' zoals dat heet. En ik worstel ondertussen met de vraag wat een sociaal geaccepteerde tijd is om van hem te verwachten dat hij thuis moet zijn. We maken afspraken waarbij hij mij zo goed als kan op de hoogte houdt met sms'jes. De telefoon ligt dus in het weekend naast ons bed en ik blijf vaak wakker tot hij terug of bij een vriend is.Twee weken geleden was hij zijn sleutels kwijt, een week geleden zijn fietssleuteltje...
Normale 'growing pains' zullen we maar zeggen.

Tot afgelopen zaterdagnacht; ik lig al in bed, Thijs staat onder de douche en de telefoon gaat.
"Mama?" hoor ik Onno vragend.
"I'm in trouble..." en dan komt het verhaal: "ik ben door de politie gepakt."
"Is dat je moeder?" hoor ik een stem op de achtergrond. "Mag ik haar even spreken?"
Onno geeft de telefoon aan een onbekende man die zich aan mij voorstelt. Hij is van het Jeugdpreventie team ter voorkoming van 'afglijdende jeugd.'...
Af-glijdende-jeugd... mijn hersenen hebben tijd nodig om de opmerking te verwerken...

Dan legt hij uit waarom hij Onno heeft aangehouden en ik moet eigenlijk stiekem een beetje lachen; Onno maakt zijn aangekondigde inhaalslag.
"Dat is niet best." reageer ik zo kalm als kan en dan gaat die aardige agent, mij uitleggen dat ze een programma hebben voor kinderen-die-dreigen-af-te-glijden en of ik daar gebruik van wil maken.
Ik bedank voor de eer. "Ik waardeer het dat u uw werk zo goed doet." vervolg ik, "maar ik kan u verzekeren dat onze zoon Onno allesbehalve gaat afglijden zolang ik me persoonlijk tegen aan kan bemoeien."
"Ik kan aan u horen dat u serieus bent, we zullen uw zoon met een waarschuwing laten gaan. U kunt hem ophalen."
Pyjama uit, kleren aan en met een half gewassen Thijs de stad in.
De vriendengroep staat te koukleumen in de stad en de politie staat met een drietal mountainbikes op een afstand te wachten op de ouders van deze groep afglijdende jeugd.
We stellen ons netjes voor en al Onno's vrienden houden hun adem in. Hier zijn Onno's ouders, nu wordt het spannend. We praten kort met de politie, worden geïnformeerd over hetgeen gebeurde, bedanken de heren voor hun daadkrachtige optreden en nemen Onno met ons mee terug.
"Kijk maar goed om je heen Onno."zeg ik als ik naast hem loop "voorlopig was dit voor het laatst."
Onno voelt zich rot en beschaamd en zonder veel te zeggen fietsen we naar huis waar we met een warm kopje thee weer in bed duiken.
We hebben een lang opvoedkundig gesprek met Onno op de bedrand en het is 2 uur als we allemaal het licht uitdoen en eindelijk gaan slapen.
Ter voorkoming van het eventueel afglijden van onze zoon hebben we wat duidelijke afspraken gemaakt en moet ie een 'taakstraf' thuis doen (internetresearch). Onno is opgelucht dat we niet al te boos geworden zijn maar er vooral een 'leermoment' van hebben gemaakt.

"Jullie zijn geweldig." zegt Onno de volgende dag als hij inmiddels ook zijn vrienden (op Skype en Facebook) weer heeft gesproken. "Ik ben eigenlijk blij dat de politie me heeft aangehouden, want ik heb er veel van geleerd."
Een opmerkelijk volwassen opmerking vind ik.

En als ik Onno's bed even later recht trek, zie ik dat hij niet alleen met zijn beer en knuffeltje slaapt, maar dat zijn nieuwe honkbal handschoen ook in bed ligt.

Afglijden...
Ech niet!

M.

Meppende meisjes

2011-10-21T22:29:00.000+03:00

Sinds vorige week snapt Noëlle niet zo goed meer waarom we het zo goed achtte om 'voor de kinderen' naar Nederland terug te keren: Nog geen koud twee maanden terug in Nederland werd ze namelijk door een onbekende groep meisjes in elkaar geslagen, ergens in Leiden Noord.
"Ja, Leiden Noord, Kooiplein, slechte buurt. Daar moet je ook niet wezen." zegt iedereen, maar hoe kan dat kind van 14 en haar Britse vriendinnen dat nou weten?

Als ik op vrijdag uit mijn werk in Amsterdam kom, ontmoeten we elkaar op het station. Pas als we thuis zijn begint ze een verhaal. Met ontzetting luister ik naar haar en als ze haar hoofd in haar handen legt en in huilen uitbarst, besef ik wat haar is overkomen: ze is getreiterd en drie meisjes hebben Noëlle flink geslagen, en haar aan haar haren op de grond getrokken. Een aardige mevrouw van de Etos heeft ingegrepen en meer omstanders schoten haar te hulp en grepen in.
Haar vinger was blauw (een dag later), haar bril (ook afgeslagen) gelukkig onbeschadigd, ze heeft een rode opgezette wang en een dag later klaagt ze over pijn bij een duidelijke zwelling op haar voorhoofd boven haar oog.
Ik ben des duivels en bel meteen de politie. "Da's heftig!" zeggen ze. Zo heftig vinden ze het dat ik vier dagen daarna, op afspraak aangifte mag komen doen...

Intussen snapt Noëlle er niets van en wij nog minder. Wat in godsnaam bezielt jonge kinderen om zomaar een vreemd meisje in elkaar te meppen? Wat heeft Noëlle misdaan om zoveel zinloos geweld los te maken? Omdat ze moeiteloos twee talen sprak? "Ze waren gewoon jaloers mam." probeert ze te begrijpen. "Dat ik zulke fijne vriendinnen heb en dat we alles met elkaar aan het delen waren."
Een dag nadat we (eindelijk) aangifte hebben gedaan, belt bureau Slachtofferhulp op (zonder zich netjes voor te stellen). Ze vragen naar Noëlle die braaf haar verhaal nog maar eens doet. Dan krijg ik de mevrouw aan de lijn die begint over een 'letselvergoeding' na een geweldsmisdrijf. Daar heeft Noëlle recht op, zo meent ze goedbedoeld.

Maar we willen helemaal geen geld; Noëlle heeft maar op een ding recht en dat is dat ze blijft geloven dat terugkeren naar Nederland een goed idee was en dat dat vertrouwen er met deze gebeurtenis niet is uit gemept!

M.

Spijt?

2011-10-09T00:04:00.001+03:00

Gejat van Facebook. Genomen door een van zijn vrienden

Nee, ik ga niet over Steve Jobs bloggen, dat laat ik aan fans over. Ik heb nooit de kans gekregen Apple Fan te worden want mijn kinderen hebben mij anti-Apple opgevoed. "Apple erin, ik eruit!" zeggen de kinderen.

Ik bedacht me vandaag ineens dat ik veel minder dan anders blog. Is ons leven saai geworden in Nederland? Nee, niet echt; alles staat nog op z'n kop, misschien dat ik daarom minder blog: we hebben het druk en mijn nieuwe omgeving inspireert me misschien niet zo veel. Arabische revoluties en een wereldreis met twee teenagers op de achterbank zijn veel spannender.
Over die laatste onderneming moest ik een verhaal gaan schrijven (voor ons bedrijfs-expat-magazine). Ik krijg een deadline en een word-count op en ik krijg het verhaal maar niet uit mijn keyboard. Het lukt me niet om zo'n indrukwekkende reis in 1200 woorden samen te vatten en ik voel me haast beledigd dat men dat van me verlangt.
Ik ben dus (na een paar gemiste trainingen) maar eens flink gaan zwemmen deze week. Het zwembad is om de hoek en als het me lukt om tussen de bejaarden (met bloemetjesbadmuts) te laveren, dan kom ik meestal na een kilometertje of twee met de beste ideeën. En Voila! Het lukte: ik bestudeerde de openingstijden van het zwembad, bereidde een workout voor (die ik vervolgens in het kleedhokje liet liggen) en ging even een uurtje door mijn writers-block heenzwemmen. Mijn lichaam deed weer zeer en ik rook weer naar chloor. Daar knap ik dus van op.

We wonen nog in ons appartement, maar dat gaat, als alles meezit, per 1 december in de verhuur. Hopelijk verschijnt het binnenkort op Funda.
De verbouwing in ons nieuwe huis lijkt in rustig vaarwater; er is de laatste paar dagen niet veel gebeurd. Prima hoor, zolang de aannemer de klus maar op tijd oplevert. We willen uiterlijk half november de container gaan legen en eindelijk gaan settelen.

Ik werk sinds 2 weken part-time in Amsterdam. Thijs en ik werken nu (weer) voor dezelde werkgever dus zijn we officieel een 'petroleumstel'.
Ik reis 's morgens uit Leiden met de trein en zit voor het eerst sinds jaren in de spitstrein tussen alle forensen. Vroeger las iedereen de krant of een boek, tegenwoordig spelen de passagiers met een tab of houden ze lange gesprekken (publiek) op hun mobiele telefoon. Die privegesprekken in de trein vind ik een massaal verlies van decorum. Ik lees heerlijk ouderwets een boek (ik lees momenteel '400 brieven van mijn moeder' van Joseph Oubelkas en de omstandigheden waarover hij schrijft doen me denken aan de gevangenissen in de Dominicaanse Republiek). Als het spannend genoeg is, is de treinreis van een half uur veel te kort.
Twee dagen per week werk ik, maar de overdrachtsperiode was zo intens dat ik de eerste dagen compleet uitgevloerd thuiskwam. Het hele gezin moet een beetje wennen aan ons nieuwe ritme; het vraagt wat meer management thuis: Ik geniet er desondanks ontzettend van; leuke collega's, dezelfde internationale community, leuke projecten, leuke rol, leuke omgeving en lekker lunchen :-)

De kinderen passen zich prima aan maar ze zijn niet enthousiast over twee ouders die full-time werken.
Ze doen net alsof ik er niet ben als ze uit school komen, maar ze vinden het wel stiekem fijn.

De kinderen passen zich verrassend gemakkelijk aan aan hun nieuwe leven: Niels (die in Maastricht studeert) zit dit weekend in Porto en Onno komt in het weekend alleen thuis om te douchen, te eten en te slapen. Ik kan aan de koelkast en de wasmand zien als hij thuis is geweest.
Hij is ontzettend gelukkig, heeft een grote groep van nieuwe vrienden en is heel blij in Nederland; Hij kan overal op zijn fiets naartoe en ze genieten van hun vrijheid. Van Noelle krijg ik na school een sms: "ik ben effe kibbeling eten" of "ik ben bij Starbucks, kom later."

Spijt? Nee, geen dag, geen seconde. Dat de kinderen zo gelukkig zijn is precies het idee geweest van onze terugkeer.
Heimwee? Ja, heimwee naar mijn zwemteam in de Dominicaanse Republiek, ons huis in Calgary en mijn lieve vrienden in Bahrein...

Oh ja, en de zon. Die mag hier ook wel wat vaker schijnen, vooral op zaterdag, als we heggen moeten snoeien...

M.

Trein

2011-10-01T00:09:00.000+03:00

Als teruggekeerde expat in eigen land mag je verwachten dat veel zaken bekend voorkomen. Zo weet ik dat je een treinkaartje moet kopen voor je op de trein stapt. Waar ik echter totaal niets van snap is de OV-chipkaart en de ingewikkelde kortingsregelingen die er momenteel mogelijk zijn. 10 jaar geleden kocht je een kaartje bij een aardige mevrouw of meneer aan het loket, vroeg je hoe laat en van welk perron de trein vertrok en kwam er een echte conducteur (nog zonder steek- en kogelvrij vest) die dan je kaartje met zo'n prachtige tang heerlijk doorboorde. "Waar zouden we zijn zonder de trein?"

Vandaag stapte ik voor het eerst sinds lange tijd op de vroege ochtendtrein op weg naar mijn eerste werkdag in Amsterdam. Het is acht uur en mijn fiets staat tussen alle andere duizenden fietsen in het gratis fietsenhok op het station. Ik heb een mooie verbinding; de trein stopt alleen op Schiphol.
Beneden op het bord staat: "Perron 5" maar er is geen perron 5, alleen 5a of 5b. Ik voel me net Harry Potter die met de trein naar Perron 9 ¾ moet. Ik sluit me aan bij een groeiend kluitje mensen. Zij zien er allemaal uit alsof ze hier vaker zijn geweest. Haastende mensen rennen de trap op om vervolgens ongeduldig in de rij bij de kiosk te staan voor een kopje koffie en een broodje.
De trein vertrekt op tijd en een opgewekte machinist (die vast deze middag wegens de aankomende lente heeft vrijgenomen) begint ons over de speaker vrolijk te groeten. "U bevindt zich in de trein naar Amsterdam Centraal. Deze trein stopt alleen op Schiphol en zal daarna verder rijden als intercity naar Amsterdam Centraal."
Ik neem plaats naast een vriendelijke meneer maar vraag voor de zekerheid toch even of dit de juiste trein is. Op mijn eerste werkdag wil ik toch liever niet te laat komen. "Volgens mijn informatie gaat deze trein naar Amsterdam." antwoord hij vriendelijk doch formeel.
Op station Schiphol, als de trein stilstaat, hoor ik een mededeling: "Dames en heren, hier volgt een mededeling; de trein naar Amsterdam Centraal vertrekt vanaf spoor 1. U zult voor deze trein een extra toeslag moeten betalen." waarna de mededeling in het Engels wordt herhaald.

Ik voel me ineens nerveus worden. Oh hemel, zit ik in een speciale trein? Staan we op perron 1? Heeft ze het over onze trein? Moet je tegenwoordig toeslag betalen voor een spits-trein met een extra goede verbinding? Het stond niet op de website en ook niet op het bord op het perron? Ik ga ineens hevig twijfelen en voel niets voor een conducteur die mijn kaartje komt controleren, er achter komt dat ik aan het grijs-rijden ben, mij een boete wil gaan opleggen, ik kan gaan uitleggen (in vloeiend Nederlands) dat ik dat helemaal niet weet want ik ben 10 jaar weggeweest.
Ik vond het zo ontzettend gênant, ik durfde het niet aan die aardige meneer naast me te vragen.
Gelukkig, de kogelvrije conducteur komt niet langs.

Als ik het verhaal even later met collega's deel, wordt ik gerustgesteld: "Don't worry Mary, you can always take the Yellow Trains, they don't charge you extra..."

Nog maar even verder inburgeren dus, net als deze expat die mijn dit advies zojuist gaf...

M.

Verbouwen

2011-09-22T22:38:00.000+03:00

Een kleine week nadat we de sleutels in handen kregen, is de aannemer gestart met de grote klus in ons huis.
Het 100 jaar oude huis (gebouwd in 1909) heeft prachtige historische elementen maar is met onze life-style niet helemaal praktisch. Zo houden we van een grote, open keuken waarin een tafel staat. In onze keuken staat een prachtige oude schouw. De schouw (volgens onze aannemer de 'boenik') willen we verplaatsen maar behouden zodat de muur erachter kan worden doorgebroken. De plannen zijn al maanden geleden bij de aannemer ingediend, de kostenraming opgemaakt en de contacten gelegd. Deze week ontmoette ik de aannemer in ons nieuwe huis. Hij heeft duidelijk zin in de klus want historische panden zijn zijn specialiteit (daar hebben we onze aannemer ook op geselecteerd).
Duidelijk ervaren in zijn vak brainstormen we in ons huis over de plannen. Hij doet een interessant voorstel waardoor de keukenindeling praktisch blijft en niet alleen de oude schouw maar ook het oude trapkastje behouden blijft.
's Avonds plakken Thijs en ik met behangplakband de plattegrond op de vloer en gaat onze nieuwe keukenindeling steeds meer leven.
Ik fiets elke dag even naar ons huis.
Mo(hammed) heeft kwartier gemaakt in de opkamer; er staat een tafel, een paar stoelen en ze hebben zelfs aan een koffiezetapparaat gedacht. Het eerste bouwwerk was een reclamebord in mijn tuin...
Op de tweede klusdag legde ik een stapel stroopwafels en roze koeken op zijn tafel.
Vandaag heb ik de sloper ontmoet. Fred, een beer van een vent boort de muur omver. Ik trof hem mooi tijdens lunchtijd.
Voor de nieuwe buren liet ik een mooie bos bloemen maken als excuses voor de overlast.
En elke avond, als Thijs uit z'n werk komt, rijden we langs het huis, nemen meteen een stapel dozen mee (want het appartement moet hier leeg) en bewonderen we de vorderingen.
Nou ja, vorderingen...

Destructief voorwerk, zullen we maar zeggen...

De oude schouw


bouwplannen maken

puinresten van de schouw

Beetje vaag

2011-09-18T00:16:00.000+03:00

Onno heeft in ons nieuwe huis een leuke kamer uitgezocht. Alle slaapkamers zijn op de eerste (en enige) verdieping en hij heeft twee bedstedes. Dat is handig want Onno brengt regelmatig vrienden mee naar huis voor 'sleep-overs'. Ik weet zeker dat hij een heel populaire vriend gaat worden met al zijn internationale vrienden van school want wie heeft er nu zo'n koele slaapkamer met slaap-kasten?
"Sleeping in a closet?" vroeg zijn vriend uit Botswana twee weken geleden tijdens het eten toen we over ons nieuwe huis aan het praten waren.
We knikken ons hoofd, "indeed, Onno's coming out of the closet every morning." grapte ik.

Onno moest vandaag een kleurtje voor een muur op zijn nieuwe kamer uitzoeken. Hij was ontzettend moe en in een pestbui. Sjokkend liep hij achter ons aan en stond besluiteloos voor het verf-aanbod.
We kwamen er niet uit; te weinig keus. Gelukkig kun je ook je eigen kleur uitkiezen, dus was het keuze-aanbod ineens wat groter.
Onno hoefde niet zo lang te denken; hij wilde iets tussen oranje en geel, het werd een zachte kleur die waarschijnlijk heel warm en gezellig is.
Nu op zoek in de Praxis naar iemand die het kleurtje voor Onno bij elkaar kan mengen.
Als we na tien minuten nog bij een denkbeeldige bel staan en niet geholpen zijn, gaan we het personeel maar eens lastig vallen. Een jonge knul, die geen verstand van verfmengen heeft, gaat een collega halen die er nog minder verstand van heeft.
"Kan ik u helpen?" vraagt hij, als er eindelijk iemand voor ons staat.
"Jazeker, we willen graag deze kleur." en we leggen het kaartje met Onno's kleur op de toonbank.
"Ok." hij kijkt er glazig naar maar Thijs helpt hem graag op weg:
"We hebben 2,5 liter nodig."
Na een korte stilte: "Muurverf" allemaal aanwijzingen die belangrijk zijn, lijkt mij.
De jongen achter de toonbank gaat nu naar een prijslijst die op de muur hangt en na enige bestudering vraagt hij: "wilt u gewone verf of 'superior'?"
"Wat is het verschil tussen gewoon en 'superior'?" wil Thijs weten.
"Nou, de regular is gewoon verf en de superior is beter." antwoord de jongen, nogal ingenomen met zijn intelligente uitleg.
"Hoe bedoel je, de superior is beter? Waarin?" wil Thijs weten (ik voelde de vraag al aankomen).
"Nou, die is gewoon, beter enzo."
Thijs probeert een beetje te helpen: "je bedoeld, in dekking bijvoorbeeld?"
"Ja, zoiets, en andere dingen enzo."
"Zoals?" vraagt Thijs nog maar eens.
"Nou, zoals ik al zei, dat het betere verf is dan de gewone verf."
Hmm, we zijn weer terug waar we begonnen.
Ik begin te lachen: "je bent wel een beetje vaag hoor, hier kunnen we toch niets mee?"
Die arme jongen, met allemaal oorbellen, neusbellen en lipbellen besluit dat hij zijn expert-collega er maar bij moet halen.
"Eh, ik heb eigenlijk niet zo veel verstand van verf." biecht hij op, "vindt u het erg als ik even mijn collega erbij haal?"

Nee, dat vinden we niet erg zolang Onno maar zijn kleurtje krijgt.

M.

Afbouwen en opbouwen, hoe doe je dat?

