Global Nomad: 1 Km Swim Ritz-Carlton

Het is altijd leuk om een doel te hebben waar je naar toe kunt ~~werken~~ zwemmen. Ik schreef me een paar weken geleden in voor een Open Water kampioenschap in Bahrain. Het is jaren geleden dat ik in de zee een afstand zwom en ik dit zou mijn eerste wedstrijd in de zee worden.
In verband met drukte, kon ik niet optimaal trainen en toen ik twee weken geleden ook nog eens pijnklachten in mijn rug kreeg, moest ik het weer een dag of vier rustig aan doen. Intussen kroop de wedstrijddatum dichterbij en had ik niet het gevoel dat ik er echt klaar en fit voor was. Vorige week, toen eindelijk mijn rug weer beter aanvoelde begon ik dus aan een training die alle andere gemiste trainingen goed moest maken. Niet erg realistisch dus...

Ik zwom zo'n 3000 meter per training (vier, vorige week) en sliep meer dan gemiddeld om voldoende te herstellen. De laatste paar dagen begonnen we met de 'taper-trainingen': afstand en intensiteit afbouwen en meer rust inbouwen.
Intussen werd ook Niels 18 jaar en dat moest uiteraard flink gevierd worden. Drie dagen lang hebben we en heeft Niels zijn verjaardag gevierd, want je wordt immers maar eens in je leven 18 jaar.


Niels bekijkt zijn kadoo (collage van 18 jaar foto's en herinneringen)

Op vrijdag 'mag' ik niets doen en moet ik volledig uitrusten. Het voelde vreemd om ter voorbereiding op een groot event NIET te sporten, veel te slapen en lekker te eten.

Thijs heeft vrijgenomen op zaterdag en reist eens niet voor de verandering bij het krieken van de dag en het ochtendgebed naar Saudi. Om 2 uur is 'ons team' compleet (Master zwemmers uit de Rugby Club) en krijgen we onze startnummers op onze bovenarmen en kuiten geschreven.
Kevan, onze 'team leader' heeft voor iedereen een name-tag gemaakt en als teambuilding en spirit-exercise krijgen we na de warm-up onze persoonlijke name-tags. Ik heet "Mary -Shark- Broekhuijsen", verder deelt Kevan een 'Guppy', een 'Blowfish', een 'Baracuda' en meer vissen uit (die ik liever niet in het echt zou willen tegenkomen). We zijn er klaar voor.
Het evenenement zou om half drie beginnen met een 'dames race' maar ter plekke bedenken de organisators eerst de estafette te doen.
Als dat is afgelopen wordt het programma nog eens omgegooid: Dames en heren gaan samen zwemmen. Spannend!
Er zijn meer dan 100 zwemmers voor de race en zie heel wat spierbundels opwarmen. De start verloopt chaotisch en ik heb totaal geen ervaring met dit soort races. Ik start ergens in het midden (achteraf veel te bescheiden) en moet heel veel zwemmers inhalen om de kop te bereiken en zo meer ruimte om me heen te creëren. Ik word door niemand ingehaald maar voel in de eerste paar honderd meter veel armen, benen en voeten. Het is gevaarlijk om je hoofd in het water te doen, want je riskeert een flinke trap van andere zwemmers. Eenmaal zwemt er iemand dwars over me heen, zijwaards! Wie bedenkt zoiets. Zwemt 'ie met z'n ogen dicht ofzo? Ik verlang weer naar mijn vertrouwde zwembad met streepjes op de grond en helder water.
Dit water is zout, smerig, troebel en als ik mijn hoofd niet uit het water til, heb ik geen idee waar ik ben. Verder zijn er veel te veel golven en slurp ik de halve zee leeg. Als ik zo blijf drinken kunnen we straks van Bahrein naar Qatar gaan wadlopen!

Ik herinner me van mijn Open Water swims in de Caribische zee (met het Dominicaanse team), dat je het beste zwemt als je een partner vind met wie je kunt samenzwemmen. Je kunt dan samen het tempo hoger leggen en elkaar in ritme houden door naast elkaar door het water te ploegen. Ik vind zo'n maatje. Hij ademt links, ik rechts en we gaan lange tijd gelijk op. Ik heb geen idee wie hij is, hoe hij heet maar onze armen roteren gelijk en we zwemmen een paar honderd meter samen. Hij is waanzinnig sterk en langzaam drijven we samen het tempo op om elkaar uit te dagen. Bij de oranje boot, raak ik hem kwijt.

