981 km per uur, net boven Duitsland op 9144 kilometer hoogte is het nog 4570 kilometer vliegen tot we terug in Bahrein zijn.
Ik heb de laatste maanden zoveel vlieguren gemaakt, het idee om zelf terug te rijden wordt steeds aantrekkelijker.
De poes gaat met pensioen in Nederland. Een welverdiende oude dag na jarenlange hitte in Bahrein en een nog steeds onbekend ongeluk waarbij hij een van zijn poten verloor. Om de benodigde papieren te verkrijgen voor de export, moest ik zakendoen met een Animal Export/Import mevrouw. Ze was me door een kennis aangeraden en na een paar weken duwen en trekken zal ik het tegendeel doen.
Het was een ware beproeving om met de Crazy Cat lady te werken; Begon ik op tijd met het regelen van het papierwerk voor Driefuss bin Faisal, ze presteert het om de boel zo slecht te plannen dat de laatste dagen voor ons vertrek nog niets klaar was en ik 4 uur voor vertrek pas de papieren in handen had. Niet helemaal mijn manier van werken...
Inmiddels was ik grijs van ergernis, en raakte ik meer en meer geïrriteerd door haar zelf-gecreëerde chaos en haar denigrerende manier van communiceren. Afspraken kwam ze niet na en de poes raakte in paniek als ze haar zag. Slechte aardstralen, zal ik maar zeggen, die hij kennelijk goed aanvoelde. Eindelijk hadden Dreifuss en ik wat met elkaar gemeen, we kregen allebei een rothekel aan haar. We konden wel eens vriendjes worden!
Noëlle vertrok met ons, de poes in een schoudertas, zodat hij meekon in het vliegtuig als handbagage.
De poes praat altijd erg hard en veel. Hij was natuurlijk helemaal niet stil in de tas en ook niet in het vliegtuig. De vlucht was vertraagd, Noëlle was doodmoe en de poes hield iedereen in rij 24 wakker.
Thijs en ik zaten voorin en ik hoor de stewardess tegen haar collega klagen: "Belachelijk dat ze huisdieren toelaten in de cabin." Haar vermoeide collega knikte maar wat. "Mijn zwager, ik zal je vertellen, die is hartstikke allergisch voor poezen. Als die naast zo'n beest moet zitten de hele vlucht, dan HEEFT íe het niet meer!" En na een korte stilte: "ik snap het beleid niet van de KLM dat dat mag. Heb je dat gezien? Zit daar zo'n meisje achterin met zo'n poes de hele nacht. Waarom gaat dat beest niet gewoon onderin?"
Toen ik het geklaag lang genoeg had aangehoord vanuit mijn stoel, stak ik behoedzaam mijn vinger op: "u heeft het over mijn dochter, en mijn poes."
...
Midden in de nacht ging Noëlle even wandelen met de poes. Ze liep een rondje met hem in de tas en nu was niet alleen rij 24 maar het hele vliegtuig wakker.
De piloot vloog extra hard. Zogenaamd om de vertraging in te halen, maar ik verdenk hem ervan dat hij zo snel mogelijk van Driefuss af wilde.
Om half zeven landen we geradbraakt in Amsterdam.
De poes blert en blert. Noëlle gaat even samen met hem plassen en verschoont zijn inlegger in de tas. Hij begint na 8 uur opsluiting in de handtas, lekker te ruiken. Om half zeven 's morgens is Schiphol nog een beetje uitgestorven. Voor het eerst sinds mijn expatbestaan, moet ik naar 'something to declare' maar er is geen mens te bekennen. Een Marechaussee, net uit bed zo te zien, vraagt wat hij kan doen, als hij ons ziet wachten.
"moeten we de poes aangeven?" willen we weten.
"Eh, weet ik eigenlijk niet." bekend hij.
Hij gaat naar onze papieren kijken, Noëlle beantwoord braaf alle vragen en de stempels uit Bahrein zijn er ook allemaal goed uit. We mogen doorlopen. Zo gemakkelijk? Na alle hardship en ergernis met dat vreselijke poezenmens in Bahrein. Mogen we zomaar doorlopen? Heb ik daarom zoveel moeite gedaan? Ik wil dat hij alles onder de vergrootlas legt, dingen in zijn computer gaat opzoeken, papieren invult, stempels zet. "eigenlijk moet ik nu controleren of hij wel de poes is die in dit paspoort staat." legt hij me uit, "maar ik geloof het wel."
Hij GELOOFT het wel, na alle ellende met dat vreselijke mens die ik drie weken lang in Bahrein heb moeten dulden? Zo gemakkelijk?
We halen onze schouders op en lopen door de openschuivende deuren. Welkom in Nederland, Dreifuss bin Faisal...
Als de poes in de flat is, laat Niels (die onverwachts uit Portugal is teruggekomen) als eerste de kattenbak zien. Er staat heel lief en schaaltje eten en water klaar en aan een keukenkastje hangt een nieuw halsbandje voor hem. De poes loopt een paar rondjes door de flat, en valt met Noëlle samen in haar bed in slaap.
Onno kan niet wachten om de poes te zien. Hij belt om half tien op en komt meteen naar ons toe. De poes wijkt niet meer van zijn zijde en past zich opmerkelijk snel aan in zijn nieuwe huis. Hij is opvallend stil. Hij blert niet meer zo hard.
Niels blijft voorlopig voor hem zorgen, maar Opa had hem met liefde meegenomen.
De poes vindt alles best; zolang hij niet meer in die enge groene tas gestopt wordt.