2011-09-15T11:20:00.002+03:00

Toen we besloten terug te keren naar Nederland was de actielijst heel overzichtelijk:

zoek een baan
zoek een huis
vindt een school voor de kinderen
inpakken
wegwezen

Yeah, was het maar zo simpel: elke item op de lijst zorgde weer voor sub-lijstjes want, decisions, decisions, decisions...

Zoek een baan (geen sublijstjes nodig, was vrij eenvoudig en streight forward)

Waar gaan we wonen?

wat is ons budget?
wat hebben we precies nodig? (oppervlakte, tuin, bereikbaarheid).
wie gaat ons helpen (makelaar)

wie verstrekt onze hypotheek?

Niels

Gaat Niels slagen voor IB?

~~Nee?~~

~~wat gaat hij dan doen?~~

Wat gaat Niels studeren?

waar gaat hij studeren?
Wanneer gaat hij verhuizen?

Waar gaan de andere twee kinderen hun middelbare school afmaken?

International School

waar?
worden ze toegelaten?

~~Nederlands Middelbaar onderwijs?~~

Inpakken

wat nemen we mee?

inboedel
Thijs z'n motor

aparte transport (nieuwe regelgeving)

transport-bedrijf betrouwbaarheidsonderzoek
papierenwinkel in Nederland + kostenplaatje

wat past er in de container (en ons nieuwe huis)
Wat verkopen we/ wat geven we weg?
Wat doen we met Dreifuss bin Faisal?

~~Asiel~~
~~in de woestijn achterlaten~~
poes gaat met pensioen in Nederland

kan poes 10:000 km in de auto? Zo nee, hoe komt de poes dan in Nederland?

poes maakt reis naar Nederland

welke papieren heeft hij nodig?
waar regel ik dat?
hoeveel tijd ik daarvoor nodig?
welke vaccinaties zijn er nodig?

Hoe gaan we terug? Gaan we vliegen of terugrijden?

~~Vliegen~~
Terugrijden

Hebben we (met een evacuatie tussendoor wel) genoeg tijd om dat voor te bereiden?

welke route?
~~Saudi/Jordanië/Syrië/Turkije/Europa...~~
~~Saudi/Jordanië/Israël/Egypte/Libië/Algerije/Marokko/Spanje, etc.~~

Saudi/Verenigde Arabische Emiraten/Iran/Turkije/Europa

Welke risico's mogen we op deze route verwachten?
wat kun je daar aan doen? (Risk-analyses)
Budget proposal
Welke documenten hebben we nodig?

Paspoort
visa

Zo ja, waar vraag je die aan?
hoe lang van te voren?
hoe lang is de visum geldig?
waar haal je de visum?

Autopapieren

Carnet de Passage

waar haal je die?

Export-documents?

export nummerplaat?

100.000 documenten met stempels

Gaan we ook een charity aan onze reis verbinden?

Welke charity?

Hoe gaan we dat opzetten?

En dan zijn we zomaar precies een maand in Nederland en begint de hele to-do-list van voren af aan. Was je maandenlang aan het afbouwen, ga je nu weer alles opbouwen.

Iets eenvoudigs als het zoeken van gas, licht-, water-, internet-, telefoon- en televisieprovider neemt, dankzij het onoverzichtelijke en vaak misleidende aanbod in Nederland te veel van onze tijd in beslag.

En aan het eind van de dag dringt zich telkens dezelfde vraag weer aan me op:

"Wat eten we vandaag???"

wie eet er thuis?

wat vinden ze lekker?

hoeveel tijd heb ik om het in huis te halen en klaar te maken?
heb ik eigenlijk wel zin om te koken?

is de winkel nog wel open?

wat is er in de aanbieding?

Schoolloopbaan van een expat-kind

2011-09-11T15:15:00.000+03:00

Wie er niet tegen kan om trotse-moeder-blogs te lezen, kan het venster beter sluiten. Voor wie het wel leuk vindt, lees lekker verder.

Van expat-kinderen wordt nogal wat gevraagd. We slepen ze van hot naar her, van continent naar continent, van school naar school en van het ene curriculum in het andere. We hebben ons vaak afgevraagd: komt dat wel goed met onze kinderen? Verprutsen we ze of verrijken we ze met de kansen die ze krijgen? Is het verstandig of is het dom?
Hier, ter verveling, een samenvatting van de schoolloopbaan van onze zoon Niels die op z'n 8e met ons vertrok naar de Dominicaanse Republiek:
Hij begint, heel gewoon, in Nederland:

peuterspeelzaal
kleuterschool
tot en met groep 4 eerst Jenaplan daarna naar dorpschooltje, openbare school in Vierpolders (bij Brielle, want daar woonden we).
3rd grade: Amerikaans curriculum- Carol Morgan School in Santo Domingo (Dominicaanse Republiek). Hier leerde Niels dus zijn tweede taal: Engels (hij was 8 jaar)
4th, 5th, 6th grade op Community for Learning, Santo Domingo - bi-lingual (Spaans/Engels). Niels is dan tri-lingual.
8 grade Tom Baines School (Public High School in Calgary)- Canadees Curriculum (Spaans zakt weer wat weg)
Rijnlands Lyceum Oegstgeest - MYP4 en MYP5: IB curriculum. Niels haalt voor zijn derde taal (Spaans) een certificaat en moet dus voor het Diploma Program een nieuwe vreemde taal kiezen.
St.Christopher School Bahrain, IB-Diploma Program -

Bi-lingual (Dutch self taught met hulp van Stichting IBID)
Arabisch als 'derde (maar eigenlijk dus vierde) taal.'

Natuurlijk ging Niels slagen voor het IB diploma, maar de weg ernaar toe bleek nogal vol met hindernissen te liggen. Toen Niels in 2009 besloot na twee jaar International School (en internaat) in Nederland, toch weer bij ons in Bahrein te komen wonen en het IB-DP program te gaan doen op St.Christopher School, wisten we nog niet wat hem en ons te wachten stond.
Hadden we hem nog zo aangemoedigd om weer bij ons te komen en naar Bahrein te verhuizen als we van te voren hadden geweten dat de school wekenlang dicht zou gaan wegens de Varkensgriep en tijdens het cruciale jaar in 2011 toen de Arabische Lente ook naar Bahrein overwaaide?

Na tien jaren zwerven zitten we dan in de aula van het Rijnlandslyceum en krijg ik antwoord op de vraag of we onze kinderen met dat gesleep wel of niet verprutsen.

Als Niels tijdens de ceremonie naar voren wordt geroepen en voor ontvangst van zijn diploma tekent, zegt de DP-coordinator: "Niels was the first to leave and the last to join us again, just prior the exams due to an evacuation from Bahrain."
En door alle blijdschap en trots, overviel me desondanks een enorme vlaag van verdriet: Niels had niet hier maar op St.Christopher School in Bahrein zijn diploma moeten ontvangen. Daar heeft hij zijn programma gedaan, daar hebben zijn docenten hem er doorheen gesleept, daar liet hij zijn IB voetstappen achter.

Jammer dat het zo gelopen is, het zij zo, het kan niet anders en we zijn er niet minder trots op!

Verprutst?
Ik laat het oordeel aan Niels over...

Niels receives congrats from the IB-director

All 2009-1011 IB-DP students

Niels signs the Wall of Fame

Dutch-Noob

2011-09-07T13:19:00.000+03:00

Stel, je woont jarenlang in het buitenland. Na precies tien jaar kom je terug. Dit keer niet op verlof maar om voorlopig maar weer eens in eigen land te blijven plakken. Dan koop je een nieuw huis en komt er weer van alles op je af: dan heb je stroom, water, gas, telefoon, internet en (misschien) televisie nodig.
In Bahrein was het makkelijk: daar had je wat geprivatiseerde staatsbedrijfjes en kon je hooguit kiezen uit 2 of drie internet-providers. Je betaald veel, je krijgt weinig, het was allemaal even slecht dus dat is makkelijk kiezen.
In Nederland levert op het internet een zoektocht naar een energie-leveraar talloze opties, pakketten, aanbiedingen, combinaties op. Vast tarief? Variabel? 1 jaar? 2 jaar? Onbepaald? Dan zijn er natuurlijk nog 'vergelijk-sites' die zogenaamd onafhankelijk advies geven. Ik krijg weer heimwee naar Bahrein; daar had je gewoon stroom, duurde het 9 maanden voor je de eerste rekening zag en kon je niet kiezen.
In de Dominicaanse Republiek was het ingewikkelder: daar duurde de energiecrisis al 20 jaar, mocht je geluk hebben als je een paar uur per dag stroom had en moest je oppassen dat de buurman niet illegaal uit jouw meterkast aftapte...

Terug naar Nederland.
Dan wil je ook een internet/telefonie/televisie aansluiting. Ook zo'n een wespennest. Contractjes met 'bedenktijd' vind ik altijd verdacht en het aanbod is zo verwarrend en overweldigend dat ik de neiging krijg om de laptop uit het raam te gooien.
Door het ondoorzichtige aanbod is het haast niet te voorkomen dat je fouten maakt en met aansluitingen zit opgescheept die je liever niet had willen hebben. Maar dan mag je weer overstappen, zo blijkt. Boetevrij, want daar heeft de Tweede Kamer vast over vergaderd. Wel even goed de kleine lettertjes lezen hoor.

Heb ik al over een nieuwe keuken verteld?
Een nieuwe keuken lijkt helemaal maffia te zijn; keukenboeren belazeren je waar je bijstaat en een aanbetaling van 35% schijnt normaal te zijn. Aanbetalen? Voor een product wat misschien niet geleverd wordt omdat meneer de keukenboer op de rand van faillissement zit en verzuimt mij dat te vertellen. Eigen schuld, moet de klant maar niet zo dom zijn om een keuken te kopen bij een niet 'gecertificeerde' keukenboer.

Heb ik al vertelt over een nieuw mobiel nummer voor dochterlief, of de zorgverzekeraar?
Ook zo'n ondoorgrondelijke zoektocht met valkuilen.

Het lukt allemaal wel maar het kost zeeën van tijd, dat inburgeren. Programma's als Radar, Kassa en organisaties als consumentenbond zijn een noodzakelijk kwaad in een maatschappij waarbij de consument zichzelf kennelijk voortdurend tegen bedrog en misleiding moet wapenen.

Terwijl in Bahrein de stuiptrekkingen van een verloren Arabische revolutie nog steeds mensenlevens eisen, ligt het geld in Nederland op de A2 ligt geld voor het graaien, zoekt de politie naar een waarschijnlijk niet-bestaande snelwegschutter, kunnen we op YouTube meegenieten van een burgemeester zonder hoogtevrees en lijkt het beter om het aanvragen van de DigiD even uit te stellen...

Morgen weer een dag; we zijn hier nog wel even...

.

Zwarte Eid al Fitr

2011-08-31T23:14:00.000+03:00

Het was een kwestie van tijd tot het weer fout zou gaan in Bahrein. Vandaag, tijdens de Eid al Fitr (het Suikerfeest na de Ramadan) werd bekend dat gisternacht een 14 jarige jongen omkwam tijdens een demonstratie in Sitra. Het is nooit helemaal rustig geweest, de gebeurtenissen in Bahrein worden simpelweg overschaduwd door Libië en Syrië want daar zit meer olie in de grond.

Al Jazeera maakte onlangs nog een mooie documentaire, genaamd: "Shouting in the dark" over de eenzame strijd van de demonstranten in Bahrein. (de moeite waard om even te kijken!)
De koning verscheen ook op de Staats TV (Bahrain TV) vorige week met een speech waarin 'herstel' en 'harmonie' centraal stonden.
Hij was heel gul, zo bleek: hij vergaf hen die hem beledigd hadden maar wat die man niet snapt is dat het geen zin heeft om mensen te vergeven voor iets waar zij niet schuldig aan zijn. Vrijheid van meningsuiting is een mensenrecht en heeft geen goedkeuring van de koning nodig (tenzij je Khaliffa, Saud, Assad of Khaddafi heet).

Veel mensen, die niet (meer) in het politieke proces van de 'Nationale Dialoog' geloven (of er nooit in hebben geloofd in de first place) blijven de straat op gaan en de politie blijft de bevolking onverminderd intimideren in de Shia dorpjes verspreid op het eiland. Als ik de beelden zie, dan blijkt het geluid van de schoten (traangas) en de roep van de bevolking "Allah Akbar" nog vers onder mijn huid te zitten. De nachtelijke conflicten, het kat en muis-spel in de dorpen, de granaatschoten in het dorp naast onze compound; dat hoor ik niet meer. Ik ben er nu 10.000 kilometer van verwijderd, maar Bahrein blijft dicht bij me.

Ik was behoorlijk geëmotioneerd toen ik vanmorgen vernam dat er opnieuw een heel jong slachtoffer is gevallen. Een 14 jarige jonge knul raakte tijdens een demonstratie fataal gewond in wat de belangrijkste feestweek voor Islamieten moet zijn.
Verheerlijkt tot een jonge 'martelaar' waarmee ik steeds meer moeite begin te krijgen. Er is niets moois aan deze zinloze dood.
Je kunt je afvragen of het verstandig is om onder deze omstandigheden nog de straat op te gaan.
De poltie treed hard op, krijgt daartoe opdracht, en als je per ongeluk wordt doodgeschoten of doodgemarteld dan wordt dat door de Koning vervolgens als 'individueel incident' gebagatelliseerd, en iedereen komt er fijn mee weg. Als het echt moet (onder druk van de internationale gemeenschap) zullen de Khaliffa's schoorvoetend een 'onafhankelijk' onderzoek laten uitvoeren waarbij elke vorm van betrokkenheid door de politie wordt weggepoetst en uit het onderzoek zal blijken dat de jongen simpelweg zijn nek brak tijdens een potje voetballen.
De pro-Khallifa's kunnen dan weer heel hard roepen dat de 'verraders' of de 'extremisten' of de 'relschoppers' alles, maar dan ook alles doen om aandacht te trekken en de tegenstanders voelen zich beledigd over het heldendom van hun martelaar.

Feit is dat Bahrein met dit jonge slachtoffer de wereldpers weer haalt en er in Bahrein weer een ontroostbare moeder bij is. En daar is niets moois aan...

M.

Slecht opgevoed

2011-08-30T16:02:00.000+03:00

Nog maar koud twee weken in Nederland en het geld ligt op de A2 voor het oprapen. Een geldtransportbedrijf verliest een geldkist het geld dwarrelt rond.
Een cameraploeg komt toevallig langs en filmt een rapende vrouw.
"Wat gaat u doen met het geld mevrouw?" wil de verslaggever weten.
"Dat weet ik nog niet." antwoord de ze.

Dat WEET ik nog niet???? Daar hoort u toch helemaal niet over na te denken? Dat spreekt toch vanzelf wat u met dat geld gaat doen? Dat geld is toch helemaal NIET van u???
Onverstoord gaat ze verder en ze is niet de enige met een dergelijke zieke geest zo blijkt uit het verslag...

Ik schaam me kapot! Is dit Nederland? Is dit hoe Nederlanders denken?

Ik stel voor dat de politie met behulp van deze prachtige beelden een bezoekje brengt bij die aardige mensen om hen met een bosje bloemen te bedanken voor het opruimen. Succes ermee!

M.

Uitvliegen

2011-08-28T22:38:00.001+03:00

Alle vogels verlaten het nest, dus ook onze Niels. Gelukkig waren we al langere scheidingen gewend, dus mijn tere moederhart kon de grote stap van Niels goed aan. Hij kan koken, hij kan zelfstandig voor zichzelf zorgen, opruimen is niet zijn sterkste kant, maar hij zal zich prima redden.
Het uitvliegen gaat uiteraard niet zonder moederlijke bemoeienissen. Niels vond die bemoeienis van zijn ouders helemaal niet erg, zolang wij er maar voor betaalde..

Tijdens onze terugreis uit Bahrein, rond begin augustus, reisde Niels naar Maastricht om zich te gaan voorbereiden op zijn studie. Hij was geslaagd voor IB en een maand later toegelaten tot de Universiteit. De kamer, die ging hij geheel zelf regelen want wij waren een beetje druk met terugrijden naar Nederland.

Toen we in Budapest zaten, reisde Niels naar Maastricht om kamers (op afspraak) te bezichtigen. Het aanbod viel zo tegen dat Niels ons permissie vroeg (lees: wij de bemiddelingskosten voor onze rekening namen) om via een kamerbureau zijn zoektocht voort te zetten. Omdat Maastricht niet om de hoek lag, gaven we groen licht. Nog geen paar uur later ontvingen we een SMSje: "ik heb een hele mooie kamer gevonden!"

Wat heb je nodig om op kamers te gaan?
-bureau (had Niels niet en zit ook niet in de container)
-bed (heb ik weggeven aan de huishoudster in Bahrein).
-bankje
-tafeltje
-koelkastje
-bureaustoel (stond in de container en hebben we er samen deze week na het inklaren in Rotterdam uitgevist).
-kast (heeft 'ie jaren geleden van vrienden gehad en stond al die tijd in ons appartement)
-een papa en mama met een bankpasje

Omdat onze kinderen helemaal verkeerd zijn opgevoed met onze expat-mentaliteit, leek het mij een goed idee dat Niels niet met mama (en bankpasje) naar de Ikea ging, maar dat we de inboedel op een creatievere, duurzamer en goedkopere manier zouden oplossen. Dus fietste ik op donderdagmiddag met Niels naar de Kringloopwinkel in Leiden.
Tot mijn enorme verbazing stond er alles wat we nodig hadden: bankjes, salontafeltjes, bijzettafeltjes, koelkast, etc. Niels was meteen verkocht en dacht nooit meer terug aan Ikea.(opzet geslaagd!)

De spullen in de kringloopwinkel worden voortdurend aangevuld en ontzettend leuk gepresenteerd. We keken onze ogen uit en het personeel was ontzettend vriendelijk en behulpzaam. Omdat de aanvoer en verkoop van spullen zo razendsnel ging, werd ons aangeraden spullen te reserveren. Dat deden we dus maar en voor ik het wist hing er een briefje op een bankje, op een tafeltje, op de veel te grote koelkast en een tv tafeltje.
We namen alle tijd, waren uren zoet in de winkel en ik vond het fantastisch om te zien hoe Niels z'n keuzes maakte, hoe hij zijn kamer denkbeeldig ging inrichten, met een duimstok rondliep, de indeling op een app. in mijn telefoon ging tekenen en hoe hij zijn vader ging bellen: "papa, zullen we maar een busje huren als we naar Maastricht gaan?"

Op vrijdag kopen we alvast een matras en rijden we 3 keer naar de Kringloopwinkel om zijn inboedel op te halen. Bij elke rit maak ik veel te lang praatjes met het personeel (vooral de Islamieten) want ze vinden ons nummerbord zo interessant. Na drie ritjes waren Niels en ik compleet uitgeput maar moest de rest van zijn spullen nog ingepakt.
De oude keukenspullen (die als kampeerspullen in de kelder stonden) worden ook gerecycled naar Niels en als Thijs uit z'n werk komt, vertrekken ze naar Maastricht.
Thijs maakte voor hem een hoogslaper en bureau en alle spullen gingen in een keer mee naar zijn nieuwe kamer. We spraken af dat ik eind van het weekend (op zondag) naar Maastricht zou komen voor de moederlijke-inspectie.

Dus vandaag, na een treinreis van 2.5 uur met Onno en een lunch in de restauratie met de mannen, mocht ik eindelijk het resultaat van een weekend hard werken zien.
Wat een prachtige kamer, wat een mooi bed, wat een mooi bureau en wat een ontzettend leuke niet-Ikea meubels!

Hij was er klaar voor, dat was duidelijk. Hij heeft er zin in en hij is er aan toe. Uitvliegen, de eerste uit ons bijzonder nest.

Gelukkig heb ik nog twee kuikentjes bij me voorlopig...

M.

keuken spullen recyclen

nee mam, je hoeft hier geen foto van te nemen

inladen

Niels met z'n drie computer schermen

past het nog wel in de kamer?

eh...