We moeten om de oranje boot heen zwemmen en ons startnummer roepen zodat kan worden vastgesteld dat niemand vals speelt en iedereen braaf om de boot heen zwemt.
Uitdrukkelijk is tijdens de briefing gemeld dat als je niet 'geregistreerd' bent tijdens het keerpunt om de oranje boot, dat je gediskwalificeerd zult worden.
Als ik eindelijk halverwege de race de boot heb bereikt, schreeuw ik mijn nummer uit: "Thirty Seven!" en ik laat mijn bovenarm zien. Een man met een hoed kijkt naar me: "Again?" vraagt hij. Ik herhaal mijn nummer en vraag: "You got it?" Hij geeft me een thumbs up en ik zwem om de boot.
Wie bedenkt zo'n chaotisch keerpunt? Wat als je met een grote groep komt zwemmen, dat kost kostbare seconden om je nummer te laten registreren!

De terugweg heb ik de golfslag in mijn rug waardoor ik minder zeewater binnenkrijg. Ik zwem lang naast een meisje uit ons team maar verlies haar in de eindsprint. Het lijkt eindeloos lang en ik heb totaal geen idee waar ik zwem, wat mijn positie is, of ik het uberhaupt een beetje goed heb gedaan en hoeveel zwemmers er voor me zijn geëindigd. Ik lig met meer dan 100 mensen in het water maar ik zwem mijn eigen race.
Ik trek mijn laatste sprint, een meter of tweehonderd, schat ik in en hoor het publiek juigen als ik weer dichter bij het strand kom.
Als ik eindelijk tussen de twee boeien in finish, rent er iemand op me af om me een klein briefje in mijn handen te duwen. Ik ben bek-af en het vodje met een nummer voelt onwerkelijk. Er staat een nummer op: Drie? Ben ik de derde vrouw?
Een flinke gespierde zwemmer komt hijgend naast me lopen als ik mijn nummertje ga inleveren. Hij schudt me de hand als we samen naar de registratie-tent lopen. "Congratulations." zegt 'ie. "I tried to keep up with you for a while but man, you're damn fast!"

Thijs is beretrots en maakt prachtige foto's. Noelle, die als toeschouwer meeging vindt er niets bijzonders aan. Ze haalt haar schouders op en gaat verder met gaten graven op het strand.

Vlak voor de prijsuitreiking, neemt de head coach van het evenement mij even apart. "Je hebt fantastisch gezwommen, gefeliciteerd, maar er is een probleem." Hij legt z'n handen op mijn schouders en stelt me meteen gerust: "je bent niet geregistreerd tijdens het keerpunt bij de oranje boot en officieel moeten we je diskwalificeren." Ik ben stomverbaasd en vertel de coach dat ik mijn nummer twee maal heb geroepen en hoe ik bevestiging kreeg met de opgestoken duim. "Als ik vraag: 'you got it?' en ik krijg een confirmatie, dan moet ik er toch van uit gaan dat het goed is?"
Nuwan, de coach, die ik persoonlijk ken, stelt me nogmaals gerust: "ik ken je, ik weet dat je een sterke zwemmer bent, ik heb gezien dat je om de boot bent heen gezwommen, dus we hebben een uitzondering gemaakt. Maar er is iets misgegaan tijdens het keerpunt en officieel had je dus gediskwalificeerd geweeest."
Thijs is verbijsterd: "Mijn vrouw diskwalificeren? Je moet die man op de boot diskwalificeren!" merkt hij terecht op.
Als ik me weer in het publiek meng en wacht op de prijsuitreiking, voel ik hoe mijn overwinningsroes ineens verdwijnt. Wekenlang trainen en dan door een fout van iemand anders zou ik hier niet hebben mogen staan! Gelukkig heb ik mijn 'reputatie' mee en wordt er een 'uitzondering' gemaakt. Oh ja, we waren in het Midden Oosten, daar zijn vrouwen tweederangsburgers, wordt alleen voor de mannelijke zwemmers hun finishtijd genoemd en moet een vriendin uit ons team de organisatie eraan helpen herinneren dat er ook een prijs voor 'women above 50' beloofd is.
Mijn gebaal verdwijnt weer als ik op het podium word geroepen als winnaar van de categorie 'vrouwen boven 40'. De General Manager van de Ritz schudt me de hand en klopt me vriendelijk op mijn schouder.
En ja, niet lang daarna mag ik mijn tweede prijs in ontvangst nemen: Derde prijs vrouwen all over. Twee jonge, fitte, getalenteerde zwemmers (van 14) voor me, maar ik krijg een trofee en een medaille en de krant neemt foto's.

Volgende keer maar wat beter voorbereiden, langer trainen en bij het keerpunt in de boot klimmen en mijn eigen nummer aftekenen...

M.