M.
Ik heb de laatste maanden zoveel vlieguren gemaakt, het idee om zelf terug te rijden wordt steeds aantrekkelijker.
De poes gaat met pensioen in Nederland. Een welverdiende oude dag na jarenlange hitte in Bahrein en een nog steeds onbekend ongeluk waarbij hij een van zijn poten verloor. Om de benodigde papieren te verkrijgen voor de export, moest ik zakendoen met een Animal Export/Import mevrouw. Ze was me door een kennis aangeraden en na een paar weken duwen en trekken zal ik het tegendeel doen.
Het was een ware beproeving om met de Crazy Cat lady te werken; Begon ik op tijd met het regelen van het papierwerk voor Driefuss bin Faisal, ze presteert het om de boel zo slecht te plannen dat de laatste dagen voor ons vertrek nog niets klaar was en ik 4 uur voor vertrek pas de papieren in handen had. Niet helemaal mijn manier van werken...
Inmiddels was ik grijs van ergernis, en raakte ik meer en meer geïrriteerd door haar zelf-gecreëerde chaos en haar denigrerende manier van communiceren. Afspraken kwam ze niet na en de poes raakte in paniek als ze haar zag. Slechte aardstralen, zal ik maar zeggen, die hij kennelijk goed aanvoelde. Eindelijk hadden Dreifuss en ik wat met elkaar gemeen, we kregen allebei een rothekel aan haar. We konden wel eens vriendjes worden!
Noëlle vertrok met ons, de poes in een schoudertas, zodat hij meekon in het vliegtuig als handbagage.
De poes praat altijd erg hard en veel. Hij was natuurlijk helemaal niet stil in de tas en ook niet in het vliegtuig. De vlucht was vertraagd, Noëlle was doodmoe en de poes hield iedereen in rij 24 wakker.
Thijs en ik zaten voorin en ik hoor de stewardess tegen haar collega klagen: "Belachelijk dat ze huisdieren toelaten in de cabin." Haar vermoeide collega knikte maar wat. "Mijn zwager, ik zal je vertellen, die is hartstikke allergisch voor poezen. Als die naast zo'n beest moet zitten de hele vlucht, dan HEEFT íe het niet meer!" En na een korte stilte: "ik snap het beleid niet van de KLM dat dat mag. Heb je dat gezien? Zit daar zo'n meisje achterin met zo'n poes de hele nacht. Waarom gaat dat beest niet gewoon onderin?"
Toen ik het geklaag lang genoeg had aangehoord vanuit mijn stoel, stak ik behoedzaam mijn vinger op: "u heeft het over mijn dochter, en mijn poes."
...
Midden in de nacht ging Noëlle even wandelen met de poes. Ze liep een rondje met hem in de tas en nu was niet alleen rij 24 maar het hele vliegtuig wakker.
De piloot vloog extra hard. Zogenaamd om de vertraging in te halen, maar ik verdenk hem ervan dat hij zo snel mogelijk van Driefuss af wilde.
Om half zeven landen we geradbraakt in Amsterdam.
De poes blert en blert. Noëlle gaat even samen met hem plassen en verschoont zijn inlegger in de tas. Hij begint na 8 uur opsluiting in de handtas, lekker te ruiken. Om half zeven 's morgens is Schiphol nog een beetje uitgestorven. Voor het eerst sinds mijn expatbestaan, moet ik naar 'something to declare' maar er is geen mens te bekennen. Een Marechaussee, net uit bed zo te zien, vraagt wat hij kan doen, als hij ons ziet wachten.
"moeten we de poes aangeven?" willen we weten.
"Eh, weet ik eigenlijk niet." bekend hij.
Hij gaat naar onze papieren kijken, Noëlle beantwoord braaf alle vragen en de stempels uit Bahrein zijn er ook allemaal goed uit. We mogen doorlopen. Zo gemakkelijk? Na alle hardship en ergernis met dat vreselijke poezenmens in Bahrein. Mogen we zomaar doorlopen? Heb ik daarom zoveel moeite gedaan? Ik wil dat hij alles onder de vergrootlas legt, dingen in zijn computer gaat opzoeken, papieren invult, stempels zet. "eigenlijk moet ik nu controleren of hij wel de poes is die in dit paspoort staat." legt hij me uit, "maar ik geloof het wel."
Hij GELOOFT het wel, na alle ellende met dat vreselijke mens die ik drie weken lang in Bahrein heb moeten dulden? Zo gemakkelijk?
We halen onze schouders op en lopen door de openschuivende deuren. Welkom in Nederland, Dreifuss bin Faisal...
Als de poes in de flat is, laat Niels (die onverwachts uit Portugal is teruggekomen) als eerste de kattenbak zien. Er staat heel lief en schaaltje eten en water klaar en aan een keukenkastje hangt een nieuw halsbandje voor hem. De poes loopt een paar rondjes door de flat, en valt met Noëlle samen in haar bed in slaap.
Onno kan niet wachten om de poes te zien. Hij belt om half tien op en komt meteen naar ons toe. De poes wijkt niet meer van zijn zijde en past zich opmerkelijk snel aan in zijn nieuwe huis. Hij is opvallend stil. Hij blert niet meer zo hard.
Niels blijft voorlopig voor hem zorgen, maar Opa had hem met liefde meegenomen.
De poes vindt alles best; zolang hij niet meer in die enge groene tas gestopt wordt.
M.
Wat een geweldig verhaal over een eigenzinnige kat!
BeantwoordenVerwijderen