Daar gaan de mannen, tot zondag!

zaterdagmiddag, foto-update van Niels per e-mail

Thijs bouwt een hoogslaper en bureau

zondagmiddag, laatste hand aan opruimen

Onno vindt het heel gezellig bij zijn broer

Maxima

2011-08-26T10:13:00.000+03:00

Als onderdeel van de introductiedagen op school, ging Noëlle deze week naar Archeon in Alphen a/d Rijn. Rugzak mee, gesmeerde broodjes mee, pakje drinken mee. Voor het eerst alleen op de fiets naar school en rond 5 uur verwachtte ik haar weer thuis.
Als ze een kopje thee drinkt en verslag uitbrengt over haar dag, merkt ze op: "oh ja, dat was nog stom zeg: ik mocht niet op de weg lopen in het Archeon."
"Waarom niet?" wil ik natuurlijk weten.
"oh, er was een of andere prinses die langskwam, dus dan moesten wij van de weg af."
"Weet je ook welke prinses?" nu ben ik benieuwd.
Ze haalt haar schouders op, "geen idee, iets met een M." en dan verteld ze dat al haar klasgenootjes over-excited waren dat ze een prinses zouden zien.
Ik denk inmiddels na. Hmm, welke prinses gaat er op een door-de-weekse dag naar Archeon?
"heette ze Marilene?" vraag ik.

"Geen idee mam, ik ken die prinsessen toch niet!"
"als ik nu ga googelen, en ik laat je een plaatje zien, denk je dan de haar kunt herkennen?" probeer ik.
"Geen idee, ik zag alleen maar een groepje mensen heel dicht tegen elkaar aanlopen op de weg en ik zou niet weten wie van al die mensen nou de prinses was."
Ik open de browser en google: "Koningshuis"
Als ik op de afbeeldingen klik, is Noelle's interesse ook gewekt. Ze wijst naar het scherm: "zij, daar, dat was haar!" zegt ze.
"oh my God, dat is Maxima!" roep ik uit. "potverdorie! Ben jij net een kouwe week in Nederland en loop je Maxima tegen het lijf? Dat is heel bijzonder, weet je dat?"

"Ja, whatever." moppert ze onbewogen.
"het was heel stom, want wij mochten niet op de weg lopen..."

Importeren voertuigen

2011-08-25T22:25:00.001+03:00

We benaderen onze terugkomst in Nederland alsof we een nieuwe assignment zijn begonnen. We zijn er helemaal van overtuigd dat dit de enige manier is om het relocation-proces zo prettig mogelijk te houden. We keren dus feitelijk niet 'terug' maar starten aan iets nieuws. 'Tijdelijk' zeggen we telkens tegen elkaar, maar volgens de expat-literatuur zijn we daarmee dus in de ontkenningsfase. "Dan wil je je niet binden." jammer dan, ik heb me altijd erg gebonden met mijn gastland (iets minder overigens met Canada) en ik heb er vertrouwen in dat ik uiteindelijk ook wel weer kan hechten in Nederland. Met of zonder zo'n gek als Wilders (en al zijn zwakbegaafde volgers).

Als onderdeel van onze her-intreding moeten we dus onze motorvoertuigen bij de RDW opgeven en de BPM omzeilen (met een vrijstelling omdat we aan de eisen voldoen).

Op maandag haalde we de motor op uit Rotterdam en op dinsdag hadden we een keuringsafspraak.

Thijs herenigt met zijn BMW

uitpakken

effe aanduwen want de accu was leeg

dan maar zo

leuk he? Motorrijden in de regen

Ik reed sinds onze terugkomst in mijn eigen auto weer in Nederland. De overdosis aan verkeersborden en verkeersmededelingen, daar moet ik nog erg aan wennen en ik hoop dat al die flitsen die ik zag bliksem was en geen flitskastjes.
Gelukkig heb ik nog een Bahreins nummerbord, dus slordige verkeersfoutjes werden me door medeweggebruikers vergeven omdat men verondersteld dat ik wereldvreemd ben.

Thijs kwam met de motor rechtstreeks uit zijn werk naar de RDW. De medewerkers van het keuringsstation vergaten even wat ze aan het doen waren en kwamen allemaal Thijs z'n fiets bewonderen.
Beide voertuigen werden aan een keuring onderworpen: zitten er wel gordels in? Doet de ruitenwisser het? (nooit nodig gehad in Bahrein, dus die waren door de zon verrot en we hebben in Iran nieuwe ruitenwissers gekocht). Heeft de auto een mistlamp? Jawel: die heeft Thijs er voor de show in Bahrein opgezet en een paar dagen voor de keuring bedraad.
De keurmeester (zelf motorrijder) die zich over Thijs z'n motor mocht ontfermen stond er wat verloren bij. "Wat moet ik in godsnaam keuren aan dit ding?"

Bij de belasting aangekomen (voor aangifte en daarna vrijstelling van BPM) ging het minder snel. We waren netto meer tijd kwijt aan dat loket dan voor twee voertuigen bij de RDW. De belasting-meneer, die zelf motorrijder was, was ontzettend aardig en Thijs viste alle benodigde papieren uit onze inmiddels heilige papiermap.
Voor de berekening (van de aanschafwaarde en extra opties) moest hij een paar dingen weten: "heeft uw motor verwarmde handvaten?
"ja" zegt Thijs
-klik-
"en ook een boordcomputer?"
'ja, ook."
-klik-
"en heeft íe ook bandenspanningscontrolesysteem?" wil hij weten
"Yep." Thijs begint te grijnzen
-klik-
"en eh, effe kijken hoor, ik durf het haast niet te vragen: cruise control dan?"
"ja, ook." Thijs z'n grijns begint steeds groter te worden.
"en een radio en DVD speler?" zucht de man.
"Nee!" zegt Thijs, haast opgelucht: "die heb ik net niet."
"en automatische tractie controlle zeker ook dan?" maar dat is al geen vraag meer.
"Sjonge jonge, dat is toch geen motor meer!" moppert hij vanachter de computer terwijl hij alles aanvinkt.
"ik heb ook nog een verwarmd zadel." wrijft Thijs hem in.
"ja, toe maar weer." zegt de man en staat op. "ik weet genoeg" en hij gaat iets uitprinten.

Dan komt hij met de papieren naar de balie terug.

"die eh, die verwarmde handvaten, die had je niet echt nodig daar in Bahrein, toch?"
Zo, die zit!

M

Nogal anders

2011-08-23T09:37:00.002+03:00

Mijn leven is compleet veranderd. Saai ook vergeleken met alle avonturen van de afgelopen tijd.

Ik word nu 's morgens wakker in mijn eigen bed in plaats van een telkens nieuw hotelbed. De koffie smaakt lekkerder nu ik hem zelf kan maken, ik kan wasjes draaien in mijn eigen wasmachine (zonder huishoudster) en boodschappen doe ik niet meer bij de Al Osra, de Geant of de Lulu hypermarket. En als ik boodschappen ga doen, kom ik geen politie- en militaire checkpoints meer tegen, hooguit een groepje jongeren (of ouderen) die op het verkeerde punt staan te 'hangen'.
Boodschappen doe ik nu bij de AH-XL en ik moet ernstig afleren om geen voorraden op te bouwen. Greep je in Bahrein naar 5 verpakkingen, mocht het er zijn, hier in Nederland is dat echt niet nodig. Misgrijpen doe je hier niet meer. De voorraad mag bij de Albert Heijn blijven liggen.
Verder pak ik nu de fiets in plaats van de auto en als ik de auto pak, dan kijken de mensen vreemd als ze naar mijn nummerplaat kijken.
Op zondagochtend word ik wakker van kerkklokken in plaats van de moskee en 's avonds om 10 uur hoor je hier dronken lui op straat in plaats van het 'Allah' Akbar' (van wanhopige demonstranten) wat we dagelijks vanuit de omliggende dorpen hoorden.
Verder heb ik vijf jassen nodig, sinds ik in Nederland ben: en moet ik nodig een buienradar-app gaan downloaden in mijn telefoon.

Het meest moet ik wennen aan ons 'normale' familie-leven: Als Thijs gewerkt heeft, dan komt íe gewoon 's avonds thuis! Wat een verbetering, wat gezellig en wat goed (voor hem). Doordraaien tot work-life-balance vanzelf veranderd in work-work-thus-no-balance, die tijd is nu voorbij. De nieuwe uitdaging is om er een mooie balans van te maken: werken en vrije tijd, en met ons als gezin thuis, zal dat een stuk gemakkelijker voor hem zijn.
Ik ben zijn afwezigheid echter zo gewend dat ik nog voortdurend aanpassingsfoutjes maak. Zo kocht ik dit weekend iets lekkers voor op brood maar legde de grote verpakking weg. Een kleintje maar, want straks is hij weer een week niet thuis. Of dat voortdurende gevoel dat we 'tijdelijk' samen zijn en dat ik hier straks weer weken, of maanden, alleen met de kinderen zit. Het is voorbij, het hoeft niet meer. We zijn weer een normale familie geworden en genieten van deze bijzondere voor ons kwalitatieve levensfase die je waarschijnlijk pas echt kan waarderen als je al die jaren zonder elkaar hebt geleefd.

De kinderen zijn weer naar school en toen ik ze gister tijdens de opening weer even zag, zag ik ook hoe de rest van de schoolgenoten er in Nederland bijlopen. Wisten de meisjes die in korte rokjes, hotpants en strakke korte rokjes wel dat ze naar school gingen? Of waren ze onderweg naar een disco, of het strand?
Ik verlangde weer even terug naar de eenvoud en het fatsoen van uniformen en kledingvoorschriften.

Afgelopen zaterdag beleefde ik een van mijn cultuur-shock moment: op het winkelplein, vlakbij ons huis, was een middenstands-feest georganiseerd. De notenboer verkocht zijn nootjes buiten, de snackbar ernaast zijn patatjes en bier en verder fantasieloze kraampjes met marktkooplui die groothandel-assortiment als tasjes, speldjes, kettingen, en kleding verkopen. Niets authentieks aan. Wel het publiek.

Die groep die bij een muzikaal duo, vlakbij de snackbar, hingen, waren om 2 uur 's middags al dronken, liepen kwasie grappig naar elkaar te schreeuwen (drank maakt meer kapot dan je lief is). Ik laveerde door de meute mensen met Noëlle en het viel me op dat de Telegraaf-verkoper in de winkelstraat iedereen zijn abonnement probeerde aan te smeren en mij zonder lastig te vallen liet doorlopen.

Zal 'íe geroken hebben dat ik onderweg was naar de boekhandel voor een de zaterdageditie van het NRC?
Want cultuur-shock momenten ten spijt, het hele weekend krant lezen, op echt papier (op balkon, in bed en op de bank) is waarom ik mijn terugkomst naar Nederland weer kan waarderen.

M.

Blog opgeruimd

2011-08-19T10:49:00.000+03:00

Als onderdeel van ons re-integratie-proces, ben ik vandaag begonnen met het uploaded van al mijn (verborgen) blogs over de revolutie in Bahrein. In verband met mijn eigen veiligheid, heb ik wat digitale trucjes uit moeten halen zodat ik wel kon blijven bloggen, maar het onzichtbaar bleef tot de kust weer veilig was (voor mij althans). De boel staat er weer op, de time-line klopt en wie het leuk vind kan (zo vanaf de 14e februari) teruglezen hoe ik, als gastarbeider in Bahrein, de revolutie (die nog steeds in volle gang is) heb beleefd.
Het voelt heel opgeruimd: ik heb nu weer gewoon een blog, ga weer gewoon in mijn eigen taal verder en zie mijn hernieuwde vrijheid van meningsuiting als een van de genoegens van mijn terugkeer naar Nederland.

M.

Looking back at our whole trip

2011-08-15T11:37:00.000+03:00

Here are some statistics:

Distance travelled: 9600 km
Gasoline used: approx. 950 litters
Money spend on gasoline: don't wish to know
Countries crossed: 12 (Bahrain, Saudi Arabia, UAE, Iran, Turkey, Bulgaria, Serbia, Hungary, Austria, Czech Republic, Germany, Netherlands).
Onno watched 212 episodes of Top Gear at the back of the car.
Noelle listened to 3 books and read 4 Dutch books on my e-reader while travelling.
Average Kabab-dishes per day while in Iran: 2
Flat tires: 0
window cracks (due to asphalting technique on Turkish roads) 1
Damage to car: 1 street pole in Istanbul
GPS-navigators trown out of the window: 0
Fights and arguments: not to be mentioned, peaceful trip
Worst hotel: Hotel Ghods in Bandar Abbas
Nicest hotel: Hotel Silk Road in Yazd (back packers hotel but atmosphere is great)
Worst beds: Hotel Ishfahan (in Eshfahan)
Best beds: Prague
Nicest cappucino: Internet cafe in Hotel Ishfahan
Best restaurant: Van (East Turkey)
Worst border crossing: Bandar Abbas (getting in Iran with our own car, please read more here and practical info here.)
Most amazing ride: from Shiraz to Yazd (Iran).
Most amazing site visited: Persepolis
Most beautiful city: Prague
Biggest disappointment: Mount Nemrut Dagi (interesting place but not worth the detour).
Person producing worst gas: Thijs (Mary, second).
Most astonishing moments: border crossing Bazargan (from Iran to Turkey where Mary, Onno and Noelle witnessed the beating of a cigarette smuggler while taking all our luggage out of the car to pass through a x-ray machine).
Most boring part of the trip: the boat (arriving at 3 pm, departing harbour at 10 pm, 12 hour ride on the boat).
Most friendly person we came across: Ishmael from Bandar Abbas, who offered to put the 1 month insurance of our car on his and Mary's name so we could obtain our transit plates.
Most unfriendly person: the officer at the Serbian/Hungarian border.
Biggest tourist trap: Goreme (Turkey)
Happiest moment: when we were given the transit plate in Bandar Abbas by the traffic police.
Scariest moment: when some bureaucrat in Bazargan came up with the idea we had to drive back 2000 km in Iran to return the transit plates.
Most impressive country travelled: Iran
Most stupid moment: driving in a speeding trap in Austria (becoming a tradition).
Most annoying: (teenage- and child Gipsy beggars at the Serbian-Hungarian border)
Happy moments: a good meal, a nice bed, a clean shower, a glass of beer (in Turkey), crossing borders, a good cup of coffee, coming home...

Home sweet home

2011-08-13T11:35:00.000+03:00

On the final day of our journey we left Prague and decided to drive straight home to Leiden. Our big friend, mister GPS told us it would be a 865 km drive. It was weird to put "Home" in the options for our last trip.
"Please drive to highlighted road..." is how we left pretty Prague...

We took turns driving and my spine was holding on pretty well yesterday. Thijs bought a bottle of Vodka (using his final coins in the Czech Republic) and we filled up the gas tank in Germany and bought groceries (for lunch) in a German Supermarket.
We just carried on, watching mister GPS telling us we would be getting closer and closer to home.

Niels spend the last few months in our apartment in Leiden and was meanwhile making preparations for our return. He probably had loads of laundry and cleaning to do. His text-messages asking: "how much longer?" were probably not because he was that excited about seeing us again: it would give him indications how much time he had left for cleaning up his mess...

We crossed the border to the Netherlands around 7:30 and had our first Kroket at the first exit!

At 22:05 we heard Mister GPS telling us: "take turn to right, you are now arriving home..."

We did it, we made it, we're back!!!

Final 197 kilometers

Pointing out on the world-map to Niels and his girlfriend where we travelled

Dreading unpacking...

Prague, final city

2011-08-12T11:34:00.000+03:00

Onno is completely fed up with our journey and starts to hate every minute of it, except when we feed him, when he gets a cola, when he can sleep in or when he gets free time to game on the laptop or watch Top Gear episodes. Today his torment was complete: we woke him up at 9, went for a long walk through Prague, stopped for many pictures and navigating, walked up the Prague Castle, visited boring churches and cathedrals,walked back over the Charles Bridge back and to make this joyful day complete, we bought tickets for a violin concert for the evening.
"I'm almost 16 mom, I HATE all this." he tried to explain. "I WILL travel when I grow up and you do NOT need to take me to those boring places.You only make me hate travelling more if you keep dragging me along."

Tomorrow, we'll be heading home to Leiden. It's another 950 km drive and we can do it in one go if we want to or take a rest somewhere in Germany. We're not sure if we want to or can do.

Onno will turn 16 on Monday the 15th of August. He started the wishlist with expensive gift suggestions but has now downgraded his list; he has only one birthday wish left:
"I just want to be home on my birthday, that's my biggest wish." he said this week.
I guess, after dragging him to all those amazing and special boring places, that's the least we can do...

Charles Bridge

view from the Castle

Budapest

2011-08-10T17:32:00.000+03:00

We acknowledged our children's hardship and let them sleep in this morning as we all skipped breakfast. As we arrived last night at midnight, we didn't care about getting up early too...
We started our day with an early lunch and simply walked from Pest to Buda and back to Pest again. The view and the architecture is amazing.

20 years ago, Thijs and I (young and unmarried) visited Hungary and I don't remember Hungary being so European as it is now.
We made a trip (by car) to the Balkan and started in Berlin 8 months after the wall collapsed with Pink Floyd's 'The Wall' Concert. (What an amazing experience that was! And yes, we went there without tickets but as the gates opened, we were able to watch the concert with 250.000 other people on former no-mans-land).
During our travels through Yugoslavia (which would fall into war only a few years later) we travelled to Hungary passed Budapest, but never stayed here. I'm so delighted to be here now with the same guy and 2 of our children...

We took the children to the House of Terror, where they learned more about Hungary in Fascist (WW II) and Communist dictatorial regimes in their history. The dungeons in the former Headquarters of the Secret Service made quite an impression on them.

I wished I could tell the children that humans learn from their mistakes. But we don't...

Budapest from Buda-side

Noelle's lizard from Buda to Pest across the bridge

The 'Brooklin Bridge of Budapest'

Parliament

Hungarian Flag with the hole in the Middle

The hole in the Hungarian Flag originates from the Hungarian Revolution in 1956

From Sofia to Budapest

2011-08-10T15:30:00.000+03:00

From Sofia to Budapest was an ambitious trip, but we want to head home now. We're all tired and we have loads to do once we get back. As our journey progresses, we start thinking about the next chapter in our life: Thijs' new job, the new school for the children, Niels leaving the house starting his study in Maastricht and our new house for which we receive the key in a month time.
All exciting new things happening in our life and all things we look forward to.

There are however a few more places we want to briefly visit: Budapest and Prague.
The trip from Sofia to Budapest is a more than 750 km ride and we could never foresee that the border stop to leave Serbia would be such a delay.
Getting into to Serbia wasn't a big deal, but leaving it was a nightmare: we lined up with thousands of other cars and there seemed no end to the huge line waiting for the boots ahead. Thijs complained that even crossing Saudi borders was more efficient.
As we approached the line we were swarmed by beggers: young children and teenagers (with younger chilren) all begging for money. They knocked on our windows, kept talking despite us waving them away. The kids felt uneasy to see this: children their age making a living out of begging.
Some fat Germans (obviously very busy eating) in a similar fat car lowered their windows and started handing out coins to the crowd. Thanks to people like this, the problem persists...

We spend a total of 3 hours waiting in line and once it was our turn we handed our passports to the most unfriendly lady we have seen in our entire trip. Heavy make up, botox-lips, uninterested look and obviously not pleased. I'm sure she's pissed up about Mladic being a guest in our country being tried for war crimes against humanity...
Many cars were looked through with unimpressive thorough search tactics: "luggage?" the lady asked Thijs. "Camping stuff, normal stuff, clothing." Thijs said. (and a lamp from Istanbul, and 6 pair of shoes, and three Saint Christopher Year books, and millions of phone and gadget chargers, and 5 different travel guides, and presents and a huge bag of dirty clothes).
"Anything to declare?" What the hell are we supposed to declare when we leave a country??? I thought you declare goods when you go in?
"Go!"
Yes, please, let's leave Serbia, not my favourite place on earth...

From Istanbul to Sofia

2011-08-10T11:29:00.002+03:00

As Thijs woke up feeling a lot better, we did regretfully had to leave Istanbul. Our plan was to drive to Sofia, a 580 km drive. We left the lovely hotel and felt sorry for the children to have found yet another box in the car. They are extremely annoyed about their lack of space in the back-seat of the car, but we try to cheer them up telling them how beautiful the Istanbul - lamp will be in our new house.

Crossing the border from Turkey into Bulgaria was easy. No issues, just show the right paperwork. Our license plate did raise some questions at the Bulgarian border so many questions were asked about the car: "Iran?" "Iraq." (what a strange question if your license plate is from Bahrain and the ownership certificate states that the care comes from Bahrain... Again, our little google-map print with the highlighted route (from Bahrain, through Saudi, Dubai, ferry, Iran, Turkey, etc.) proved enough to make our point that we are on 'transit' and that the car is not from Iran but we travelled through Iran.
No more questions asked, we could pass. Incredible easy compared to the ridiculous paperwork we had to endure in Iran (going in and out).

Sofia felt like Russia and Onno enjoyed looking at the buildings and architecture. It must have been once a beautfiful city, but it looked old, run down, lot''s of drunks and alcoholist on the street and the same familiar Amsterdam-Central-Station smell.
We checked into a small hotel and as we were all hungry, tried to find a place to eat.

We found such a place where they served German size beers and young girls with very short skirts serving the food.

I guess we have left the Middle East...

Istanbul, day 2

2011-08-07T11:27:00.000+03:00

Onno and Noelle at the garden of our hotel

Aya Sophia

We had to downgrade our ambitious for day 2 as Thijs woke up feeling and looking worse than yesterday. Time to act, as 5 days of stomach pain and frequent bathroom-visits was taking his toll.
I let him sleep through breakfast and Onno joined me for a cup of coffee downstairs. I asked for a clinic recommendation the hotel reception and thanks to Mr.GPS, we found our way straight in one try. It took us about 20 minutes, at least 10 of them for leaving the labyrinth in the Old Center (with one-way streets and narrow/blocked roads).
As it was Sunday, traffic was slow and it wasn't busy in the hospital.
The hospital looked very well equipped an staff spoke enough English to explain themselves.
As was to be expected, Thijs was dehydrated and an IV was suggested. Obviously, Thijs opted for the more simple suggestion and asked for the bottle of water (which was flavoured by the nasty ORS powder).
Blood- and sample test were done within 50 minutes and it seemed Thijs has been fighting a big bug. We left the hospital with 4 prescriptions, had some trouble to find a pharmacy which was open on Sunday but we were back in the hotel by 3 pm.

I took the kids for a stroll and a drink outside and did not manage to convince Onno and Noelle to visit the Blue Mosque.
"I will do it when I grow up and like boring stuff like that." Onno promissed, so today he officially made this commitment: He will, indeed, once in his lifetime return to Istanbul, visit the Blue Mosque and send me a postcard with the text: "Been there, done that!"

The walk in the streets, looking for some gifts for Niels and his girlfriend was just as boring as was expected (I can't beat the silly computer games they're doing in their spare time). I returned to the hotel around 5 to find Thijs still sleeping.
The Blue Mosque, which I can see from our bedroom window was still waiting for us, so when Thijs woke up, we did another attempt. (yesterday we were send off as prayer just started).
The line wasn't that bad and we patiently moved with the huge crowd. Although I really liked to have been in the Blue Mosque, looking around, watching people was more amusing and entertaining.
To my incredible surprise, many women, inappropriately dressed act surprised as their entry is denied (after passing big signs in 6 languages explaining them how they should dress respectfully). Women with hot pants, big boobs in sexy decolletes and uncovered hair are offered blue pieces of cloth to cover themselves. They are so excited about their new outfit, they spend most of the time taking pictures of themselves ignorant about the (local) praying women on the carpet.

We left the mosque within 10 minutes; I had seen enough.

We went shopping for gifts and one of those lovely Ottoman mosaic lamps. Since my eye fell on them, sold in a store in Bahrain, I was determined to buy one in Istanbul before leaving Turkey.
Although Thijs looked and felt horrible, both of us hoped to succeed in purchasing this piece as it would fit our other Arabic pieces of furniture in our new home. It took us at least 1 hour, Turkish coffee, tea, lot's of small talk and some negiotiating, but we did purchase a lovely gift for ourselves.

A big box is now waiting in our car and will join us during the last days of our journey.

We wonder were we will put the kids tomorrow when we continue our ride back home...

Istanbul

2011-08-06T15:25:00.000+03:00

Istanbul has been on my list for many, many years and I am extremely excited to finally be here.
We arrived late after a long 750 km ride from Cappadocia but we all agreed that we should continue and find ourselves a nice place to stay. The traffic wasn't bad at all, perhaps because it was Friday, perhaps it was after dark so everyone was home for Iftar or perhaps we were simply lucky. Thanks again to our loyal friend GPS, he took us straight into the city center which we identified to be 'the-place-to-be'.

It's always a hassle to find a hotel (and parking spot) in big city centers, but so far the benefit from being in the center of your interest is great: you go to the trouble once, the hotel usually assists in finding you a spot (they know the secrets of the city or they have their own private car-park) and once unloaded the needed luggage (we only have one travel suitcase that we use per country/portion) you're ready to settle and explore.
Istanbul however is congested and the lovely narrow roads, that you appreciate as an pedestrian, are a nightmare when you're here by car.
In a dead-end street, close to the Blue Mosque, Onno and I got out of the car, walked into a small hotel, asked for their bottom-last minute rate, asked for the obvious other questions (internet? non-smoking? including breakfast? Car park?) and checked the room. It was a small, basic two bedroom suite for a bargain price, but when the guy tried to turn on the light, the electricity failed and it was warm and humid inside. "Ah, problem with electricity. You get luggage, I fix problem."
Onno and I didn't think so, goodbye, we're not desperate enough...

A few meters further away was another hotel. It offered an acceptable rate, lovely cosy (small, in hotel-language) rooms, wi-fi internet, breakfast outside in the morning and a restaurant at the terrace. Onno and I checked the rooms, checked the mattresses and agreed downstairs with the duty manager. Deal.

And we love it: we're right in the center of everything and had dinner with the Blue Mosque view.

Today Thijs needed a few extra hours to get better from the bug but around 11 we could finally explore the city. We did two sites today; the Aya Sofya church/mosque and after lunch did the Topkapi Palace. As the kids really don't like 'licensed tour Guides' because they're 'boring' and they tell to much details that you don't remember anyway, we completely rely on our travel guides (Lonely Planet or Rough Guide). The Istanbul Guide from Lonely Planet has a detailed explanation about the sites and as we wander through the sites, I cite from the guide and try to engage the kids as much as is possibly possible with teenagers.

In the Topkapi museum the most interesting part is the Harem (private quarters for the Sultans). As I tell the children about the history of the place we're visiting especially Noelle is hooked to the story and background. We read the guide, try to imagine life in the Harem and meanwhile offering our children some incredible educational experiences while taking them to all these sites.

Onno is almost 16 and would have had no problem driving 10.000 km while staying at hotels and eating the odd hamburger to survive, ignoring all the incredible learning opportunities on his way. They qualify as 'particularly boring' and he has no clue why on earth Thijs and I keep jumping into every new site with new energy, interest and curiousity.
He vows he will never do 'such things' when he grows up...

So, after two interesting sites, lot's of cramps and bathroom stops for Thijs and Noelle, we called it a day and returned to hotel for some rest.

There's only one more thing on our list for today: A cold beer and dinner!

Courtyard in the Harem in Topkapi Palace

One of the Sultan´s privy rooms

The Bosporus

view on the Blue Mosque from the Topkapi Palace

Bugged by a bug

2011-08-06T11:23:00.000+03:00

We're not sure, but somewhere down the road, we all caught a bug. We suspect it happened in Diyabakir where it was extremely hot.
Fact is that Onno was the first one to get sick, then Noelle (who got very sick with a high fever and rested all day in Goreme). Next in line was Thijs who got sick during the first day in Goreme and just when we decided we would prefer to carry on, I got sick...
As I'm not a big eater, my bug-ratio was less than with the other family-members, so I guess I was the least sick off all.

While Thijs got sick too and Noelle rested, got rid of her fever, visited the bathroom every 10 minutes and slept most of the day in the tent, Onno and I went for tiny drive and a stroll into one of the famous valleys in Goreme (another famous Unesco site). We both couldn't leave the camp-ground too long, as we needed toilets in our proximity, but we still enjoyed the little walk we did.
The view was amazing and I let Onno drive the car back to the campground again. He smiled all the way back (a small drive on a deserted dirt-road).
He now refers to this little moment of quality time (driving the car) as 'The best thing of this whole entire vacation.'

We regret to leave Goreme without having been able to actually explore the valley's, or a balloon-ride, but we don't regret to leave a tourist trap like that.
All feeling sick and irritated by the constant swarm of wasps, it took us hours to pack all our belongings again.
We did, however use the opportunity to wash a few loads and re-organize our luggage. We have now one suitcase left with clean clothes and should take us through the final 9 or 10 days of our journey!

Goreme, just behind our camp-ground

Onno during our little stroll in one of the valley's

Enjoying the view before departing Goreme

Breakfast in Goreme

Cappadocia, Goreme

2011-08-04T11:21:00.000+03:00

We have arrived in Goreme and we're still on schedule. The Toll-Highway has speeded up our journey at a price: we miss a lot of the beautiful scenery in Turkey...
As we were all tired and fed up with hotels, we have decided to put up the tent in Goreme. The weather temperature has dropped (29 degrees) compared to the places we visited in the East (e.g. Diyabakir: 41 degrees), so camping is now possible.
We all love putting up the tent and the kids were all in favourite for our suggestion.

Onno hasn't been feeling well for a day: he started having a stomach bug (inevitable) and had lot's of cramps. The trip to Goreme was fortunately not to long and he slept most of the trip.

Once our tent was put up, Noelle jumped in the pool, Thijs and I left to the supermarket to buy our own food and when we returned Thijs prepared a simple vegetarian pasta.

When the sun went down, the temperure dropped even more and we actually had to take some jersey's out of our suitcases.

In the middle of the night, Noelle wakes us up completely panicked and crying. The poor child had developed a huge fever and was very, very sick.
We moved her bed into our tent and it took both her and me hours to fall asleep again.

So today, we have all declared this day as a re-organize-, recover-, laundry-, car-wash- and relax day.
Noelle is feeling a little bit better but still has a fever. Meanwhile, the air balloons, horse-riding trips, quad-bike trips around us are tempting, but it will just have to wait...

Wereldomroep

2011-08-03T14:13:00.001+03:00

De wereldomroep volgt onze reis!

Lees hier het eerste artikel van Maurice Laparlière over onze binnenkomst in Iran. Lees daarna het artikel over onze reis wat vandaag gepubliceerd werd.

From Diyabakir to Adana

2011-08-03T11:10:00.000+03:00

As we're travelling away from Iran, through Turkey towards Europe, everything around us changes constantly. The children perceive Turkey as a huge improvement (as it seems more civilized to them), for us, traveling to Turkey is much easier: the traffic seems more organized, we don't spend too much time in banks changing our money into two different valuta's, we haven't booked any hotels so we're more flexibile and there are actual supermarkets where we can buy bread, drinks, lunch, etc.
The view has also changed significantly and it changes constantly. We have now travelled from the more poor 'Kurdisch' part of Turkey to a more and more European view. For us, we feel as if we left the Middle East, so coming home is now getting closer.
Yesterday, we visited the most bizarre place ever: Mount Nemrut Dagi where a narcissist king (pre-Roman) ordered some statues to be sculptured. It is said he is buried underneath the rubble on the mountain, but nobody actually knows for sure. The statues are littered around the mountain looking over the Turkish country.

Leaving Diyabakir, a Kurdish city in Eastern Turkey

On the ferry on our way to reach the Nemrut Dagi

The trip meant a few hours long detour, time consuming with all the winding roads to reach the top, a steep climb to the top on foot (painful for me with my aching spine).
But my camera was itching in my hands, and I didn't want to miss the opportunity.

We reached the top, the car worked hard on the winding roads and when the temperature got up, the airco shut down. We all went silence in our car and I'm sure we all had the same thoughts: "please, make it..."

Reaching the top was amazing: the view was incredible and the statues had been waiting for our visit for a few centuries.

After the visit, Thijs got extremely fed up with the bad road conditions and the continues road-construction worksite and little villages we had to pass. We've been travelling on Secondary roads for the past 5000 km and we were exhausted. We looked at the map (a gift from a Iranian traveller who lived in Holland and made the terrible mistake to travel from the Netherlands to Iran, taking his car).
With all of us, we decided it was worth it to travel down southwards, to the Syrian border to catch the highway to speed up our journey.
When we finally reached the highway, it appeared to be a toll-highway and as Touristic Turkey likes to be; no explanation was found on how to enter this road and how to pay toll...
Thijs got out of the car, took the map and his wallet and went looking for a living person around the entry to the toll way. He returned with a card and yes, we could continue!
Entering the highway felt like gliding on ice. The kilometers were melting away and we decided to use the opportunity and travel as much as we possible could so we would have an easy day to travel to Capadocia the next day.

We drove until it was dark (not a safe option on secondary roads, but you can do this on these highways) and checked in at a hotel in Adana. We were all exhausted, hungry (we have a bad habit of skipping lunch) and dirty.

How great the disappointment was when I discovered that a problem appeared with my flash card in my camera corrupting all 1000 raw files on my new card.
I could no longer find the pictures of Nemrut Dagi and lost all the other 1000 files from our journey.
Thank God, I copied and did backup my pictures daily and thank God for fantastic computer and camera freaks who develop restoring applications like Zero-assumption recovery.

And thank you Thijs, for acknowledging my frustration and helping me to find a solution while I was mourning for the lost files of Nemnut Dag...

I'm pleased to share my restored files, enjoy!

From Van to Diyabakir

2011-08-02T11:09:00.000+03:00

Looking back at Iran

2011-08-01T13:07:00.000+03:00

Our route through Iran

Think twice if you want to take your own car into Iran; be prepared for massive amount of bureaucracy on arrival.
Make sure you have a Carnet de Passage (unfortunately, this document does not exclude you from the bureaucratic paperwork you can expect). For more details on the expected paperwork when you enter and leave Iran, please take a look at Thijs' blog.
Don't try to understand the system, it is in-comprehensive and most Iranian people will agree.
We are sure we were the only people driving a Honda-CRV in the whole country (so better not have a mechanical break down). Make sure the car is serviced and working perfectly before you take it in the country. Spare parts will be difficult to obtain.
Incredible landscape
Iranians deserve to be nominated to be the friendliest people in the world
No cuisine worth mentioning but Iranian people are proud to serve you their special Kebab.
If someone calls you 'my friend', be aware; he wants your money (applies to all countries).
chaotic traffic, takes a while figuring out how it works (and yes, it does, don't ask how).
With such chaotic traffic, drivers in Iran are actually pretty good drivers.
Driving rules are western regulations which are not needed in Iran.
Beware of speed checks on highways by police. Make sure your ownership card/certificate and your passports are always at hand.
Don't try to speak Arabic with Iranians, they do not appreciate it and prefer the language barrier.
Iranians are curious where you're from, so always be prepared to answer the obvious question, even though almost the complete population (70 million) has just asked you.
Young (studying) Iranians will approach you and ask you polity to talk to them so they can practice their English.
Iranians feel honoured when you allow them to have their picture taken with you.
There are as much Bank branches in Iran as Starbucks in New York City, but only one or two are willing to change your money (Melli Bank main branch in town).
Iranian people are very pleased with visitors and their curiosity is well intended. If an Iranian offers to assist you, he means well and does not expect money in return, he is simply happy to help you (in contrary to many other countries, spoiled by tourism).
Don't expect much from internet (slow and heavily censored). You will feel as disconnected to the world as Iranians do.
Warning: Don't try to do a google search on 'proxy server': your laptop will explode.
If you want to taste Shiraz wine, better go to a supermarket in Europe as the Shiraz wine is no longer produced in the Shiraz area.
Detoxing from alcohol and social media in Iran is part of the experience.
Iranians are amazingly helpful and hospitable.
The baker will always refuse your payment when you buy his fresh bread on the street. Offer him at least 3 times, to make sure he's serious.
Iranian people are world champion picnickers: they like to set up their tent anywhere also on the not so obvious camping place: roundabouts, top of a car, parks, side of a busy highway, next to the highway in proximity of a Mosque or gasoline station, etc.
Beware of hotels calling themselves: 'International Hotels' : they are usually very unfriendly to foreigners, charge outrages fees for their censored Internet (per hour) and their Fillet Mignon is as dead and as flat as a pancake.
The more spelling errors in the menu, the less chance your meal will taste nice.
Consider to stay in Back Pack hostels: you will meet the most friendly travellers and the exchange of tips, hints and sharing experience is very valuable.
We would especially like to recommend two backpackers hostels that we really enjoyed: The Niayesh hotel in Shiraz and the Silk Road hotel in Yazd.
Bring the Lonely Planet for Iran, don't miss it!
If you want to find the main road to the city center, simply tell your GPS to find any Imam Khomeini street, square or roundabout.
If you want to meet Iranian people, just take a walk in any park in the evening. Make sure you have an empty stomach as you are likely invited to join complete strangers for dinner at their carpet.
Always carry pictures of your family (e.g nice little album in your phone) so you can show your new friends your family and pictures of your children.
Bring lot's of clean long blouses to Iran (women). You need long sleeves and long blouses. It hot and sweaty. 2 blouses for 12 days seemed not enough for me :-)
We wonder why female travellers from non-Islamic cultures seem to make some kind of statement wearing their scarf wrapped around their head in an attempt to 'cover' their hair but refusing to wear the scarf like local women do. If you don't intend to adapt, what are you doing in Iran?
Make sure you purchase a reliable GPS gadget: it will save you lots of time and stress. It may save you marriage and hey, you'll have lots of fun in the car when you hear the GPS-voice-over choking on the pronunciation of the street names.
To keep the relation healthy: do not annoy the GPS, appreciate him and do not make jokes about him when he's constantly 'recalculating' when you do not follow up on his suggestions.
Try not to cover more than 500 km per day on your travel days. Calculate 'rest-days' to explore the city you are visiting.
Make sure you have enough chargers in your car so your children (who might like to watch ALL the episodes of Top Gear) while travelling in the car.
Enjoy Iran, the people don't deserve to be so isolated and your presence as a guest in their country is an honour for them.

A special thanks for:

Samira from Persia Tours for arranging our visa to Iran.
Ishmael from Shiraz: for assisting us at customs and introducing his fixer Ali to us during our challenges in Bandar Abbas.
A HUGE thank you for Ishmael (a complete stranger who felt sorry for our challenges) at the insurance office in Bandar Abbas for offering to put our month-car-insurance on his name so we could obtain the transit plates to travel through Iran to Turkey.
Thank you for the police officers in Bandar Abbas at the traffic police for their excellent help and their friendly approach.
Thank you for both ladies working in the insurance office for not giving up and really bending backwards to help us, against all odds.
Sebastiaan from Iran Silk Road Reizen for assisting us to compile an itinerary through Iran, offering us his tips, suggestions, ideas.
To the coffee shop owner in a crap hotel in Hamadan for making me the best Cappuccino in weeks and sharing the hotel-wireless internet password with me.
For the kind shop owner (actually educated to be an engineer and fluent in English) in Tabriz who made Onno his best and biggest hamburger!
To all Iranian people who we have met, who offered us their help, tea or food and who patiently assisted us taking our gratitude and smiles as their reward.

We put our hand on our heart and thank you!
Merci!

Van, Eastern Turkey

2011-08-01T11:04:00.000+03:00

We have arrived safely in Van in Eastern Turkey last night and treated ourselves with a nice comfortable hotel in the middle of the Town. After the 2.500 km in Iran and the stress at the border, we all decided we deserved a day off.

Noelle updating her diary

The hotel beds beat all beds in Iran and we could actually drink a glass of wine while we had dinner. The fist one in 12 days tasted pretty good!
Also breakfast was far better than we had in 12 days (Onno would simply not even bother to get up for breakfast and preferred to stay in bed one more hour a day, eating cookies in the car when he started to get hungry).
Today we took a rest day. With unlimited and unblocked internet, we could restore our frozen Facebook accounts, I could twitter again and I could update our blogs. What a luxury to appreciate after the 'hardship' in Iran. How interesting and eye opening and a learning experience for our children to be in Iran, feeling as isolated from the World Wide Web and all world news like all Iranians.
Name any site and yes, it was blocked.
BBC? Yep! depers.nl (a Dutch news-site), yep, blocked! Try googeling with the word 'proxy' and your laptop explodes!

Local Iranians however did tip me about a proxy server which is widely used, but it was usually overloaded, hard to connect too and once in, IE (the only browser that worked with this proxy server) would freeze constantly (probably had nothing to do with the proxy, it's a well known problem and exactly the reason why I never use it).

A special thanks and word of appreciation for our oldest son Niels (18), who did not join us, stayed in Leiden, but keeps up with all my tweets and blogs from Iran. We are very proud and miss him a lot; he passed his bi-lingual IB exams and has been accepted in University starting in September. I guess we have lots to celebrate when we are united again.

My spine also decided to have a protest-day today and as the day progressed, the pain became unbearable. We did however left the hotel late in the afternoon to get some fresh air and see the sunset at Van Fortress.
The Fortress is incredibly old and the view on the ancient city of Tushpa was amazing. This must be a archeologist paradise to start digging!
Like Iran, we have passed amazing sites, still uncovered waiting to release their secrets...

The Fortress is not made for people with double herniated discs and although the climb up the to the restored wall was hard and painful, the view was worth it.
On our way back to town we stopped at a supermarket, the first one we've seen in 12 days (does Iran has any supermarkets?)

It's one day before Ramadan, so lot's of people stocking up and lot's of nice offers that we can't take (like 50 kilo rice bags, sweets and dates)...
To our incredible surprise, we could purchase wine and beers in the supermarket and when we paid at the checkout, we could use our Dutch debit-card.

We can read the signs in Turkey and both Thijs and Onno really enjoy making jokes about the signs and language we see on the street.So a ride on the street usually involves lots of jokes and giggles, not to mention our GPS-voice over, struggling with the street names in Turkey.

Our GPS-guide by the way, became our best friend during this journey and although the map if Iran was basic, he guided us directly to our destinations, had some trouble with the street names and roundabout exits, but his voice made me feel comfortable and he never let us down. I can imagine mister GPS being annoyed about Thijs driving decisions, ignoring his instructions, he never, never protested or decided to quit.

Thank you Garmin GPS, you have lowered our stress level, hope you guide is safely to Leiden!

Thijs and Onno at Van Fortress

Van, Eastern Turkey

the old city, founded 9th century BC: Tushpa

Crossing the border to Turkey from Iran (Bazargan)

2011-07-31T16:43:00.001+03:00

click on image to view large

After exactly 12 days and only 2 days before Ramadan will start, we planned to cross the border from Iran to Turkey at Bazargan. Although crossing the border at Sero might also have been an option, we didn't want to take the risk to get caught up in massive paperwork for our car so better play it safe and use a 'big' 24 hour border where they would hopefully be more experienced with cars crossing the border.

packing in Tabriz

We left the hotel at around 10:30 and it would be a 260 km ride to Bazargan. On our way to the border, we noticed long lines at gasoline stations. What's going on??? We only had about 100 km left so we needed to fill up ourselves. Thijs stopped at a gasoline station and inquired about the long lines. The people were very friendly and explained that there was a shortage and the gasoline was rationed. One of the guys he talked to recommended us to turn around, as they assumed that the gasoline station 5 km back would still be able to give us some benzine. It was a risk but we had no option. "If this doesn't work, we're stuck." said Thijs when he got back in the car. We were already nervous to cross the border today, we didn't need this extra excitement...

I guess we were lucky: we found the station 5 km back to Tabriz, were able to fill up the tank (and yes, it was rationed but probably because we do not get the Iranian subsidy (thus pay more), we were allowed to fill up completely.
We made a U-turn at a police checkpoint and were now back on route to the border. What a relief... Filling up our tank felt like emptying your bladder...

Mount Ararat in Turkey, view from Iran side

We arrived at the border at 14:15, both of us pretty nervous for the paperwork waiting for us. Fortunaltey, we didn't have to wait in line with trucks and lorries who are all waiting in a huge line starting from the bottom of the hill...

We parked our car at customs.
There were no signs, no explanation, completely unclear procedure what to do, how to get your stamps, where to go and how to proceed. Obviously, a nice Mr.Fix-it approached us, starting to pick at Thijs' paperwork and passports. Thijs made clear he would not hand out his valuable papers but we were willing to follow him into the maze of bureaucracy.
Step 1: get your exit stamp in your passport in the 'passengers departure hall' (it took about 10 minutes per passport). There is an officer all the way in the back in a small 1 by 1 meter square office.
Step 2: go to the "passengers arriving hall" (next the departure hall), squeeze yourself, with your fixer, into the luggage check-hall and start getting the required stamps in one of the little offices.
I was not allowed in with the children (Onno was literally pushed out of the hall when he tried to enter), but peeked through the windows, like all the other people. It was madness inside. A complete chaos of people trying to get their luggage (people crossing the border with plastic bags) checked and getting the required stamps from an official who randomly decides who he will let pass and who he will block.
I have seen people being chased, slapped, pushed and yelled at. What an incredible disrespectful treatment some people had to endure...

I observed Thijs and Mr.Fix-it through the windows and saw by now he has surrendered himself: Mr. Fix-it was now walking around, holding all our important documents while Thijs followed his trail looking quite punished and apparently annoyed.
I saw them going into the same office 5 times and later Thijs would explain that the officer who needs to sign a certain paper kept sending him off somewhere else until he would give in and sign what he could have signed in the first place. This is a typical part of Iranian bureaucracy and local Iranian people have reported to us that a huge amount of corruption is usually involved. As foreigners we have never paid anything to get our paperwork done, and it is never suggested to us that we had to (except the obvious fee for Mr.Fix-it).

When Thijs appeared back from the bureaucratic torture in the luggage check hall, he put up his thumb as a sign things are going into the right direction. So far, so good.
We now had all the paperwork cleared at the Iranian side. We went back to the car, parked with dozens of other cars while people were doing their paperwork and Thijs changed the number plates again.

We now had the Bahrain number plates back in our car, creating quite some interest from locals and police. "Bahrain?"
Mr.Fix-it went inside the office to return the transit number plates and just as Thijs was putting the second numberplate back on our car, he returned to us: "problem my friend, come with me."

I finished the numberplate (receiving lot's of strange looks). Meanwhile my nerves were making overtime. The knot in my stomach was getting bigger and bigger and I tried to read Thijs' face when he returned from the office 10 minutes later. "Dad is looking ok mom" said Noelle from the back of the car as we were all anxiously waiting for Thijs to return with good news.

The returned number plates raised some red flags with the Iranian authorities: someone in the office insanely suggested that as they came from Bandar Abbas, they should be returned there. He really, seriously expected us to drive back the 2.500 km to return Transit plates!!! "how do we get back from Bandar Abbas to Bazargan?" I thought. "With new transit license plates? That we have to return in Bandar Abbas again when we return to Bazargan??? That means we're stuck in an eternal loop?"
Mr.Fix-it apparently saw the madness of this random bureaucratic suggestion that was apparently suggested on the spot, wrapped the license plates in plastic, left them on the desk and left the office with Thijs.
Our passports were stamped, Thijs had our Carnet the Passage stamped, we had the exit-paper for our car, we passed the point of no return, now let's get the hell out of here before anyone changes his mind!!!
Thijs payed Mr.Fix-it 20 Euro's for his service.

The police showed us how to go to the border gate and here we were: almost out of Iran, gate closed on both sides.
After a 10 minute wait, the gate in front of us opened and so did the gate on the Turkish side. We parked the car on the Turkish side with 14 other cars and stared the paperwork on the Turkish side. Behind us, the gate to Iran was closed again.

The paperwork on the Turkish side seemed easier. We had to buy a visa for $20 each (payable in dollars so you really don't need to get ripped off before you enter the Iranian border to change money to Turkish Lira).
The visa-window attracts local people who offer to change money against 'desperate rate', but again, you can simply send them away as long as you have US Dollars with you.

A nice driver, who crossed the border frequently was asked by an officer to assist us through the Turkish paperwork and Thijs never got the change to thank him. He disappeared when the border opened and never requested any money.
I noticed that on the Turkish side, no officers where dressed in uniforms. It was unclear who was actually working at the border and Thijs felt reluctant, obviously, to hand over documents and passports.
The paperwork was straight forward and there were no issues or bureaucratic obstacles. It just needed to be processed but we both felt that this was do-able.

After almost an hour, the gate to Turkey opened and we continued. One more obstacle appeared in front of us: the luggage check. We were hold and we had to get all our luggage out of the car, into an x-ray machine, back in the car again. Thijs went back inside the office to arrange for insurance and both Onno and Noelle helped me to get our luggage through the machine. Again, all officers wearing pain clothes, no uniforms or name tags.
"Mom, one of the guys want to talk to you." Onno send me back to the machine.
The unofficially looking officers wanted to check the contents of one suitcase and as I opened it, I heard a big sigh: the suitcase was stuffed with our belongings and their curiousity disappeared as they looked at how much work it would be to start checking this. "close" one of them said, as they apparently didn't bother anymore...

I parked the car a few meters past the x-ray machine and Onno started to load the luggage again. He has helped his dad many times loading and unloading so he knew exactly in which order and at which spot every piece of luggage was supposed to be put.
Meanwhile, people on foot passed the border around us, all passing the x-ray machine continuing their journey.
While we were busy loading our car again, I heard voices raised, yelling and the officers slapped someone and threw him out of the office, throwing his belongings behind him.
I picked up the guys stuff and put it back in the plastic bag he was carrying. It was juice and chips and tea. The guy, who was thrown out of the office returned and looked distraught and scared and refused the plastic bag I offered him.
The officers in the office sat down again, being very satisfied about their loot and I looked at a pile of cigaretes on the floor. The guy was a cigarette smuggler and they apparently caught him. Instead of the official paperwork you would expect to document the smuggle ware, they beat him up, throw him out, and probably keep the cigarettes to themselves...

I peeked inside. Thijs has returned and arranged the insurance, Onno was almost done puzzling our belongings in our car.
"Khalaas?" I asked the officers.
Yes, we were done, we could continue, the Arabic word 'Khalaas' (Arabic for 'done') seems pretty international and it worked in Iran as well as in Turkey.

We made it! It only took us a total of 3 hours to cross the border!

amazing view in Eastern Turkey

Iran by car: tips and suggestions

2011-07-31T11:00:00.001+03:00

A guestblog from my husband:

Although seeing Iran by your own car is absolutely the best way to get around, getting it in- and out is definetely not for the faint of heart...
The condition of the roads is fine, traffic is chaotic and petrol is cheap. Most importantly, you can go anywhere you want, anytime you want. Car rental is an unknown concept in Iran.

About the traffic:
Initially, is seems like complete chaos, with all drivers taking the shortest line to wherever they want to go, swerving across lanes and going on roundabouts in all posible directions. However, there is actually a system behind the apparent chaos, evident by the fact most cars are not dented. Here it is: "Whenever two vehicles collide, the one with the damage most towards the car's front is responsible."
This means anyone can cut into your lane, leaving you liable if he/she hits you.... So you brake.... to avoid your car's headlights touching the other car's side... On the other hand, the advantage of the system is that it is very easy to get across lanes when you find yourself on the wrong side, just metres before the junction; You just go and all drivers will let you cut-in without any honking protest, even buses or trucks.
On roundabouts, it seems the priority is for those entering it but just like for the motorbikes buzzing around you everywhere, you make judgment if you are good to go and just go. Everyone is very focused on avoiding to hit anything with the front of their vehicle, particularly since many are uninsured....
Do not drive outside town at night!

Now for the paperwork:
Main rule; Be mentally prepared that it will take significant time and effort. 1 - 2 days on arrival and 1/2 day on departure is not uncommon. Don't try to do it all by yourself. You need help from someone who knows the system, how to butt into lines and who speaks Farsi as well as some English to communicate with yourself. As foreign tourist you will be treated very friendly with the utmost regard. (Surprisingly, Iranian nationals not so....).
To get help, a good start is Samira Zare from Persiatours, who is making study of the process and has useful contacts that can help out in most places. These will need some payment, but it is worth it. (several tens of euros, depending on how quickly it goes). The whole process involves many rather small payments everywhere, that amount to a few hundred euros total.

To have before departing:
1. Carnet de Passage en Douane: Must have. The alternative is having to leave a huge deposit at customs (tens of thousands of euros), which is not only very difficult to pay through a state bank, it is also not clear if you will ever get it back after departure, especially if you enter and exit at different border crossings. You can get the Carnet from the main motoring association in the country where your car is registered. (For NL cars, the ANWB has an arrangement with ADAC). The huge deposit still applies, but now you have certainty you will see it back, after returing the properly stamped Carnet at the end of the journey. Be aware that in different places, the Carnet often comes under different names (e.g. Triptique, KT)

2. Export license: If (like us) you are taking a foreign car back to home country, this is a particularly bad proposition. It means you will be literally exporting and importing the car at every border crossing, which will take 4 hrs to 2 days at every border. Keep the regular registration (and your local residency permit to have it legally in your name). Do get a Clearance Certificate from the Traffic Department which you will most likely need when registering the car in your home country, but do check your home countries regulations for import.

3. Road insurances: Try to have these arranged for all countries beforehand. Samira of Persiatours can help you get it for Iran, if your own green card does not cover. The challenge is that Iranian insurers only give "normal" rates to drivers with valid Iranian civil ID, which as tourist you will obviously not have. Unlike other countries, Iranian border crossings do not have agents with "Border Insurance". In our case, after getting and offer with a staggering rip-off rate, we managed to charm another agent into buying the insurance in his own name, which consumed over 4 hours.

4. Visa: Must have

5. Ferry tickets: For Sharjah - Bandar Abbas, Oasis (local and only UAE agent for Valfajr8 shipping co. and currently in process of renaming itself into Goodluck shipping co.) needs copies of the Carnet, passports, ownership certificate and visa. There is another shipping agent for the line Kuwait city - Bushehr, but Oasis was the only one willing to make a reservation by email. The actual ticketing in Sharjah takes one day (before departure).

6. Lots of copies: Make at at least 10 sets of copies of passport (ID page) and visa, as well as a few sets of your other docs. These save a lot of time.

7. Itinerary: Plot your planned itinerary on a print-out of Google maps. This helps a lot to give the authorities the confidence that you are really planning to bring your car out again, rather than sell it in Iran, dodging their massive taxation on foreign cars.

8. Folders (preferably transparent plastic ones) to keep your precious papers organized and prevent from blowing away with the wind.

9. Tools to change licence plates and make holes in new ones.

The Ferry:

1. The folks at Oasis will help you through the process excellently. Arrive one day before to purchase the actual tickets and have cash Dirhams, original Carnet, Ownership certificate and passports/visa. Oasis agency is inside Port Khalid and very hard to find without GPS and coordinates. It is an unmarked portacabin with three offices inside.
To get inside Port Khalid, you will need a gate pass, which you can get at the gate pass office. The gate pass clerk will claim Oasis' (Goodluck's) agency is outside the Port, but this is not true. Gate pass costs 5 Dirhams and a passport copy. Oasis is planning to open a new office in town, but not clear if/when that will actually happen. Do regularly check if the ferry is still scheduled to go. Due to low demand or military exercises in spring, there may be cancellations.... Buying the tickets takes about one hour and they will keep your Carnet and Ownership certificate.
With the now received Bill of Lading, you go into the Port Authority building, right-hand side after the front door and within 5 minutes they give you the Vehicle Admittance Advice (4 different colored copies) after showing your Bill of Lading. Be on time. The Port Authority closes shop at 14:00. No cost. Done for the day. Behind the scenes Oasis takes care of some more formalities.

2. Next (departure) day, you arrive at 15:00, drop other passengers at the airconditioned Port Authority building and then go with the car first to Oasis, then to Customs shed #6. Have all papers with you, some will be retained, stamped and/or signed. You leave the car there and if not comfortable with their driving skills, you are allowed to keep the key. You will be brought to the gate (in one of the other cars they do have a key of) and reunite with the rest of the travel party.
Now you can enter the "Departure hall" and after paying the guy in the office left in the back he will take 30 Dirhams for each passenger (no receipt) and issue the "boarding passes". Also your original Carnet and Ownership magically pop-up there and are returned to you. Take some time to marvel at the place and the huge amounts of freight people take with them to Iran, which are mostly their reason to go by ferry, rather than by plane.
The next interesting scene is the waiting of the entire and colorful population of the ferry at immigration, passports getting exit stamped one by one, then everyone loaded into a rattling Tata bus for the 400m to the ferry, which is patiently waiting next to the Oasis office. Somewhere halfway all this you get a call and are collected to park your car on the ferry, then brought back.

3. On the ferry: Enjoy the ride. Departs around 21:30 and you will be served your first Iranian grub. Sleeping is basic on hard couches, but get some rest. You're going to need it.
Port Khalid
    Gate pass office.                  N25 21' 24" E55 22' 29"
    Main gate.                           N25 21' 34" E55 22' 37"
    Port authority building.       N25 21' 31" E55 22' 34"
    Departure hall.                     N25 21' 35" E55 22' 34"
    Customs shed# 6.                N25 21' 43" E55 22' 32"
Oasis shipping co.
    Mr. Naser.                          +971 50 786 8280
    Mr. Imran.                          +971 50 470 6830
    Office.                                 N25 21' 49" E55 22' 35"
    Ferry berth.                         N25 21' 49" E55 22' 32"

On arrival.
1. Just before docking, the ladies have to put on their headscarfs & long-sleeve butt covering blouses and notice the smiles and sighs of relief from the other passengers. On disembarkment around 09:00, the car key stays with the ferry's shipper.

2. First through immigration. Men and women separate lines, but soon enough the officials call the whole family forward and you skip the line.

3. Now you have to go to South Way Shipping co, some two km outside Port Bahogan to make a payment for their destination handling and get back. This is a good time to first find a local fixer to guide you through the whole process of getting your car released from the Port, before Customs closes at 14:30.
This process involves visiting a large number of offices all across the port to collect a mindboggling plethora of papers, stamps and signatures.
Your role is to be the foreigner that enables the fixer to jump queues and interrupt officials in their lunches. If things are getting a little late, some running is also involved, but colleagues of the fixer also pop-up everywhere with cars to cover distances quicker.
Worst case is a taxi to your hotel and finish the process next day. Not a bad idea to send the travel party off to the hotel anyway, since there is nothing to do for them, but wait. Taxis are plenty available at the Port gate and cheap. Have a flexible reservation with Hotel Hormoz, if you can afford. Other hotels in B/A are no great deal. The process always works out in the end but how long it takes is unpredictable.

Port Shahid Bahonar (Bandar Abbas)
    Ferry berth.                    N27 09' 11" E56 12' 13"
    Main gate.                      N27 09' 17" E56 12' 25"
    Customs.                        N27 09' 15" E56 12' 18" (here are the fixers)
    South Way Shipping co. N27 09' 57" E56 13' 42"

Transit plates, the day after arrival.
Required if you are stay in more than 7 (some say 15) days, although the actual law is not clear with everyone.
Basically very simple: Make a tax payment at the state bank accross from hotel Hormoz and have insurance. With that, you can show-up at the Traffic Police side gate at 09:00, 11:00 or 13:30 for inspection and receive the transit plates. Again, as foreigner you will be treated with greatest respect and priority. To show your planned itinerary plotted on Google maps really helps here to get the Police's confidence.

For the tax payment, you will still need the fixer. The state bank is the most mindboggling bureaucratice monstrum you have ever seen. It consists of five floors of offices with people behind desks, receiving or issuing slips of papers, stamps and signatures, five cashier sub banks and locals streaming through corridors, up and down stairs and mostly elbowing at the desks. After a couple of hours, you have seen every corner of this miracle of inefficiency and walk out with the needed receipt. Good chance to observe the local dress.
For the insurance, refer to above in this article or be prepared for hardship and desperate negotiation...
Once you are given the plates and the license registration slip, the guy at the kiosk near Traffic has all the equipment to change the plates for a small fee, unless if you brought these yourself, which will be much quicker....   DONE! Free to go!!!

Traffic Police.                       N27 11' 12" E56 19' 51" (inspection gate)
                                            N27 11' 14" E56 19' 55" (main gate)
Hotel Hormoz.                     N27 10' 59" E56 17' 26"

Thijs at Traffic Police in Bandar Abbas-Iran

Exiting Iran is much quicker, but you will still need a fixer who knows who is who at the border. Plenty will approach you. Take some time to pick a good looking one that speaks some English. At Bazargan and likely all land borders, the Iranian side is a complete mess, with people pushing and shoving to get across, overworked and rude officials (none wearing uniforms) making up rules on the spot.
For example, one guy noted that our transit plates were issued in Bandar Abbas and ruled that these should be handed-in there too. Go figure... After a while the conclusion was that Traffic Police at Khoy, 160 km back was the right place to go, but after some convincing that all our visas were already voided with exit stamp, he finally put the indispensible exit stamp on the Carnet and the plates were dumped in a bin that contained many more...

After a few more inspections, the gates of Iran and Turkey opened and a few formalities later on our way to Van. Visa cost USD 20 (TL 35) and 3-months insurance for Eastern Turkey available at the AXA office (same hall as the visa window) for TL 50 in 10 minutes only. Welcome back to civilization!

Thijs Broekhuijsen

From Hamadan to Tabriz

2011-07-28T16:40:00.000+03:00

By far the most beautiful ride in Iran. As our GPS took us on the secondary roads, we decided to visit (80 km detour) the Unesco World Heritage Site of Takht-e Soleyman (Soleiman's throne).

at the Takht e-soleiman site

Takht e-Soleiman

Yazd

2011-07-26T16:09:00.002+03:00

Yazd lag niet op onze planning maar op advies van Iran Silk Tours (het reisbureau in Nederland die de hotels voor ons in Iran vooraf hielp boeken), was Yazd de moeite van de omweg waard. Het klopt. Yazd lag iets oostelijker en was een uurtje of vijf rijden. Het was een prachtige rit er naar toe.

Toen we er bijna waren, ontdekten we een prachtig zandkasteel. We reden er naar toe en stapten uit. Het zandkasteel is een Karavanserai en de hele streek is ermee bezaaid. (ongeveer elke 30 kilometer, in totaal zijn er 999 volgens de Lonely Planet, het meest populaire boek onder backpackers in Iran).

Karavanserai

Yazd lag op de zijderoute en ook Marco Polo heeft deze stad bezocht. Yazd was smoorheet en we kwamen veel van de voor ons uit Bahrein bekende windtorens tegen.

We logeerden in het backpackershotel Silk Road Hotel en werden ondergebracht in hotel Orient aan de overkant. Het was er supergezellig en we kwamen veel reizigers tegen. Het deed ons weer aan vroeger denken, toen we zelf met rugzakken rondreisden. Vooral voor de kinderen is het leuk om te zien hoe jongeren, budget rondreizen. Uiteraard waren we wel een vreemde eend in de bijt: we rijden in een eigen auto, komen niet met een rugzak maar met koffers en we reizen met twee teenagers.

Onno en Noelle in backpackers hotel Silk Road Hotel in Yasd

We aten de eerste avond in het hotel tussen alle andere gasten die al schrijvend, bloggend, lezend of kletsend de avond met elkaar doorbrachten. Eindelijk konden we eens iets anders dan Kebab eten, het kwam ons al snel de oren uit.

Het hotel krijgt in ieder geval de nominatie van lekkerste Griekse Salade en gezelligste atmosfeer.

De bedden in Iran zijn echter een complete nachtmerrie: de matrassen zijn (als je geluk hebt) 5 cm dik en is niet meer dan een zak met vulling. Voor mijn rug dus hartstikke link want als ik door mijn rug ga, zijn we verder van huis.
We hebben echter drie bedden meer dan we nodig hebben op onze kamer, dus we leggen de overige 'matrassen' op ons bed.
Midden in de nacht kloppen de kinderen op de deur: de airco is kapot en ze kunnen van de hitte niet slapen. Er wordt even flink met matrassen gesleept en de kinderen slapen op onze reservebedden verder.

We hadden een Yazd-dag ingecalculeerd maar door de interessante mensen die we tijdens het ontbijt tegenkomen, vertrekken we later dan gepland voor de wandeling uit het hotel. Hoewel het smoorheet was, maakten we een mooie wandeling door de vele gangetjes, steegjes en smalle straatjes van Yazd. Bij de bakker kopen we vers brood en we vergeten het geld drie keer aan te bieden als hij het ons gratis geeft. Iedereen die we onderweg tegenkomen zegt: "welkom in Iran." of "hello, how are you?" of "what are you from?" ("an onion" wilde Onno eens bijna antwoorden toen het hem de zoveelste keer werd gevraagd...). In de Moskee koelen we even af en raken aan de praat met Iraanse toeristen.

Tussen 12 en 5 is elke stad waar we tot nu toe zijn geweest uitgestorven. We beginnen te snappen waarom: het is snik en snikheet. We gaan ook terug naar het hotel voor een break. Thijs valt in slaap, ik lees de Lonely Planet en de kinderen gaan een moskee en een tempel bouwen in een game op mijn laptop. Ik doe even snel een handwasje (want Noelle en ik hebben niet veel lange blouses voor Iran bij ons) en om een uur of vijf gaan we naar de Towers of Silence.

Het ligt 15 kilometer buiten de stad en het blijkt een indrukwekkende site. De torens werden tot 40 jaar geleden nog gebruikt voor 'begrafenis-ritueel' door de Zoroastrians (een heel oude en uitstervende religie in de streek).

Was Yazd de moeite waard, zullen we ons afvragen als we de stad weer uitrijden? Ja, absoluut, het hotel was het gezelligste hotel tot nu toe en de omgeving was absoluut de moeite waard.

Volgende etappe: van Yazd naar Eshfahan

Eshfahan

2011-07-25T16:36:00.000+03:00

Click on image to view large

Door ons oponthoud in Bandar Abbas zijn we genoodzaakt ons reisplan aan te passen en ons verblijf in Esfahan met een dag in te korten. Het hotel was waardeloos, dus van ons kortere verblijf hadden we al snel geen spijt.
De tocht van Yazd naar Eshfahan was minder mooi dan we gehoopt hadden, maar we schoten door de snelweg wel lekker op.
We kwamen nog prachtige Karavanserai's tegen. De wegen in Iran zijn prima, het verkeer minder. Gelukkig heeft Thijs (die eigenlijk tot nu toen alles heeft gereden) genoeg geoefend in de Dominicaanse Republiek en Saudi.
Het verkeer hier slaat alles, vooral in de steden is het complete chaos.

Caravanserai

Maybod, outside Yazd

Voor we Yasd uitreden, lieten we de auto wassen. Het had ons stoer geleken om met de beschermende laag (uit de woestijn) terug te komen rijden naar Nederland, maar de laag op onze auto leek op fikse beschadiging en mensen lieten er (met autosleutels) hun handtekening in achter. Eerst was het nog leuk; toen we uit Shiraz vertrokken en iets hadden uitgeleend aan een paar backpackers, lieten ze een dank-je note achter op de voorklep.
Daarna verschenen er meer en meer boodschappen en de kans dat iemand onze auto ging beschadigen was te groot.

We brachten onze ontdek-dag in het centrum van Eshfahan door. We kuierde door de straten, door de bazaar, we kochten een mooi souvenir voor ons nieuwe huis in Leiden (Eshfahan is beroemd om zijn handwerk en kunst). Verder werden we vaak aangesproken door nieuwsgierige Iraniërs die hun Engels op ons willen oefenen.

Thijs en Noelle worden aangesproken door een Engelse lerares en haar studenten.

De Kebab komt ons inmiddels de oren uit, letterlijk. Van narigheid heb ik voor het eerst sinds 5 jaar een hamburger gegeten, al was het alleen maar om eens wat anders binnen te krijgen.
Voor de haute cuisine moet je dus vooral niet naar Iran gaan.

Tijdens een van onze zoektochten naar een eetgelegenheid, troffen we in de bazaar een traditioneel restaurant. We namen plaats op de 'day beds' en kregen ons eten geserveerd op een plastic laagje plastic.
Alle gasten in het restaurant verrekten hun nekspieren om maar niets van het buitenlands tafereel te hoeven missen. We kregen van iedereen goedkeurende glimlachjes en er werd openlijk (goedbedoeld) geroddeld over die maffe buitenlanders.
We klungelden gezellig op het kleed. Schoven onze benen in kleermakerszit om vervolgens binnen 10 minuten kramp te krijgen. De sfeer was desondanks geweldig, het was een traditioneel restaurant waar kennelijk alleen de locals kwamen.
Je mag drie keer raden wat er op het menu stond...

Impressies uit Shiraz

2011-07-21T15:56:00.000+03:00

Het is ons gelukt om een proxy server te downloaden zodat we weer bij Twitter, Facebook en Blogger kunnen.

Dank je wel Niels voor het posten van alle andere blogs tijdens onze eerste dagen in Iran.

Je bent nog niet van ons af; de proxy server is behoorlijk slecht, vaak overloaded en het internet is traag...

Het zal allemaal gemakkelijker zijn als we eenmaal in Turkije zijn.

Met onze reis naar Shiraz is ook eindelijk onze reis terug naar huis begonnen. We rekenen de papiernachtmerrie in Bandar Abbas niet mee. Ik stel voor om het maar helemaal te vergeten, Khalas!

We zitten in een pitoresque hotel in Shiraz maar het matras is minder pitoresque.

We zijn nu in de provincie Fars, ook wel bekend als de Cradle of civilization.

Gister hebben we in de stad rondgebanjerd en vandaag hebben we Persepolis bezocht evenals de graftombe van Darius the Great, King of Kings.

Het is heel bijzonder om tourist te zijn in een land wat niet de meest voordehandliggende plek is om naar toe te gaan maar het heeft ontzettend veel historisch en culturele locaties te bieden.

We hebben wel andere reizigers ontmoet, maar niemand die net als ons met een gezin (of eigen auto) reizen. We komen voornamelijk backpackers tegen.

We worden ontzettend aangestaard en aangesproken maar het is niet irritant of opdringerig.

Veel mensen willen een praatje met ons maken, hun Engels met ons oefenen of met ons op de foto. De meeste mensen echter leggen hun hand op hun borst, buigen hun hoofd en heten ons welkom.

Ontzettend vriendelijk en iedereen is behulpzaam.

We zijn er maar mee gestopt om te doen alsof we geen tourist zijn, er is met onze verschijning geen beginnen aan. Je kunt net zo goed met de Lonely Planet Gids en je camera rondlopen.

Geniet van onze foto's, het is slechts een kleine impressie van onze indrukken in Shiraz.

Morgen vertrekken we uit Shiraz naar Yazd, weer een stapje dichter bij onze bestemming, Leiden.

Blijf ons volgen en sponsor ons goede doel!

Family picture in Shriraz

kid playing in the mosque

Mullah in the Mosque

This is by so far Onno's favorite picture

parking lot at the hotel, also very picturesque...

buying sunflowers for Noelle

Persepolis entrance

our car at the tomb of the King of Kings, Darius

taking the kids on a long, hot and early day of sightseeing has exhausted them

Van Bandar Abbas naar Shiraz

2011-07-20T18:30:00.000+03:00

Met een knoop in onze maag van de spanning, vertrokken Thijs en ik vanmorgen met z'n tweetjes weer naar de Traffic Politie in Bandar Abbas. We hopen over de juiste papieren met de juiste stempels te beschikken, zodat we vandaag onze transit nummerplaten kunnen krijgen.
We waren beiden bloednerveus want we wisten allebei dat als we vandaag niet succesvol zouden zijn, dat we niet nog een dag maar een geheel weekend vertraging op zouden lopen. Een vertraging die we ons niet meer kunnen permitteren.
We stonden om 8 uur klaar met de auto voor het hek. Thijs sloopte heel optimistisch onze Bahreinse nummerplaten er alvast af en naast ons kwamen meer auto's die export of import nummerplaten nodig hadden.
We trokken veel aandacht met onze auto. Helemaal uit Bahrein, de smurrie er nog op (dat staat wel stoer) en de grote actiestickers op de zij- en voorkant.
Veel mensen kunnen de verleiding niet weerstaan en er verschijnen meer en meer vingervegen op onze motorkap.
Vijf minuten voor negen, lopen we om het gebouw heen en lopen het kantoortje van de politie weer in, net als gister. We worden met alle vriendelijkheid ontvangen en hoeven niet achter het loket te staan maar mogen het kantoor in. We zijn heel interessant maar als echte agenten willen ze wel weten wat we eigenlijk willen. Gelukkig had Thijs vanmorgen de kaart van onze route bij de officiele papieren gestoken, dus konden we goed uitleggen wat we van plan waren: als toeristen door Iran naar Turkije rijden.
De papieren waren gelukkig in orde (dankzij Ismael die dus de verzekering op mijn en zijn naam heeft laten zetten).
Thijs moest met de agent naar buiten om de auto te inspecteren. Ik moest in het kantoor achterblijven. Daar werd ik flink uitgehoord over onze reisplannen.
Thijs kwam al snel weer terug en ik probeer van zijn gezicht te lezen of alles goed gaat. Het gaat lukken, ik voel het. De agent geeft aan iemand anders onze papieren, geeft de opdracht overal kopietjes van te maken (paspoort, onze visum, eigenaarspasje, etc.). Ik moet papieren tekenen.
Ik heb altijd geleerd nooit iets te ondertekenen als je de taal niet kunt lezen, maar ik maakte dit keer een uitzondering.
Daar lagen ze: onze nieuwe speciale transit nummerplaten. Het gaat lukken, we kunnen vandaag naar Shiraz!

Thijs and our Iran Transit Number plates!

En het is gelukt: om precies 10 uur reden we terug naar het hotel, wisselden onderweg nog even geld en zijn nu multi-miljonair (1 euro is 15.000 Rial). De kinderen sliepen nog maar waren toch blij dat ze uit het gat van Bandar Abbas mochten vertrekken.
Om twaalf uur, zonder ontbijt, zonder lunch maar wel een kopje thee in de lobby, vertrokken we opgelucht uit de havenstad. Onze reis kan eindelijk beginnen.
De tocht was indrukwekkend en spannend. Het verkeer is gevaarlijk en doet ons aan de Dominicaanse Republiek denken. Gelukkig zijn we in al die landen wel wat gewend geraakt.

Onno genoot van de tocht. Hij luisterde naar de muziek en keek om zich heen. De bergen waren kaal en bruin en hoe meer we bij Shiraz kwamen, hoe groener het werd.
"Ik verveel me niet." zei hij halverwege.

Het koelde ook af: begonnen we met 42 graden in Bandar Abbas, in Shiraz is het heel aangenaam.
Het verkeer in Shiraz was een nachtmerrie en ons hotel staat in Downtown, niet echt autovriendelijk dus. Dankzij onze GPS vonden we het vrij gemakkelijk (niet in een keer, maar we zijn wel eens erger verdwaald).
Het laatste stukje naar het hotel was de meest bizarre weg die we ooit hebben ingeslagen: een plein waar honderden vrouwen (net uit de moskee) op kleden zaten. We moesten er doorheen, met de auto en we waren niet de enige auto.
"Ik heb nog nooit met mijn auto over een perzisch tapijt gereden." merkte Thijs droogjes op terwijl hij behoedzaam tussen de picknickende dames door navigeerde.

Het hotel is erg basic, maar schoon en het ligt verscholen in steegjes en straatjes waar je met de auto niet kunt komen. We hebben even lekker opgefrist en in de binnenplaats (wederom niet lekker) gegeten. Opnieuw, onze eerste maaltijd in 24 uur. Het begint een slechte gewoonte te worden...
Tijdens de thee en de waterpijp raakten we aan de praat met backpackers. Een jongen reist liftend van Hongarije naar Nieuw Zeeland. Mooie verhalen die ons uit onze jonge jaren bekend voorkwamen. Eigenlijk zijn we geen steek veranderd: we doen het nog steeds en nemen nu onze kinderen mee...

Morgen een eerste vrije dag waarbij we rustig de omgeving maar eens moeten ontdekken. Ik ben benieuwd wat ons te wachten staat want we trekken als een van de weinige touristen in dit land ontzettend veel nieuwschierige blikken.

"Wat zal het maf zijn als we straks weer in Europa zijn." merkte Onno op vanmiddag "dan is het heel normaal dat we daar zijn en worden we niet zo aangestaard."

M.

Papier-nachtmerrie in Bandar Abbas

2011-07-19T18:22:00.001+03:00

We hebben vandaag het moment van wanhoop enkele keren bereikt: Om met onze eigen auto naar Turkije te mogen rijden hebben we een transit plate nodig van de traffic politie. Daarvoor hebben we een Iraanse autoverzekering nodig (een maand) en moeten we geld overmaken op een rekening van de overheid. (dus bij een overheidsbank ergens hier in Bandar Abbas).
Vanmorgen om 8 uur haalden we onze Buscador Ali weer op uit de haven bij customs en die hielp ons door het papierwerk hier in deze havenstad.
Dit was voor hem onbekend terrein, dus dat kost extra veel tijd.
Dankzij een goed werkende GPS vinden we alles in een onbekende stad in een keer.

We begonnen bij de Traffic police, die vertelde ons (met hulp van aardige mensen die Engels spreken) wat de procedure was. Er zijn drie 'windows' waarop de nummerplaten worden uitgegeven: 9 uur 's morgens, 11 uur 's morgens en half 1 's middags. De eerste hadden we uiteraard gemist, de tweede ook en in de loop van de dag kroop ook het derde window voorbij... conclusie: we kunnen niet zonder transit plates uit Bandar Abbas, dus we moeten blijven.
Ik sms Onno (die samen met Noelle lang heeft mogen uitslapen) om de kamers in het hotel nog een nachtje te boeken. Ook hier spreekt niemand Engels dus Onno spreekt gebarentaal: hij steekt zijn vinger op 'One' dan maakt hij een plusje met twee wijsvingers 'more' en een slaap-signaal.
"no problem" verstaat iedereen, gelukkig.
Het hotel is verre van gezellig en belabberd niet-luxe (we hebben onze slaapzakken naar boven gehaald), dus erg verheugd ben ik niet over deze verlenging.

Het heeft ons 4 uur gekost vandaag om op verschillende locaties te proberen onze auto voor een maand als tourist te laten verzekeren. We spreken geen woord Farsi, dit land is niet bi-lingual zoals Bahrein en Ali sprak geen Engels.
We hebben op een kantoor van een insurance company urenlang op het systeem zitten wachten (internet is traag, techniek ontbreekt hier. Het is duidelijk erg anders hier: embargo=armoede). In Tehran werd onze aanvraag geblokkeerd omdat we geen inwonenden zijn. We leken volledig vast te lopen en zochten naar oplossingen van plan A naar plan B. Na een paar uur wachten, proberen begon voorzichtig plan Z tot een aantrekkelijke optie tot me door te wringen: auto ergens laten staan (voor de lucky finder, sleutel laten zitten), koffers inpakken, naar het vliegveld en wegwezen...Nice try.

We konden niet communiceren met het personeel, en we gebruikte Google Translate om onszelf duidelijk te maken.
Na uren worsteling en een telefoontje naar Shiraz met iemand die we bij Customs hebben leren kennen (Iranier die in Dubai woont/werkt) heeft een heel aardige jonge man de verzekering op zijn naam laten zetten, toen brak de zon weer door.
We schreven het adres van het kantoor en de namen van het personeel op (want we zijn hen een bedankje verschuldigd) en ik schreef op google-translate: Thank you so much, you are so friendly.
De stralende glimlachen om de computer als Google het in Farsi vertaald was onbetaalbaar.

Morgen hopen we dat we de benodigde papieren hebben om de transit-plates te kunnen krijgen en kunnen we eindelijk afreizen naar Shriraz.
Tot nu toe is onze reis niets anders dan papierwerk geweest, dus erg leuk kunnen we het niet noemen. Voor de kinderen zelfs stomvervelend...

Nog geen Iraanse simcard, hopelijk later vanmiddag. We zijn nu teruggekeerd naar het hotel omdat we de arme kinderen daar vanmorgen om 7 uur hebben achtergelaten. We hebben opnieuw nog niets gegeten (op een banaan na).

Kort samengevat: Wil je naar Iran? Prima, doen, maar neem NIET je eigen auto mee op de boot. Forget it. Verzin wat anders! (of wees erop voorbereid dat je een paar dagen papierwerk moet doen, en maak vrienden zo snel je kunt).
Thijs heeft beloofd later, tijdens deze reis, als alles weer wat mee gaat zitten, een uitgebreid verslag te schrijven van wat er zoal bij komt kijken.

We hopen dat deze episode net als een bevalling is: de pijn is snel vergeten. Op naar Shiraz morgen, Inshalah'

Liefs
Onno, Noelle, Thijs en Mary

Bootreis van Dubai naar Iran

2011-07-18T18:21:00.000+03:00

Te veel bagage

2011-07-16T18:20:00.000+03:00

Thijs is met Onno met al onze bagage naar de lobby gegaan. Toen we alles hadden ingepakt en bij elkaar gelegd, werd ook ik voor het eerst erg ongerust. Gaat het passen? En als het niet gaat passen, wat gooien we dan weg? Een tent? De kampeerstoeltjes die we net nieuw gekocht hebben? De halve inhoud van een koffer? Vieze sokken? Vuile was? Of zullen we al onze gadgets maar weggooien? Laptop, Tablet, e-reader? Of de honderd chargers die we bij ons hebben?
"We hadden een bus moeten kopen!" riep Thijs uit toen we samen naar de stapel bagage stonden te staren...

We kijken nu al uit om te kunnen/mogen kamperen: dan kan de auto naast de tent, wel zo praktisch!

M.

Aangekomen in Dubai

2011-07-15T19:48:00.002+03:00

Na een laatste hectische week waarin ik alles moest afronden, afscheid nam van mijn liefste vrienden, van mijn geweldige huishoudster, onze lieve tuinman en de bewaker bij de poort.

Onno heeft de hele week met en bij vriendjes doorgebracht: logeren, afscheidsfeestje, waterpark, chillen met vriendjes. Hij was doodmoe maar heel gelukkig.
Noëlle ging nog naar school en kwam op de laatste schooldag thuis met nog meer bagage: 3 jaarboeken (voor elk kind a 5 kg per stuk) en onafgemaakte projectjes...
Thijs, die dus al in Dubai zit, regelde intussen de boot tickets voor de overtocht zondagnacht naar Iran...

Om precies 1 uur 's middags werd ik opgehaald door een chauffeur. Hij zou me in de bedrijfsauto (die ik de laatste twee weken heb gebruikt) naar het vliegveld brengen en daarna met dezelfde auto terugkeren. Ik stond erop om zelf te rijden dus die arme man naast me plaats.

Op het vliegveld logde ik in op twitter en nam ik afscheid van Bahrein in een diarree van Tweets. Ik had meer tijd willen hebben want er zijn zoveel mensen die ik dankbaar ben...

Onno viel in slaap tijdens take off

De vlucht van Gulf Air was pijnloos en zonder vertragingen. Onno viel in slaap en Noëlle en ik gaven elkaar huilend een knuffel toen Bahrein onder onze vleugels verdween.
"Laten we naar huis gaan!" zie ze, toen ze haar tranen weg veegde...

De rij bij immigratie op het vliegveld in Dubai (die tot ergernis nog adverteerde dat ze het beste vliegveld in het Midden Oosten waren ?!) was waanzinnig lang en traag.
Het is duidelijk dat in sommige landen sommige mensen nog steeds meer gelijk zijn dan anderen... dus het werd weer een oefening in geduld...
Ik stem voor Bahrein als beste vliegveld in het Midden Oosten: mijn record van het moment van landen tot het uitrijden van de parkeerplaats is 20 minuten. Er is geen vliegveld die dat record gebroken heeft!

Eindelijk, we zijn in Dubai. Onze auto ziet er heel stoer uit met die beschermende smurrie aan de voorkant. Ik werd echter ernstig bezorgd toen Thijs onze koffers in de achterbak zette... Dit gaat onze eerste uitdaging worden: hoe gaan we het in godsnaam allemaal in de auto krijgen??

Stap 1: alles uitpakken
Stap 2: bekijk de stapel die je zojuist hebt gecreëerd
Stap 3: raak niet in paniek
Stap 4: ga re-organiseren
Stap 5: wees trots als het lukt!

We hebben nu een halve koffer met troep die achteraf een week geleden met de container mee had gemoeten
Een koffer speciaal voor Iran: geen korte broeken voor Thijs en Onno, lange shirts voor Noëlle en mij en hoofddoekjes
Een koffer met kampeer spullen (zodra we in Europa zijn gaan we lekker de tent opzetten!)
Twee kratjes met troepjes, chargers, gadgets, medicijnen, etc.
Een jerrycan met water
Luchtbedden, slaapzakken, kussens
Een half dozijn reisgidsen (Lonely Planet en Rough Guides)
Een gigantisch dikke folder voor al het papierwerk wat nodig is voor zo'n reis

Niet in paniek raken, het gaat lukken, maar hoe????

Van Al Jubail naar Dubai

2011-07-12T23:21:00.002+03:00

Thijs is vandaag van Al Jubail naar Dubai gereden. Wat een klere-eind moet dat zijn geweest. Tegen lunchtijd belde ik hem op en vroeg hem: "Wat zie je?"
"Ik zie een blauwe lucht en alleen maar zand." zei hij.
Ik sprak hem zojuist, het is daar een uur later dan hier en hij is kapot. Lang praten was zinloos; hij was moe en kon alleen maar aan slapen denken.
Welterusten lieverd, ik ben heel trots op je!
Donderdag komen wij meedoen!

One way exit

2011-07-11T23:20:00.002+03:00

Thijs heeft zijn laatste werkdag gehad vandaag in de Industrial City in Al Jubail. Het was moeilijk om erin te komen, minstens zo lastig om het weer achter zich te laten.
Hij logde uit van zijn computer, leverde het bedrijfspasje in, zei even gedag tegen zijn baas en liep de fabriekspoort uit. Bij Government Relations kon hij zijn exit visa ophalen (zodat hij permissie heeft Saudi Arabie te verlaten).
Veel momenten van 'no-return'...
"het voelt eerder een beetje eng dan dan ik me opgelucht voel." merkte hij vanavond op.

Terwijl ik hier in Bahrein de laatste eindjes aan elkaar knoop in mijn 4 slaapkamer suite (ook bekend als ons eigen huis), start Thijs morgen de reis in zijn eentje. Ik vind het ontzettend jammer dat we niet met hem meekunnen, maar onze visum wordt ingetrokken op het moment dat zijn exit visum is afgegeven...

Hij gaat morgen beginnen en reist door de Empty Quarter. Voor de gelegenheid is de auto met een speciale smurrie ingespoten tegen de schade van woestijnzand.
De bagage staat helemaal klaar en Thijs neemt 40 liter water mee, je weet maar nooit...

Rij voorzichtig lieverd. Neem te tijd, luister lekker naar de BBC en geniet van het feit dat je Saudi voor de laatste keer mag verlaten.
Voor ons betekent dat namelijk maar een ding: dat je weer bij ons komt en we weer een beetje 'normale' familie kunnen zijn...
En dat het verlaten van Saudi een 'point of no return' is, daar kan ik echt niet mee zitten, integendeel!

M.

Moving on

2011-07-08T12:10:00.002+03:00

We kept one room with all our travel luggage and essential paperwork

Noelle plays the piano while packers work in the living room

What used to be our living room

Kitchen

Box from Dominican Republic (assignment 2001-2005)

Box from Canada (assignment 2005-2007)

Thijs at his new designer desk


Container arrives

Packing the container

Fuel for the guys

Helpful contribution from Noelle (with a box or 2 or 3)

Thijs, Onno en his friend James

Foutje herstellen

2011-07-05T09:31:00.000+03:00

Gezien de waarschuwingen die van verschillende kanten op ons afkwamen, leek het de moeite te lonen om onze fout te herstellen. Aan mij de eer om terug naar het ministerie van verkeer te gaan en daar de gehele procedure te corrigeren.
Ik was optimistisch gestemd en vertrok om een uurtje of half 11 met Onno naar Isa Town.
Het is eigenlijk heel eenvoudig: ik heb een export nummer plaat maar ik ben van gedachte veranderd en ik wil graag weer een gewoon nummerplaat. Beetje leugentje om bestwil moet kunnen: "contract is verlengd, verhuizing gaat niet door...."
"Het lijkt verdorie wel alsof ik mijn eigen auto aan het stelen ben!" riep Thijs uit toen hij mijn verhaal (als straf) van A tot Z moest aanhoren.

Helaas, zo eenvoudig bleek het niet te zijn. Het kostte Onno en mij maar liefst 7 complete uren van bureaucratische marteling om de benodigde hoeveelheid papieren te produceren zodat ik met opnieuw een stapel van minstens een centimeter dik bij de juiste persoon het juiste stempeltje kan halen.
Omdat ik mijn lezer dezelfde marteling wil besparen, hier een samenvatting en tips:

Het is op zondag drukker dan donderdag.
Neem gereedschap mee om je nummerplaat eraf te schroeven (gelukkig hadden we daar aan gedacht).
Je hoeft echt niet elke keer je nummerplaten op de auto te schroeven als ze je ergens naar toe sturen. Bespaar tijd, rij zonder nummerplaat rond en leg je nummerplaten maar op de achterbank.
Voel je niet schuldig als je een parkeerplekje inpikt van iemand die zojuist is voorgekropen. Wie aarzelt, verliest.
Het is erg onhandig als je je eigendomsbewijs en verzekeringspasje verliest op de parkeerplaats (het vertraagt het papierwerk omdat je met terugwerkende kracht de benodigde documenten weer moet gaan produceren).
Als ze je naar loket 24 sturen en je komt erachter dat dat loket niet bestaat, dan mag je na 5 uur best eens heel erg boos gaan worden.
Blijf heel vriendelijk glimlachen als je door dezelfde persoon vijf keer bent weggejaagd en dat bij de zesde poging blijkt dat het formulier wat je zo hard nodig hebt, gewoon door hem (drie uur geleden) ingevuld had kunnen worden.
Maak vrienden en bondgenoten: speel twee departementen tegen elkaar uit (inspectie vs de bureaucraten in hun gekoelde kantoren) om gedaan te krijgen wat je wilt.
In tranen uitbarsten heeft beperkt zin bij Arabieren.
Boos worden werkt al helemaal niet (niet als je een vrouw bent).
Raak niet ontmoedigd als je nummer 688 krijgt en er knippert 321 op de display.
Kijk om je heen hoeveel loketten er open zijn en hoe hoog het werktempo is: neem een test: kijk hoeveel klanten er geholpen worden in 15 minuten tijd. Als dat minder dan twee per kwartier is, dán mag je in paniek raken.
Wees extra op je hoede als je bij een loket komt waar iemand zit die moddervet is en bezig is om zijn benodigdheden (stempeltjes, stapeltjes, nietmachine, pennen en paperclips) zo ver mogelijk van zich af te schuiven.
Dat personeel voortdurend zit te texten met telefoon terwijl jij uren zit te wachten, is geheel normaal.
Hoe ongeduldiger je bent, hoe langzamer het gaat. (niet cultureel bepaald).
Zorg dat je voldoende kleingeld bij je hebt zodat Onno de vending-machine in de gang kan plunderen wanneer je na een licht ontbijt om een uur of 5 leeg en slapjes begint te worden.
Het is echt niet erg om in vijf minuten tijd drie Bounties en een zak chips leeg te eten omdat je een hypo krijgt.
Let goed op wat er in de prullenbak verdwijnt. Het kunnen belangrijke documenten zijn waar alleen jij waarde aan hecht...
Wees altijd optimistisch, ook al zit alles tegen en lijkt er geen eind te komen aan de eindeloze rits formaliteiten en obstakels.
Het kan altijd erger, het had bijvoorbeeld ook 8 uur kunnen duren...

En zo ziet Onno er na 7 uur papierwerk uit

Nieuwe poging

2011-07-04T11:21:00.000+03:00

Stel je woont in een zandbak die Bahrein heet en je komt op het idee om terug te rijden naar Nederland als je assignment is afgelopen. Dan moet je heel veel papierwerk regelen en dan moet je daar op tijd mee beginnen want alle puzzelstukjes van de grote puzzel zijn allemaal even belangrijk.

Zo heb je een carnet de passage nodig (voor Iran), een internationaal rijbewijs en lidmaatschap bij de ANWB, moet je niet met de verkeerde pasfoto naar de Iraanse Ambassade in Manama gaan, en zo leer je al doende dat puzzelstukjes uit Saudi Arabie niet voorspelbaar zijn en ter plekke bedacht worden. In beschaafde landen heet dat 'bureaucratie', hier noem ik dat 'willekeur'...

Thijs besluit het zekere voor het zekere te nemen en een weekend voor de deadline een eerste poging te ondernemen om de grens met Saudi, met onze auto, over te steken.
Op donderdag halen we de auto uit de registratie, produceren we in een Bahreinse bureaucratische oefening ruim een centimeter nieuw papier. Het kost ons de hele dag om een export-kenteken te bemachtigen.

Op vrijdag maken we ons huis verhuis-klaar, stellen de verhuizing (wegens een werkverplichting van Thijs) een dag uit en pakken we alvast het grootste deel van onze reisbenodigdheden in.
Vol goede moed staat Thijs om vijf uur op om de grens over te steken. Ik zwaai hem in mijn onderbroek uit en ga weer lekker terug naar bed (want ik heb de laatste zandstorm niet overleeft en heb een keelontsteking, opkomende bronchitis, o.i.d.).
Als ik een paar uur later weer opsta en de keuken in strompel voor koffie, ligt op het aanrecht de stapel papieren om de grens over te steken. Daarbovenop ligt mijn autosleutel, ook zie ik dat Thijs z'n auto weg is...
Uhuh, iets is er misgegaan vandaag... Het is Thijs kennelijk niet gelukt de grens over te steken. Na het produceren van een halve centimeter aan documenten, moest hij toch nog een formuliertje halen bij een leeg kantoortje bij de grensovergang tussen Saudi en Bahrain...
Hij moet het aangevoeld hebben: hier begint het kassie-muur, stempeltje-hier, stempeltje-daar-marteling die in Saudi Arabië bureaucratie heet. Niemand die werkt, maar het moet wel gebeuren.
Hij heeft het opgegeven; teruggereden naar ons huis, auto gewisseld en met zijn eigen auto naar z'n werk gegaan...
Gelukkig hadden we het een extra weekend te vroeg gedaan, je weet nooit waar de rode vlag opkomt...

Als de buurvrouw het verhaal hoort, staat binnen een kwartier haar man in mijn keuken. Hij waarschuwt ons en deelt zijn ervaring toen hij zijn auto uit Qatar naar Bahrein wilde rijden. We leren dat we iets onmogelijks willen: in elk normaal land wil je een auto uitvoeren met een export-kenteken, maar NIET als je je auto via Saudi wilt uitvoeren. Dan ga je niet vrijwillig blootstellen aan willekeurige bureaucratie die dagenlang kan duren. En de nachtmerrie zal zich in elk land herhalen, want we zullen in elke land onze auto moeten 'importeren'en 'exporteren'... elke keer een nieuw kentekenplaat en elke keer, als we pech hebben, belasting...

Morgen ga ik terug naar het ministerie van verkeer en zal ik vragen of ik, bij nader inzien, mijn auto toch weer kan laten registreren.
Dan laat ik mijn rode export-kenteken maar weer liggen en hoop ik dat ik zo'n mooie nieuwe kentekenplaat krijg met de vlag van Bahrein erop.

Dan gaan we stiekem toch het land uit, helemaal op vakantie naar Nederland. Oh, oeps, we komen niet meer terug naar Bahrein. Wat jammer, wat doen we dan met ons kenteken?

Die maakt onze collectie mooi compleet!

M.

Wat niet in Nederland kan

2011-06-29T14:44:00.002+03:00

kan wel hier in Bahrein: een briefje op de deur plakken waarin je uitlegt waar je geheime plek is waar je de sleutels hebt verstopt. Niemand hier die dat kan lezen!

Letters op de auto

2011-06-26T16:42:00.000+03:00

Vanmorgen met Onno geregeld:

Uitloggen

2011-06-25T17:57:00.000+03:00

Nog 1 week, twee dagen en 57 minuten; dan gaan we de container inpakken.
Nog 2 weken, vier dagen en 23 minuten; dan is Thijs klaar met werken en nog 3 weken, 1 dag, 17 uur en 23 minuten, dan vertrekken we voor onze reis terug naar Nederland.
Het weekend zat weer tot zijn laatste minuut volgemetseld. De motor is inmiddels opgehaald voor transport, de auto is terug van de garage, de aannemer die de verbouwing in ons nieuwe huis gaat doen is geselecteerd en aangeschreven, we hebben onze lokale bankrekening opgeheven, geld gewisseld voor Euro's en Dollars, Thijs heeft z'n visum met succes in zijn paspoort laten zetten.

"Volgend weekend is het rustiger." zeggen we tegen elkaar om de moed erin te houden, maar de realiteit is dat onze lijst weliswaar steeds korter wordt; het blijft keihard werken.

Inmiddels is Onno klaar met zijn examens en uit Nederland teruggekomen. Wat een gezelligheid weer in huis nu hij er weer is!

De inhoud van Onno's koffer

Noëlle heeft een nieuwe bril besteld want ze ging wel erg slecht zien. Het arme kind heeft nu -7.5 in haar slechtste oog, maar een prachtige nieuwe bril uitgezocht die donker kleurt als ze buiten is. Ook stond gister haar verjaardags- en afscheidsfeestje op het programma. Die bracht ze door in de Mall: ze ging eten en naar de film met haar vriendinnen.
Wat niet in het programma stond was dat Thijs z'n werk-computer crashte en dat ik op donderdag om vijf voor vijf zwaar door mijn rug zakte waardoor ik weer met zware pijnstillers aan bed gekluisterd lag. Ik had zo wel een mooi excuus om met Thijs z'n nieuwe Tablet te spelen. Leuk speelgoed.
Gister kon ik weer op en kon ik mee naar de Mall. Thijs en ik brachten de middag kletsend, strompelend (want ik kon niet snel lopen en ik was erg suf van de pijnstillers) koffiedrinkend en shoppend door.

Gisteravond, toen de ergste hitte voorbij was, zetten we voor het overzicht nog even de (lege) koffers, slaapzakken, etc. in de auto. Kijken hoe alles past.

Inmiddels hebben we Niels z'n oude slaapkamer gereserveerd als 'no-go-zone': hier ligt alles wat mee op reis moet. De deur gaat op slot en er gaat een groot papier op: "DO NOT PACK, DO NOT ENTER!" Subtielere hinten zijn onvoldoende als je met verhuizers te maken hebt.

En alles wat er in die kamer achterblijft, moet passen in onze Honda-CRV.
Flink downsizen dus, alleen het noodzakelijke mag mee, plus laptops, e-readers, camera's, tablets en andere gadgets.

"It is going to be sooooo boring." zei Onno vandaag, toen hij voor het eerst sinds maanden weer in de auto stapte.
"Nee, jij hebt daar geen last van." zei hij er meteen bij "Jij blijft 10.000 kilometer excited, dat weet ik nu al.
En daar snap ik dus helemaal niets van..."

M.

Spoenk

2011-06-21T21:11:00.001+03:00

Weet je het nog? Pipi Langkous die een zelfbedachte ziekte 'Spoenk' noemde? Weet je het nog? Ik wel, Thijs ook en we moesten er allebei aan denken deze week toen Thijs met een van de aannemers voor een klus in ons nieuwe huis aan het communiceren was.
We willen de keuken uitbreiden en een voorkamer bij de keuken trekken door een muur uit te breken. Volgens de verkopend makelaar stond de oude schouw nog in de keuken. Wij vonden die schouw niet bijzonder, het leek een inbouwkast waarin oven en magnetron was ingebouwd. We willen de oude schouw wel graag behouden, dus hebben we in ons verbouwvoorstel een nieuwe plek in de keuken aangewezen. Volgens een van de aannemers is er echter een heuse 'Boenik' in die schouw.
"Een wat?" wil ik weten, want ik had nog nooit gehoord van een 'boenik'. Is dat een soort Spoenk ofzo?
De aannemer legt het geduldig uit en ook Opa gaat even googelen.

De aannemer schrijft:

"Een boenik (boenhok of boenhoek) is een gestookte wasplaats voor het wassen van de melkbussen. In de schoorsteen boven de boenik werd vaak een rookkast gemaakt om de worsten en de hammen te roken.

gezien de nabijheid van de melkkeldertoegang in dezelfde ruimte vermoed ik dat de keuken vroeger de boenik was." (MB: klopt, er is een oude kelder in de keuken).

Onze boerderij is dus echt oud... wat bijzonder eigenlijk.
Ik hoor Thijs z'n vertwijfeling als hij schrijft: "Moesten we maar veel mooie foto's van maken, voordat de laatste baksteen van de boenik in de container gaat, haast zonde..."

M.

Auto weer thuis

2011-06-20T23:27:00.002+03:00

De auto is weer thuis, terug van weggeweest.
Hij moest voor service en kleine reparaties naar de Honda garage in Bahrein. Ik word, nadat ik de auto heb ingeleverd, netjes met een busje thuisgebracht. Ik zit dan twee dagen zonder auto en Thijs komt door de weeks niet thuis.
Zonder auto zitten in Bahrein is een hele beproeving, want fietsen is geen optie (te heet en te gevaarlijk) en openbaar vervoer bestaat hier nauwelijks. Noelle en ik eten twee dagen kliekjes uit de koelkast en ik kan de deur niet uit.
Eindelijk kan ik dus de auto ophalen vandaag. Ik wordt binnen een half uur door twee verschillende mensen gebeld: de auto is klaar! Met een bevriende chauffeur ben ik onderweg.
Ik teken bijna de verkeerde formulieren en zie nog net dat dat mijn auto niet is.
Eerst betalen, dan pas krijg je de sleutel. Zo doe je dat hier in het Midden Oosten. Overmaken binnen dertig dagen, zoals in Nederland, daar doen ze hier niet aan.
In de rij bij de kassa moppert een getergde man. Hij moppert flink in het Arabisch en ik laat hem voorgaan. "I am in a hurry," klaagt hij "and they're so slow."
Ik merk daar niets van want ik ben al aan de beurt, betaal met mijn pasje, krijg een ticket (waarmee ik de auto kan ophalen), iemand springt van zijn stoel en vraagt om de ticket en gaat mijn auto halen uit de garage.
"welke kleur heeft uw auto?' wil hij weten.
"lichtblauw." zeg ik, "maar ik vind rood ook mooi, dus als je een rooie Honda CRV ziet staan, dan wil ik die ook wel mee terugnemen."
Hij grijnst en rent de deur uit.
"Rij voorzichtig!" roep ik hem na, "ik moet er nog 10.000 kilometer mee naar Europa rijden."
Hij gebaart naar een stoel "please sit" en rent de service center uit.
Binnen twee minuten rijdt hij mijn auto voor. Als ik instap staat die aardige maar gehaaste man ook op de stoep. Hij zwaait naar me en ik doe mijn raam open.
"Heeft u u auto al?" vraag ik.
Hij gooit zijn sigaret op de grond en trapt hem uit; hij wacht nog.
"Goede reis terug naar Europa!" roept hij me na. "dat alles goed mag gaan, Inshalah."
Als ik de snelweg op rij, de brug die Sitra met het vastenland van Bahrein verbindt, zet ik de radio aan. Mijn BBC is uit mijn favorieten verdwenen, in plaats daarvan harde Arabische muziek.

Ach ja, waarom niet, dan kan ik vast in de stemming komen...

Karting Circuit in Bahrein

2011-06-20T09:40:00.002+03:00

Stel, je woont in Bahrain en gaat met je vader karten. Dan loop je tegen een cameraploeg aan en mag je meedoen aan een promotieproductie.
Het overkwam Noelle, Thijs en Onno.
De producer is niet minder dan Mahmood al Yousef, een bijzondere Bahreini Blogger die ik al jaren volg.
Dank je Mahmood!

Actie!

2011-06-19T14:38:00.002+03:00

"Je moet groot denken Mary." hoor ik mijn vriendin Bettine zeggen over Skype. "Klein beginnen, en groot denken."
Bettine is mijn collega en vriendin uit ons Outpost-circuit en we hebben sinds de ~~Conferentie~~ Learning Event in Kuala Lumpur veel contact. Zo volgde ik via twitter hoe haar zusje, die aan een hersentumor leed, steeds zieker werd. Hoe bezorgd Bettine was en hoe ze op een dag schreef: "het is genoeg geweest, we gaan afscheid nemen."
Bettine vloog uit haar gastland Maleisië naar Nederland terug en moest haar zusje Marianne loslaten. Marianne werd slechts 42 jaar...

Intussen racen wij tegen de klok om de gehele verhuizing rond te krijgen. Terwijl ik in Kuala Lumpur een Learning Event bijwoon, vlucht Thijs met onze kinderen tijdens de onrusten Bahrein uit. Ik vlieg via Abu Dhabi om niet naar Bahrein terug te keren maar met de kinderen door naar Nederland te vliegen. De twee oudste jongens (beide in examen) laat ik in een internaat in Nederland achter en een maand na de evacuatie vlieg ik met alleen Noëlle terug. Onze grote terugkeer kan beginnen!

Gelukkig hebben we onze container al vaker ingepakt, we krijgen er dus handigheid in. We nemen moeiteloos afscheid van functionele meubelstukken die niet in ons veel kleinere huisje in Nederland passen, ik draag mijn baan over aan mijn opvolger, we doen al onze klussen (die we zo'n vier jaar voor ons uit hebben geschoven) en als we onze visum voor Iran hebben, dan gaat onze reis werkelijkheid worden.

Sinds onze aankomst in Bahrein, in 2007, dromen we van een terugrit naar Nederland. We wonen immers op hetzelfde continent en we kunnen over vast land terugrijden.
10.000 lange kilometers gaan het worden en de gedachte om daarbij ook geld in te zamelen komt steeds vaker in ons op.
Regelmatig brainstormen we over mooie doelen. Iets met kinderen? Iets met educatie? Iets met gezondheid?

Wij kunnen alleen maar terugkijken op tien fantastische, bijzondere, soms heel zware maar altijd inspirerende en leerzame jaren in het buitenland.
We zagen de kinderen opgroeien in een telkens veranderende achtergrond. Ze spreken minstens drie talen, hebben overal op de wereld vriendjes, hebben prachtige educatieve kansen gekregen en heel veel van de wereld gezien. Het leven in het buitenland heeft ze gevormd. Onze kinderen hebben de passie van een Dominicaan, de ondernemingslust van een Canadees en de gastvrijheid van een Arabier.

Onze terugreis naar Nederland moet een mooie afsluiting worden van tien jaar globetrotten. Zou het niet prachtig zijn als we het aangename met het nuttige verenigen? Als we toch die 10.000 kilometer gaan aflegggen, waarom dan niet meteen gesponsord voor een goed doel?

Tussen alle hectische verhuisactiviteiten, verveel ik de rest van de wereld met mijn tweets over onze voorbereidingen. Onze to-do list lijkt alleen maar groter te worden en de weken vliegen voorbij.

"Ben je gek geworden?" reageert Bettine als ze hoort dat we het hele stuk gaan terugrijden.
Ja, we zijn wel een beetje gek, maar het lijkt ons vooral avontuurlijk en leuk. En voor ik het weet geeft Bettine ons het antwoord op de al wekenlange vraag die aan ons knaagt: "welk goed doel zullen we kiezen?"

"World Ride 4 Hope" gaat onze terugreis heten. Wij hopen op een mooie terugkeer, op een onvergetelijke reis, op een gemakkelijke aanpassing terug in Nederland. Tegelijkertijd hopen we geld in te zamelen voor een grote groep mensen voor wie hoop het enige uitzicht is maar een vroegtijdige dood onvermijdelijk...

Volg ons, steun hen en help hopen!

M.

Weekend to-do list

2011-06-17T15:39:00.003+03:00

Om een idee te geven wat er zoal bij een nieuwe wereldverhuizing komt kijken, laat ik je even meekijken op onze to-do list van dit weekend:

Maansverduistering zien --> gelukt! (zie vorig blog)
8 uur slapen
Wekker op 6 uur 's morgens
Afscheidsfeestje werk organiseren
Thijs visum Iran aanvragen --> niet gelukt, consulaat was dicht. Iraanse feestdag...
Thijs arts voor checkup --> afgezegd geen tijd
Thijs motor uitschrijven/ export kenteken regelen bij ministery of traffic --> gelukt
Verpakking voor motor bij Harley Davidson winkel regelen --> niet gelukt want Thijs vertrouwde het niet. (werknemer die zijn baas belazerd).
IJzerworkshop in Isa Town bezoeken en tuinmeubelen laten terug bezorgen/betalen --> gelukt! Onze spullen kunnen weer 30 jaar in Nederlands weer en wind staan (nu hopen dat het niet gejat wordt!).
Noëlle muziekles --> gelukt
Aanbiedingen van aannemers voor onze verbouwing in Nederland bekijken
Hypotheek regelen
Lekker eten --> beetje laat, maar wel gelukt
Skypen met de jongens --> ook gelukt, altijd gezellig
Routeplanning door Iran vastleggen --> deels gelukt, Thijs viel in slaap...
100 pannekoeken bakken --> had na 40 stuks geen zin meer...
Bedrijfsfeestje (door Outpost georganiseerd, geheel door mij gedelegeerd...)
Afscheidsfeestje van de buren
Morgen mag Thijs de rest van de week weer 'uitrusten' in Saudi...

Natuurlijk gebeuren er altijd dingen die niet in ons script stonden. Zo stond het niet in ons script dat Thijs alsnog zijn bekisting voor transport van zijn Motor zelf moest timmeren. Dat de Ambassade van Iran dicht was, stond ook niet in de planning (het gaat nog spannend worden, iedereen heeft een visum behalve Thijs), dat Onno belt om te zeggen dat hij misschien zijn pols gebroken heeft, dat Noëlle me gisteravond een brief gaf waarop stond dat ze vanmorgen om 9 uur in Isa Town een muziekexamen van 2 uur moest doen en dat ik na een twitter-sessie met vriendin @bettine1966 besluit om een geldinzamelingsactie voor een goed doel te gaan organiseren als we toch 10.000 kilometer gaan rijden, stond ook niet in mijn script...

En dus, als we toch bezig zijn met inpakken, voorbereiden, huis kopen, baan zoeken, laten we dan ook maar een mooie actie organiseren voor een goed doel. Want die 10.000 kilometer gaan we toch rijden...

Die motor van Thijs, daar kan hij niet meer op rijden.
Thijs heeft een er iets om heen getimmerd wat op de Ka'aba lijkt...

men neme een motor

en parkeert deze op een pallet

en snoert hem goed vast

vergeet hem niet op slot te zetten

voila!

Maansverduistering

2011-06-16T11:36:00.002+03:00

In verband met UV straling in het Midden Oosten kun je beter niet gaan zonnen maar manen.
Gisteravond was onze maan wel heel erg mooi...
Vanuit ons dak in Bahrein hier een plaatjesblog

De grote reis van Dreifuss bin Faisal

2011-06-13T13:44:00.003+03:00

981 km per uur, net boven Duitsland op 9144 kilometer hoogte is het nog 4570 kilometer vliegen tot we terug in Bahrein zijn.
Ik heb de laatste maanden zoveel vlieguren gemaakt, het idee om zelf terug te rijden wordt steeds aantrekkelijker.

De poes gaat met pensioen in Nederland. Een welverdiende oude dag na jarenlange hitte in Bahrein en een nog steeds onbekend ongeluk waarbij hij een van zijn poten verloor. Om de benodigde papieren te verkrijgen voor de export, moest ik zakendoen met een Animal Export/Import mevrouw. Ze was me door een kennis aangeraden en na een paar weken duwen en trekken zal ik het tegendeel doen.
Het was een ware beproeving om met de Crazy Cat lady te werken; Begon ik op tijd met het regelen van het papierwerk voor Driefuss bin Faisal, ze presteert het om de boel zo slecht te plannen dat de laatste dagen voor ons vertrek nog niets klaar was en ik 4 uur voor vertrek pas de papieren in handen had. Niet helemaal mijn manier van werken...
Inmiddels was ik grijs van ergernis, en raakte ik meer en meer geïrriteerd door haar zelf-gecreëerde chaos en haar denigrerende manier van communiceren. Afspraken kwam ze niet na en de poes raakte in paniek als ze haar zag. Slechte aardstralen, zal ik maar zeggen, die hij kennelijk goed aanvoelde. Eindelijk hadden Dreifuss en ik wat met elkaar gemeen, we kregen allebei een rothekel aan haar. We konden wel eens vriendjes worden!

Noëlle vertrok met ons, de poes in een schoudertas, zodat hij meekon in het vliegtuig als handbagage.
De poes praat altijd erg hard en veel. Hij was natuurlijk helemaal niet stil in de tas en ook niet in het vliegtuig. De vlucht was vertraagd, Noëlle was doodmoe en de poes hield iedereen in rij 24 wakker.
Thijs en ik zaten voorin en ik hoor de stewardess tegen haar collega klagen: "Belachelijk dat ze huisdieren toelaten in de cabin." Haar vermoeide collega knikte maar wat. "Mijn zwager, ik zal je vertellen, die is hartstikke allergisch voor poezen. Als die naast zo'n beest moet zitten de hele vlucht, dan HEEFT íe het niet meer!" En na een korte stilte: "ik snap het beleid niet van de KLM dat dat mag. Heb je dat gezien? Zit daar zo'n meisje achterin met zo'n poes de hele nacht. Waarom gaat dat beest niet gewoon onderin?"
Toen ik het geklaag lang genoeg had aangehoord vanuit mijn stoel, stak ik behoedzaam mijn vinger op: "u heeft het over mijn dochter, en mijn poes."
...

Midden in de nacht ging Noëlle even wandelen met de poes. Ze liep een rondje met hem in de tas en nu was niet alleen rij 24 maar het hele vliegtuig wakker.
De piloot vloog extra hard. Zogenaamd om de vertraging in te halen, maar ik verdenk hem ervan dat hij zo snel mogelijk van Driefuss af wilde.
Om half zeven landen we geradbraakt in Amsterdam.
De poes blert en blert. Noëlle gaat even samen met hem plassen en verschoont zijn inlegger in de tas. Hij begint na 8 uur opsluiting in de handtas, lekker te ruiken. Om half zeven 's morgens is Schiphol nog een beetje uitgestorven. Voor het eerst sinds mijn expatbestaan, moet ik naar 'something to declare' maar er is geen mens te bekennen. Een Marechaussee, net uit bed zo te zien, vraagt wat hij kan doen, als hij ons ziet wachten.
"moeten we de poes aangeven?" willen we weten.
"Eh, weet ik eigenlijk niet." bekend hij.
Hij gaat naar onze papieren kijken, Noëlle beantwoord braaf alle vragen en de stempels uit Bahrein zijn er ook allemaal goed uit. We mogen doorlopen. Zo gemakkelijk? Na alle hardship en ergernis met dat vreselijke poezenmens in Bahrein. Mogen we zomaar doorlopen? Heb ik daarom zoveel moeite gedaan? Ik wil dat hij alles onder de vergrootlas legt, dingen in zijn computer gaat opzoeken, papieren invult, stempels zet. "eigenlijk moet ik nu controleren of hij wel de poes is die in dit paspoort staat." legt hij me uit, "maar ik geloof het wel."
Hij GELOOFT het wel, na alle ellende met dat vreselijke mens die ik drie weken lang in Bahrein heb moeten dulden? Zo gemakkelijk?
We halen onze schouders op en lopen door de openschuivende deuren. Welkom in Nederland, Dreifuss bin Faisal...

Als de poes in de flat is, laat Niels (die onverwachts uit Portugal is teruggekomen) als eerste de kattenbak zien. Er staat heel lief en schaaltje eten en water klaar en aan een keukenkastje hangt een nieuw halsbandje voor hem. De poes loopt een paar rondjes door de flat, en valt met Noëlle samen in haar bed in slaap.

Onno kan niet wachten om de poes te zien. Hij belt om half tien op en komt meteen naar ons toe. De poes wijkt niet meer van zijn zijde en past zich opmerkelijk snel aan in zijn nieuwe huis. Hij is opvallend stil. Hij blert niet meer zo hard.
Niels blijft voorlopig voor hem zorgen, maar Opa had hem met liefde meegenomen.

De poes vindt alles best; zolang hij niet meer in die enge groene tas gestopt wordt.
M.

Visum voor Iran

2011-06-05T13:49:00.002+03:00

Een visumaanvraag bij een ambassade of consulaat geeft altijd een voorproefje van het land, wat je wilt bezoeken. Zo vroeg ik voor ons gezin drie jaar geleden een visum aan voor onze reis naar Syrië. Daar duurde de aanvraag eindeloos lang, moest ik drie keer terugkomen en hadden ze het niet klaar toen dat mij beloofd werd. Uiteindelijk ben ik er heel ongeduldig blijven zitten tot het af was. Ze waren wel heel aardig. Ze stonden erop dat ik thee of koffie dronk en brachten me plaatjesboeken over Syrië.

Nu is Iran aan de buurt. We hebben er altijd al naartoe gewild en nu hebben we een excuus: terugrijden naar Europa via Syrië is geen optie dus we hebben ons plan verlegd naar Iran.
Onze aanvraag voor een visum gaat via een reisbureau in Shiraz (Iran) want rechtstreeks naar de ambassade gaan, dat kan niet. Je moet via een reisbureau een uitnodiging regelen. Thijs schrijft ze aan en ze zijn erg behulpzaam (maar moeten wel de nodige zetjes hebben). De aanvraag duurt een week of drie waarna bij de Iraanse ambassade in Manama een fax binnenkomt waarop bevestigd wordt dat ons visum is goedgekeurd.
Na een paar weken wachten, kwam het goede nieuws vorige week: Visum is goedgekeurd, we kunnen naar de Iraanse Ambassade.

Onno's visum moet via de Ambassade in Den-Haag geregeld worden, want de toekenning van de visum verloopt als je die niet binnen een maand in je paspoort laat stempelen. We kijken dus Cees van het internaat lief aan, vullen alle formulieren vast voor Onno in en zetten voldoende geld op zijn rekening.

Als we in de ambassade hier in Manama aankomen blijkt de fax nog niet binnengekomen maar ze gaat het even checken.
Thijs en ik nemen plaats in een lelijke ruimte met comfortabele stoelen. Aan de muur hangen schilderijen van Iran en boven het loket hangt een foto van de Koning van Bahrein samen met Ahmadinejad. Broederlijk naast elkaar in betere tijden...
In een vitrinekast in de hoek ligt een schilderijtje op z'n kop.

Thijs heeft de paspoorten in zijn handen als hij met die aardige dame achter het loket overlegt. Haar oog valt op de paspoortfoto's van Noëlle en mij. Ze schudt heftig haar hoofd. "Nee, nee, nee, de foto's mag ik niet accepteren." haar vinger schudt met haar hoofd mee. Ik moet op de foto met een sluier. "Hoe oud is je dochter?" wil ze weten. En als ze hoort dat Noëlle 13 is, legt ze uit dat meisjes boven tien jaar allemaal met sluier gefotografeerd moeten worden.
Gelukkig, twee redenen waarom we voor niets kwamen. Altijd beter te verdragen dan voor één lullig dingetje.
Ze zal me bellen als de fax met permissie binnenkomt en dan mag ik 'anytime' terugkomen.

En inderdaad, als we in een ijzer-workshop in Isa Town onze tuinmeubeltjes gaan inspecteren, belt ze me op. De fax is binnengekomen, ik kan met Noëlle langskomen voor de aanvraag.
Ik vraag naar de exacte openingstijden "you can come anytime. Sunday? Monday? Anytime you can come." Of ik Noëlle mee moet nemen: ''Yes, if you wish.", nou nee, liever niet want ze moet naar school maar ik wil weten, is het noodzakelijk?
Echt heel Nederlands om iets zeker te willen weten, in sommig landen is dat zo irrelevant. "Yes, please bring her.", vooruit dan maar. "ik kom zondag, met nieuwe foto's" zeg ik tegen haar. "Welkom my dear, tot zondag, Inshalah'. "

Dus gingen we op vrijdag naar de fotograaf (langs extra veel checkpoints want de noodtoestand is afgeschaft...).
Grijze achtergrond, witte achtergrond? Helemaal niet belangrijk. Zolang je maar netjes een hoofddoek draagt.En 'only in Bahrain': gefotoshopte paspoort foto's, kijk maar naar mij: ik ben weer 29!